przypraw mnie

O Knorrze słów kilka czyli żegnam Państwa ozięble

2012-01-28T21:53:00.004+01:00

Witam Was serdecznie i ciepło,
Przy niedzieli postanawiam z Wami opisać pewien fakt z mojej współpracy z marką Knorra. Powiedzmy, że jest to dla mnie forma oczyszczenia i wyjaśnienia wszystkiego co związane z tymże.
Jak już wiadomo dostawałam produkty Knorra drogą kurierską , które miałam wykorzystywać do swoich przepisów. Owszem przyznaję się miano mi płacić za owy proceder. Żadne kokosy, ale jak na studencką kieszeń to znośnie. Smaczku sprawie dodaje fakt, że wcześniej chciano bym robiła to za darmo, a współpraca z nimi to powinna być samą w sobie nobilitacją. O tempora o mores!
Przyszła paczka ( do dziś większość z niej leży u mnie w kuchni) a tam rosołki w kostce, bulionetki, fixy, mixy i teges śmegesy. Trudno pomyślałam :”powiedziałam Anno A zatem i B trzeba powiedzieć”. Próbowałam , ale co zrobić, że pomidorowa na kostce i na bulionetkach nie była mi w stanie przejść przez usta. Była dla mnie absolutnie nie jadalna. Aż przyszedł czas , że zaczęła żyć własnym życiem przyozdobiona w piękną zieleń. Z sosem było podobnie choć on stanowił kazus wręcz przeciwny. Stał w lodówce ponad tydzień / może dwa otwarty i nawet nie drgnął.
Trudno...pomyślałam kończę ten cyrk. I wracam do swoich ideałów.
A w środę pan account executive* (O Jeżu ! Z racji dobrego wychowania nie podam jego imienia i nazwiska. Przynajmniej ja w tej współpracy chcę zachować resztki kultury) napisał mi mejla z prośbą o przesłanie listy z produktami Knorra i rachunek za poprzednie. Ja odpisałam , że zrobiłam 2, na to on się zapytał czy do końca miesiąca nie dałabym rady jeszcze trochę.

Ja odpisałam , cytuję :

„Witaj,
Pewnie dałabym radę , ale produkty Knorra nie są szalenie wyzwalające kreatywność. Powtarzam raz jeszcze nie mam podpisanej umowy. Umowa podpisana jest wtedy, gdy obie strony złożą odręczny podpis składając zgodne oświadczenia woli. Zatem na ten czas nasza umowa podlega zawieszeniu. Ani ja, ani Wy (czyt. Knorr nic nie podpisywaliśmy) więc nie jesteśmy związani.
Równie dobrze mogę zrezygnować ze współpracy i żadna ze stron nie ucierpi.
Po moich ostatnich doświadczeniach z produktami Knorra utwierdziłam się w przekonaniu, że nie spełniają oczekiwań osoby, która chce zajmować się kulinariami "na poważnie."

Pozdrawiam serdecznie”

Na to pan account executive odpisał krótkie :
„FYI”

I tak nasze dialogowanie się urwało.

Cóż dodam , że oznacza to FOR YOU INFORMATION lub FUCK YOU IDIOT.
Żadne z tych wytłumaczeń nie świadczy o elokwencji przedstawiciela Knorra. Co do pierwszego znaczenia można się zastanawiać co do informacji. Jednak skłaniam się do opcji drugiej. Pan account executive nie potrafi chyba nawet napisać po polsku zdań wielokrotnie złożonych. I do tego , aby były w miarę grzeczne.
Powiem tylko tyle: żegnam ich grzecznie aczkolwiek ozięble. Mogę być „Idiotką”, ale wierną sobie chcącą się rozwijać i nie kłamać, że jest coś dobre, zdrowe i pyszne. Chcę szczerze pamiętać i propagować zdrowe, smaczne jedzenie. Gdzie liczy się smak, PRAWDZIWE (sic!) przyprawy i wygląd. Nie na darmo mój blog nazywa się tak a nie inaczej. Po prostu wracam do siebie samej i do wierności samej sobie.

*swoją drogą nawet stanowisko pracy musi być szumne i napuszone do granic przyzwoitości
Pozdrawiam
Ania

Crème brûlée

2012-01-24T16:00:00.000+01:00

Był 7 marca 2001. Ja będąca młodą nastolatką. Poszłam na film. Prezent z okazji Dnia Kobiet. Z zielonego plakatu zerkała dziewczyna w charakterystycznej fryzurze na pazia , w czerwonej bluzce i z pięknymi hipnotyzującymi sarnimi oczami. Może już się domyślacie, że chodzi mnie o „Amelię”.* Film, który mnie poruszył, rozbawił, a filmowe sceny są w moim osobistym albumie wspomnień. To jest typ wrażliwości, który lubię. I ta muzyka. Doskonała nie tylko do gotowania. ;)
I tak jak Amelia uwielbiam przebijać łyżeczką skarmelizowaną skorupkę creme brulee.
Polecam Wam!
*W kinie byłam 3 razy. Ilość oglądania jej w tv, na dvd nie zliczę. Może z 15 razy...
A przepis z książki „Kulinarne podróże po Europie. Najciekawsze przepisy z 6 krajów.” Ulla & Hans -Ove Ohlsson (str. 37)

Creme brulee nie należy do dań dietetycznych, ale czasem trudno oprzeć się takiemu deserowi. W Normandii podawano nam go z dodatkiem calvadosu. [...]

Ja calvados odpuściłam sobie i Wam.

4 porcje

6 żółtek
200 g cukru pudru
1 laska wanilii ( użyłam cukru z prawdziwą wanilią i mniejszej ilości cukru )
100 ml mleka
400 ml śmietany kremówki

Posypanie:
cukier brązowy

1.Ubij żółtka z cukrem
2.Rozkrój laskę wanilii wzdłuż i wydrap nasiona. Wlej mleko i śmietanę do rondla, dodaj nasiona wanilii i zagotuj.
3.Zdejmij rondel z ognia i powoli, ostrożnie mieszając, dodaj do mleka i śmietany pianę ubitą z żółtek i cukru.
4.Wlej krem do małych żaroodpornych foremek i wstaw do większego naczynia z wodą na dnie, a potem do piekarnika. Zapiekaj w temp. 150 st. C ok. 40 minut, aż krem stężeje. (Czas pieczenia może być nieco krótszy lub dłuższy w zależności od tego, jak dużych naczyń użyjesz).
5.Po upieczeniu odstaw krem w foremkach, żeby wystygł.

Tuż przed podaniem posyp krem brązowym cukrem ( biały kryształ też się nada – przyp. A) i skarmelizuj go palnikiem gazowym. Jeśli nie masz palnika, możesz wstawić foremki z kremem pod grill w piekarniku.

Rozmarynowo...

2012-01-21T17:36:00.006+01:00

Niby nic , a jednak coś.Po raz pierwszy dodałam do herbaty świeży rozmaryn. Poza tym reszta to standard. Świeży imbir, cytryna, miód i czarna herbata. Wiem, że to niezdrowe połączenie.(Szczególnie herbata i cytryna, ale to Tradycja).Następnym razem ususzę odrobinę i dodam do moich mieszanek herbacianych.
Pozdrawiam
Anuszka

Rozmaryn. Cytryna. Miód.

2012-01-20T16:36:00.003+01:00

Co powstanie z takiego połączenia? Zainteresowanych zapraszam niebawem. Tymczasem zmykam do kuchennych czeluści, aby zrobić moje ulubione "comfort food"*.
Radośnienia życzę i trzymajcie się w pokoju
A.
*(Oj, przydalby się polski odpowiednik tegoż słowa.)

Kojący zapach cynamonu

2012-01-15T14:51:00.002+01:00

Ubieram czerwone spodnie, aby jeszcze bardziej zamanifestować moje „Jestem”. Pragnę porzucić czerń, ale wciąż do niej wracam.
Wdycham śnieżne powietrze tak mocno, że czuję je w płucach. Nasłuchuję niepokojących zdarzeń, które dzieją się w kraju. Zastanawiam się czy świat kiedykolwiek będzie Spokojny.
Uzależniam się od The Best Pessimist. Moje zimowe odkrycie. Muzyka, która jest lustrem mojej duszy.
Spotykam się z ludźmi. Z ludźmi dzięki, którym wydaję się potrzebna. („Aniu, zapraszam Ciebie i Twój toster na imprezę.”)
W głowie mam tysiące myśli, które wypływają przez mokre oczy. Czas zmian. Czas powrotów. Zmagania się z rzeczywistością, która przytłacza z codziennym pragnieniem uczenia się nadziei.
Wyciszam się. Lubię nasłuchiwać ciszy z Aniołami. Prosić o siłę dla tych, którzy jej potrzebują. A sama wiem , że jedyne co mogę to pomóc modlitwą. Może niedoskonałą, ale nieustającą.
Lubię obecność Człowieka, który chce po prostu ze mną posiedzieć. Milczeniem do mnie mów. (Niestety nie zdarza się to tak często jakbym chciała najbardziej).

A dla ukojenia raczę się kubkiem gorącego kakao z jeszcze gorącą drożdżówką cynamonową. Zapach cynamonu. Słodki, przenikający, kojarzący się z dzieciństwem. Z babcią i jej racuchami. Z moim Tatą, który na szkolne drugie śniadanie dawał mi cynamonowego ślimaczka. Sam nie piekł, a kupował, ale to był ten smak. Smak, który kojarzy mnie się z czystą Miłością. Gdy raczę Kogoś cynamonem to znak, że jest dla mnie ważny. „Cynamon i wanilia to smaki mej miłości.”

Pozdrawiam cynamonowo
Anuszka

Słodkie bułki cynamonowe (inspiracja od Joy the Baker, z pomocą i cytowaniem Liski)*

Ciasto:
2 i 3/4 szklanki mąki pszennej plus 2 łyżki (używałam szklanki 250 ml)
1/4 szklanki cukru
2,5 łyżeczki drożdży suszonych instant ( użyłam ok 20 g świeżych – przyp. Anuszka)
1/2 łyżeczki soli
50 g masła
1/3 szkl mleka
1/4 szklanki wody
2 duże jajka
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii (użyłam cukru z prawdziwą wanilią – przyp. A.)

Warstwa cynamonowa:
1 szklanka cukru (użyłam trzcinowego, przyp. L)
2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki mielonej gałki muszkatołowej
50 g masła, stopionego i ostudzonego do temp. Pokojowej (zastąpiłam olejem – przyp. A)

W dużej misce wymieszać 2 szklanki mąki, cukier, drożdże i sól. Odstawić.
Jajka ubić trzepaczką, odstawić.
W małym rondelku, roztopić masło, dodać mleko. Zdjąć z ognia, dodać wanilię i wodę. Lekko przestudzić.
Mleko wlać do suchych składników i wymieszać łyżką. Dodać jajka i dokładnie połączyć z masą.
Dodać resztę mąki. zagnieść ciasto - będzie lekko klejące.
Ciasto przełożyć do lekko naoliwionej miski i odstawić do wyrastania na ok. 30-60 minut. Wyraźnie zwiększy swoją objętość.
Po tym czasie lekko je nacisnąć, przełożyć na blat, w razie potrzeby podsypując 2 łyżkami mąki. Rozwałkować na prostokąt o długości keksówki, w której będziemy piec bułeczki (ja użyłam 30 cm, L)
i szerokości ok. 50 cm.
Posmarować masłem, posypać cukrem z cynamonem.
Pokroić ciasto na 6 płatów.
Delikatnie układać jeden płat na drugim, następnie pokroić je na 6-8 równych części (zachęcam do zobaczenia tego na zdjęciach Joy). I każdą z części ułożyć w keksówce układając je ciasno obok siebie.
Przykryć ściereczką i odstawić do wyrastania (Joy proponuje 30-45 min, u mnie rosły 1,5 h).
Piekarnik nagrzać do 170 st C.
Wstawić keksówkę, piec ok. 30-35 minut (piekłam 50 min, L).
Podawać lekko przestudzone, ze szklanką mleka.
Smacznego!

* nie dość , że są śliczne to są na prawdę przepyszne...:) i uzależniające.
P.S: Z wierzchu lekko się przepiekło, ale nie spaliło.

Taka inna, ale modra...

2012-01-09T18:45:00.002+01:00

Witajcie,
może nie jest to ściśle modra kapusta rodem ze Śląska, a wariacja na temat. Niesamowite połączenie smaków.Pierwszy raz robiłam modrą kapustę w zeszłym roku na Wielki Czwartek. I ponowiłam próbę, w zmienionej formie. Przepis zrobiłam intuicyjnie, po fakcie napotykając się na przepis w grudniowej "Kuchni". I po sprawdzeniu stwierdzam, że bez majonezu jest lepsze. Ale to wedle mnie , a to jak wiadomo kwestia smaku.
Cóż...przepis jest gdyż obiecałam paru osobom, że się na blogu pojawi.
Pozdrawiam serdecznie
Anuszka

cytując za grudniowym numerem "Kuchnii":

Czerwona kapusta z sułtankami, miodem i octem balsamicznym

1 średnia główka czerwonej kapusty,
100 ml octu balsamicznego
200 g sułtanek
200 g dobrego majonezu ( dla mnie lepsze bez - przy.A)
100 g miodu wielokwiatowego,
sól ,pieprz do smaku

Kapustę szatkujemy i wrzucamy do gotującej się wody na 1o minut. Odcedzamy i studzimy, skrapiamy octem i dodajemy sułtanki. Majonez łączymy z miodem. Dokładnie mieszamy z kapustą. Doprawiamy solą i pieprzem, podajemy na zimno lub na ciepło - jako dodatek do mięs albo jako samodzielną przekąskę.

P:S: Dla mnie to wciąż jest jak magia przepełniona zachwytem gdy widzę jak czerwona kapusta zmienia barwę po dodaniu octu. (Chociaż wiem, że to pewnie czysta chemia...:))
P.S 2: Swoją drogą zagadkowe jest dlaczego czerwona kapusta jest tak na prawdę fioletowa, a sok z niej jest niebieski. Taka natura...

Focaccia z rozmarynem, suszonymi pomidorami i czarnymi oliwkami

2012-01-06T11:36:00.005+01:00

Dżem dobry,
Focaccia. Drożdżowy placek z dodatkami. Bez sosu. Rodem ze słonecznej Toskanii. Pachnący rozmarynem. Posiadający obezwładniającą intensywność suszonych pomidorów i oleistą słoność czarnych oliwek. Wydaję mnie się, że będąc kilka lat temu we Włoszech jadłam takie danie. Niestety pamięć zawodzi. Wiele smakowitości pamiętam doskonale, ale tych nie jestem pewna. Można ją upiec z mąki z pszenicy durum , aby była oryginalniejsza.
Przepis zaczerpnięty z „Kulinarne podróże po Europie. Najciekawsze przepisy z 6 krajów.” Ulli i Hansa – Ove Ohlsson. Prezent, który otrzymałam od J. Z obietnicą, że na pewno przygotuję coś z tej książki. I tak też zrobiłam. Focaccia mnie od razu skusiła. Jest w tym jakaś śródziemnomorska tajemnica, jak to się stało, że Italia opanowała kulinarne umysły.
A samą książkę polecam. Ciekawe przepisy, pięknie wydana z równie pięknymi zdjęcia. A dla mnie jeszcze wartość z kategorii „od serca”.
W przepisie na ciasto zmieniłam proporcje oraz świeże drożdże na suszone.

Focaccia z oliwkami i suszonymi pomidorami.

50 g drożdży (1,5 łyżeczki suszonych drożdży- A.)
700 ml letniej wody ( 1 / 2 szklanki )
szczypta soli
1,5 l mąki pszennej (ja użyłam ok. 300 g)
150 ml oliwy z oliwek
100 ml wydrążonych czarnych oliwek
100 ml suszonych pomidorów w oliwie
1 łyżka stołowa suszonego rozmarynu(użyłam świeżego.)
1 łyżka stołowa soli gruboziarnistej.

Po zmianach:
suszone drożdże wymieszałam z mąką, dodałam wodę, oliwę, szczyptę soli. (Opcjonalnie można odrobinę cukru, ale nie polecam - cukier do rośnięcia pobierany jest z mąki)
Zagniatamy zwarte ciasto i odstawiamy na 30 minut do wyrośnięcia w ciepłe miejsce.
Następnie kroimy oliwki, suszone pomidory, rozmaryn pozbawiamy zdrewniałej części używając tylko listków.
Ciasto przekładamy i rozkładamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Odstawiamy do wyrośnięcia na 15 minut. Następnie smarujemy wierzch odrobiną oliwy, układamy oliwki i pomidory oraz rozmaryn.
Wkładamy do pieca na 15 minut nastawionego na 210 st.C.
Najlepiej smakuje na ciepło.

Niewiadoma czyli 3...2...1...start!

2012-01-04T12:11:00.005+01:00

Witajcie!
Początek roku. Jedna wielka niewiadoma. Jedynie życzenia, które słyszymy chcemy , aby ziściły się z naszymi dążeniami. Myślę nad tym co było dobrego i tego nieplanowanego, co przyprawiło mnie o nie jedna łzę. Dziękuję za ludzi, których mogłam poznać i poznawać. Jednych na chwilę, innych na dłużej, z czekaniem na tych całożyciowych.
Ostatnie dnie roku były piękne. Z nocnymi pogaduchami, tańcami , i grą w Scrabble. Z dyskusją żarliwą, że nie ma słowa „eń”. Wirowaniem w zielonej sukience i poszukiwaniem równie zielonych Bieszczadzkich Aniołów.
Dobrze, że prowadzę to miejsce. Przyprawiam swoje życie o kolory i nieoczekiwane smaki. Dzielę się z ludźmi tym co uwielbiam. (Choć wiele osób zarzuca mi, że ja tylko o jedzeniu. Nawet pisząc bajkę to muszą być smakowite wątki. Czasami mam wrażenie, że to przytyk, ale staram się nie zważać.) Czasami myślę, że to zarzut, ale jak jest Pasja to samo wychodzi. Wiele przychodzi naturalnie. Z nadzieją dalszego rozwoju. I to z nadzieją, że na Dobre.
Wiele produktów sprawdziłam, za niejeden smaczny sen dziękowałam , wiele mogłam się nauczyć ....
Nie wiem co rok przyniesie, ale staram się smakować Życie. I robić to jak najlepiej dla Was.
Nie mam żadnych postanowień.
Czekam...
A Wy czekajcie cierpliwie na kolejne smakowitości.
Pozdrawiam
Ania

Cebulowa lowa! (wedle Sophie Dahl)

2011-12-29T08:00:00.009+01:00

Dżem dobry poświątecznie,
Za oknem pogoda jakby pani Wiosna chciała zagościć na dobre. Jest dobrze! Jutro wybywam na 4 - dniowego Sylwestra, aby poczuć ducha Bieszczadzkich Aniołów. Chcę poczuć zimne powietrze spowijające góry o poranku. Może to dziwne pragnienie, ale czuję, że może być wyzwalające. Oderwać się od tego co w szarej rzeczywistości mierzi najbardziej. Już niedługo kolejny rok zmusi nas do zmiany w kalendarzu. Teoretycznie będziemy mądrzejsi ,a na pewno starsi o rok. Znowu trzeba będzie stawiać czoło rzeczywistości, ponieważ wiek do czegoś zobowiązuje.
A wczoraj ugotowałam zupę cebulową. Francuską*. Do białego wina niemal idealna.
Sama prosta w swojej doskonałości. U mnie bez sera gruyere. Z dodatkiem tymianku. Zainspirowana ,a w zasadzie wedle przepisu Sophie Dahl. **
Idealna zupa na odświeżenie rosołu, bulionu z dnia poprzedniego. Ja nie posiadając takowego użyłam
2 bulionetek Knorra i 1 kostki drobiowo- wołowej. Było dobre, jednakże wybór pozostawiam Wam.
Pozdrawiam
Anula
Francuska zupa cebulowa ( 4 porcje, solidne)
3 duże białe cebule
1 łyżka masła
trochę oliwy
2 litry ( 8 szklanek) bulionu
1 łyżka dobrego starzonego octu balsamicznego
sól i pieprz
100 g (1 szklanka) tartego sera gruyere lub parmezan ( ja sobie darowałam -A.)
2 łyżki suszonego tymianku (dodałam od siebie)
Najpierw należy posiekać cebulę. W garnku roztopić masło z oliwą . Nie pozwolić, aby się przypaliło. Przesypać cebulę , po przemieszaniu z tłuszczem dusić ok. 40 minut.Kiedy smażenie cebuli będzie dobiegać końcowi , proszę zwiększ płomień. Cebula ma się zezłocić i skarmelizować.
Gdy cebula będzie złota, proszę wlej bulion. Zmniejsz ogień, wymieszaj i dodaj ocet balsamiczny.
Pogotować należy jeszcze 15 minut , doprawić solą i pieprzem.
Przed podaniem można posypać serem i podawać z chlebem lub grzankami czosnkowymi.
Smaczego. :)

*Francja jest u mnie niemal na równi z Izraelem w kręgu moich zainteresowań. W najbliższym czasie mam jeszcze anielski plan wybyć do Francji. Poszukam jeszcze poplecznika w tym procederze.
** To moje drugie podejście do tej zupy. Przyznaje, że teraz wyszła mi jeszcze lepsza niż poprzednio. Robiona identycznie, ale zupelnie inaczej do niej podchodzę.

Pierogi z owocami z suszu

2011-12-25T11:40:00.000+01:00

Pierwsza gwiazdka. Miejsce dla niezapowiedzianego gościa. Ubieranie choinki. Odśpiewanie kolęd. Odczytanie Ewangelii.Łamanie się opłatkiem. To wszystko za nami, a także wiele więcej. Zależy teraz co z tym zrobimy. Oby świąteczna atmosfera została wchłonięta jak woda w gąbce i powoli "wyciekała" dodając nam sił.
Zdając sobie sprawę, że 90 % moich Czytelników ( tak , o Tobie mówię) odsypia po Pasterce ,a moje słowa i tak idą w próżnię - podzielę się z Wami moim pomysłem na świąteczne pierogi. Robiąc kompot z suszu część owoców wyłowiłam, zmieliłam,domiodziłam, dodałam płatki owsiane na zgęstnienie i napełniłam ciasto pierogowe. Prostota jak dla mnie odkrywcza. Jedno z dań na, które wpadłam pod wpływem chwili. Polecam!

P.S: Dziękuję Wszystkim, którzy raczą mnie dobrym słowem co do mojej blogowej twórczości. Za e-maile, za komentarze, za słowa wypowiadane twarzą w twarz. Robię to dla siebie z czystej pasji i z ukochania gotowania. A, że dla Was jest to miłe to mnie cieszy tym bardziej.
Dziękuję za możliwość poznawania wszystkiego co nowe. Za każdą inspiracje, każdy sen, każdy uśmiech i życzliwy gest.
Dziękuję Wam!

Pierogi z suszonymi owocami

nadzienie:

ok. 1,5 szklanki - 2 owoców wyciągniętych z ugotowanego kompotu (jabłka,gruszki,śliwki,morele...)
1 łyżka miodu
ok. 3 łyżek płatków owsianych (jeśli wciąż zarzadkie to dodać więcej
łyżeczka cynamonu

Całość zmiksować. Doprawić.

ciasto:
1 szklanka ciepłej wody
ok. 300 g mąki pszennej
1 łyżka oleju

Ciasto wyrabiamy na stolnicy. Aż będzie elastyczne i zwarte. To chwilę potrwa, ale na prawdę jest wykonalne. Rozwałkowujemy cienko, szklanką wycinamy koła, napełniamy farszem i nadajemy pierogowy kształt. Gotujemy w osolonej wodzie z dodatkiem oleju (ok. 3 l wody) , aż do wypłynięcia.
Podawać z masłem, (najlepiej odgrzewane)lub ze śmietanką z dodatkiem cukry waniliowego.

Bajka o piernikowym człowieku

2011-12-22T15:55:00.003+01:00

W okolicach świąt pojawia się nowy rodzaj stworzeń. Stworzeń z piernikowego ciasta. Pojawiają się nagle i równie szybko znikają. Zniknięcie ich jest wytłumaczalne, ale nikt nie próbuje go wyjawić na głos. Ludzie z piernika są zawsze szczęśliwi. Nigdy nie czuję sie samotni, gdyz pojawiają się wspólnie i również razem znikają. Niekiedy ubierani są w śliczne lukrowane spódniczki czy spodnie.
O tyle ciekawe jest, że często ich przybycie odkłada się na ostatnią chwilę. A wtedy stosuje się skandynawskie sposoby na ich zjawienie. Nazywane często Pepparkakorn.
Przepis cytowany za Liską. Melasa zamieniona na nasz miód. Cukier darowałam i polukrowałam.
I cóż moi Drodzy...
W te święta życzę Wam obajwienia prawdziwej Miłości. Odkrywania prawdy o sobie i innych, a także by w ciemności mogło zawsze zajaśnieć Jego Światło. Spokoju serca, Wiary i Nadziei na to co będzie.
I ciepła rodzinnego, aby nigdy nie czuć się Samotnie.
Pozdrawiam najcieplej
Anula

Pepparkakor

Składniki:
150g miodu ( moja zmiana)
110g masła
375g mąki
1/2 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki mielonego imbiru (dałam 1,5 łyżeczki, przyp. Liska)
1/4 łyżeczki proszku do pieczenia
1/4 łyżeczki mielonych goździków
1/4 łyżeczki soli
1 duże jajko
2 łyżeczki przyprawy do pierników (to moja modyfikacja przepisu, przyp. L)

W małym garnuszku podgrzej melasę, masło i cukier, od czasu do czasu mieszając. Podgotuj lekko do czasu, aż kryształki cukru się rozpuszczą. Zdejmij z ognia i odstaw na pół godziny, by przestygło.

W dużej misce przesiej mąkę, proszek do pieczenia, przyprawy i sól. W środku zrob wgłębienie i dodaj jajko razem z melasą.
Zagnieć przy pomocy miksera - zagniatanie ręczne jest trudne ze względu na fakt, że ciasto jest bardzo klejące. Dodaj odrobinę mąki jeśli ciasto będzie zbyt klejące do tego, by ulepić z niego kulę.( Ja umieściłam w robocie kuchennym i zagniotłam to bardziej ekspresowo. - przyp. A.)Przykryć kulę folią przezroczystą i schłodzic w lodówce ok. 2 godziny.

Piekarnik rozgrzej do temp. 175 st C. Odkrawając małe porcje ciasta, rozwałkuj je (im cieniej, tym lepiej) na oprószonej mąką stolnicy lub na silionowej macie. Nastepnie foremkami wytnij dowolne kształty.
Piecz na papierze lub na macie silikonowej przez 8-10 minut - do czasu aż brzegi pierniczków zaczną się rumienić. Uważaj, im cieńsze są pierniczki, tym krótszy czas pieczenia.

Trzymaj w szczelnie zamkniętej puszce tak długo, jak długo zdołasz im się oprzeć. Z każdym kolejnym dniem stają się smaczniejsze.

Smacznego!

Pizza razy dwa i o uczciwości słów kilka

2011-12-17T19:57:00.005+01:00

Długa to była droga do dzisiejszego wpisu. Zaczęło się w poniedziałek, gdy kurier u sąsiadki zostawił paczkę, która przybyła dla mnie z Knorra*. W czwartek znowu zawitał do mnie zdyszany posłaniec z paczką wielkości starego telewizora. Moje zdziwienie na twarzy było tak wielkie , że zostałam zapewniona :”niech się Pani nie boi, bomba to to na pewno nie jest”. **
Piątek czas niefortunny. Zapoczątkowany od pięknych rorat i kameralnego śniadania z rozmyślaniami o Wigilii, przez urażenie palca w drzwiach piekarenki(oj, czarnulek się zrobił) , po niemal spalenie kuchni od szmaty pozostawionej na kuchence. ***
I stało się nabrałyśmy ochotę na pizzę. A że przyszła od Knorra to czas przetestować co nieco. Aby być uczciwą przede wszystkim względem siebie , ale i Ciebie drogi Czytelniku wraz z A. zrobiłam mały eksperyment. Ona zrobiła zgodnie z recepturą opisaną na opakowaniu Knorra „Fix Pizza” . Ja zaś pizzę, którą robię wedle przepisu Liski od dobrych paru lat.

W momencie zagniatania było widać różnicę. Moja była elastyczna i w trakcie ona coraz to bardziej pracowała pod dłońmi. Gdy rosła widać było w niej powietrze. Mój sos zrobiłam z przecieru pomidorowego, z czosnku, suszonych ziół, papryki słodkiej i chilli pieprzu cayenne. Odrobinę soli i cukru dla podkreślenia smaku.
U A. pizza była zwarta i nierosła szaleńczo. Zrobienie sosu to kuriozum. O ile sosem można nazwać coś co można streścić w słowach „Wsyp proszek i dolej wody”.
Mnie uczono inaczej.
Po odstawieniu do wyrośnięcia pizza Knorra ledwo drgnęła. W przeciwieństwie do mojej.
Dodatki użyłyśmy niemal takie same.
Jaki morał z tej opowieści. Już piszę i wyjaśniam. Sprawa jest prosta. Czas wykonania pizzy tradycyjnej jest porównywalny niemal do fixowego tworu. (No chyba, że Kogoś 30 minut na prawdę goni.) Pizza fixowa jest tak na prawdę mąką z drożdżami i sosem do pizzy, który ma postać proszku. Za przeproszeniem ja się obrażam na to , że Knorr ma chyba ludzi za idiotów, albo kompletnych analfabetów kulinarnych. (Albo jedno i drugie). Mogą mnie oferować stos patelni za sknorrowywanie kurczaków, schabów, ryb czy innych stworzeń naziemnych lub podziemnych lub udział w warsztatach. Ale ja się nie zgadzam, aby karmiono ludzi erzacami smaku, gdy w prosty sposób mogą sami zrobić sobie coś pysznego.

Jak już wiadomo mój blog nazywa się „Przypraw mnie”. Zatem pragnę przypraw, ziół i poszukuję smaku w smaku. Knorr jest producentem koncentratów przypraw. Gdzie oprócz sedna jest jeszcze wiele innych treści, w których tonie to co najważniejsze. Zarzekają się, że „smak z natury doskonały”. Ale smak czego? Maltodekstryny, skrobii modyfikowanej, laktonu kwasu glukonowego****.
Chcę być w pełni uczciwa i cóż Pizza Knorra jest na tyle przyzwoita, że zaspokoi głód. Jeśli Ktoś chce "Coś" zjeść to jego wola. Jednak chcę by ta wola była podparta świadomym działaniem.
Jednak to fast food. Nie oszukujmy się z prawdziwą włoską pizzą jedzoną u podnóży Watykanu nie ma nic wspólnego. I nigdy mieć nie będzie.
Nie będę twierdzić, że jest dobrze gdy dobrze nie jest. Ot co!
My blog is my castle - parafrazując klasyka ze Stratford nad rzeką Avon.
*(Jestem wciąż i mimo wszystko dość powściągliwa dla tej marki. Wiadomo czerwone litery na białym tle z żółto-zielonym falistym obramowaniem są tak charakterystycznym logo, iż nikt się nie zastanawia nad jakością ,a powinno się. Każdy je teraz w biegu i „aby szybciej”. )
** Jego pewność mnie rozwaliła dogłębnie niźli przekonała.
*** Nic nie mówię, ale dziś piekąc pizze powtórzyłam to tym razem papier do pieczenia zaczął się hajcować od zbyt wysokiego umieszczenia w piekarniku.
****Aż pragnę zakrzyknąć! „Chryste Panie, co to ma być? I to niby brzmi naturalnie””

Śniegu nie ma to czas zrobić go samemu...

2011-12-15T16:00:00.002+01:00

Dżem dobry,
Grudzień to czas tęsknoty, czas odlotów i przylotów. Pożegnań i powitań. Testowania relacji i przyjaźni, które kiedyś zostały zawiązane. Powroty z Wysp Pełnych Nadziei niezwykle mnie ucieszyły. Lubię mieć przy sobie ludzi z zielonymi myślami takich jak oni.
A wieczory grudniowe są czasem wspomnień i smutków. Czasem radości i zabawy. Purpurowy czas kipiący od radośnienia. Uczucia przeplatane jak makatka. Jeden wątek niebieski od niepewności i przemoczony od łez, kolejny pomarańczowy od pozytywnych myśli.
Czasem najlepiej otulić się pod ciepłą kołdrę i przeczekać. A przeczekując czekam na śnieg. Dziwne to czasy! Wpierw dowiadujesz się o zaokiennym stanie nie spoglądając za okno ,a czytając status znajomego na niebieskim portalu. Lepiej nie będzie.
Radząc sobie z tym fantem zrobiłam śnieżne kule zainspirowane ostatnią "Kuchnią" i jej kuchennymi propozycjami. Dokonałam odstępstwa i zamiast mąki migdałowej dodałam wiórki kokosowe. Całość pysznie śnieżna, maślana i pachnąca kokosem! Choć jej lepiąca słodkość powinna zostać dozowana.

Śnieżne kule (źródło: grudniowy magazyn "Kuchnia") na około 20 - 25 sztuk

220 g miękkiego masła
50 g cukru pudru
1 żółtko
350 g mąki pszennej
120 g mielonych migdałów (zmieniłam na wiórki kokosowe - przyp.A)
cukier puder do posypania

Masło ucieramy z cukrem pudrem na puszystą masę. Dodajemy żółtko, mąkę i migdały ( wiórki kokosowe - przyp. A), cały czas ucierając. Potem jeszcze chwilę wyrabiamy rękami. Masę owijamy w przezroczystą folię do żywności i wkładamy do lodówki na 20 minut, żeby nieco stężała. Po tym czasie formujemy z ciasta kulki wielkości orzecha włoskiego i układamy je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia pozostawiając kilkucentymetrowe odstępy. Ciastka pieczemy 20 minut w temp. 190 st.C - powinny być lekko zarumienione. Studzimy, układamy na tacy i obficie posypujemy cukrem pudrem. Przekładamy do słoika, przesypując cukrem kolejne warstwy.

Ale meksyk czyli małe przypomnienie

2011-12-10T21:21:00.003+01:00

Dżem dobry wieczór,
Dzisiaj krótko i zwięźle. Po meksykańsko. Z dedykacją.
Na życzenie Pauliny małe przypomnienie warsztatów kulinarnych Knorra i przepisu na burrito. Rostbef z zaskakującym połączeniem przypraw był prawdziwym przysmakiem. Choć wiele było dobroci tamtego dnia oraz pyszności do zgotowania. :)
Kuchnia Meksyku , a w zasadzie granica teksańsko - meksykańska jest źródłem wielu inspirujących dań.
Oby częściej móc delektować się takimi "zadobrociami".

Burritos

Składniki:
placki tortilli – 1 paczka
polędwica wołowa (można również wykorzystać rostbef) – 400 gramów
średniej wielkości cebule – 4 sztuki
pęczek natki kolendry – 1 sztuka
kumin rzymski – 1 łyżeczka
sproszkowane ziarenka kolendry – 1 łyżeczka
cynamon – 1 łyżeczka
goździki sproszkowane – ½ łyżeczki
papryczki chilli – 2 sztuki
rodzynki – 50 gramów

Cebulę, paprykę i mięso wołowe pokrój w kosteczkę, wymieszaj z oliwą, a następnie obsmaż na patelni. Całość dopraw do smaku posiekaną kolendrą, kuminem, cynamonem i sproszkowanymi goździkami.
Dodaj pokrojoną w kosteczkę paprykę i rodzynki. Całość dokładnie wymieszaj i podsmaż chwilę razem.
Nierozpakowane placki tortilli podgrzej w mikrofali (ok. 20–30 sekund) nakłuwając kilkakrotnie opakowanie.
Ciepłe placki przełóż na deskę, przekrój na pół, zroluj je tworząc stożek – końcówkę stożka zawiń do góry tak, aby przez szczelinę, która tam jest, nie spływał sos. Do tak przygotowanego stożka nakładaj farsz .
Buritos podawaj tradycyjnie z salsą guacamole i pomidorową.

fot. fotograf z warsztatów.

Syrop z płatków róży czyli jednak byłam grzeczna w tym roku.

2011-12-07T20:04:00.005+01:00

Przewidywalna*. Radosna z prostych rzeczy danych od serca. Taka jestem i bardzo dziękuję pośrednikowi Świętego Mikołaja. Uszczęśliwił mnie smacznie i z serca.
A już jutro zmodyfikowane śnieżne kule zainspirowane nie tylko zaokienną aurą ,a nawet bardziej nowym magazynem "Kuchnia". Tak Beata Lipov wypiekała smaczne cudeńka wraz ze swoimi córkami.
A ja nie mogę się doczekać gdy "zjem" pyszną herbatę z łyżeczką różanego syropu. :)
Czekam na wyjątkowy czas i jeszcze bardziej wyjątkowe osoby.
* Co ja zrobię, że najprościej jest wywołać uśmiech na mojej twarzy i wybuch radości jak wulkan , gdy podarek ma coś wspólnego z jedzeniem/kuchnią. (Choć Ci co mnie znają wiedzą, że parę innych radości również można mi podarować.)
P.S.: Przyjmuje pomysły jak wykorzystać to dobrodziejstwo w godny sposób.
Buziole bambole
Anuszka

Ciepły grudzień i przeszywający chłód

2011-12-05T21:45:00.001+01:00

Jutro jak 90% Polaków będę pośrednikiem Świętego Mikołaja. Dziwnie,że nawet krztyny śniegu nie uświadczę, co by atmosfera była sprzyjająca. Trudno... Ciepły ten grudzień jakiego od dawna nie było. Choć bliższe prawdy jest zapewne, że moja pamięć wypiera pewne fakty. Lub jak niektórzy twierdzą "wolę kreować własną rzeczywistość." Chłód mnie przeszywa rodzajowo inny niźli można odczuć go przez skórę. Na to pomaga gorąca herbata z imbirem, cytryną i miodem. Drugi chłód wolę przeczekać. Z nadzieją, że sam przejdzie. W pracy zdarza mnie się słuchać historii z życia wziętych. Podając kawy,herbaty, sałatki mam możliwość przyjrzenia się Człowiekowi w najczystszej postaci. Po tych paru miesiącach już wiem kto stale zamawia sałatkę, kto kawę i jogurt z owocami i musli, a kto z kamienną twarzą poda kartkę z zamówieniem nie odzywając się ni słowa. Wzruszają mnie historie wyciągnięte z ludzkiego życia niczym esencja w herbacie. O ile nie są banalnym spłyceniem do poziomu taniego romansu. Wszystko robię i robiłam dla innych ludzi. Niestety czas weryfikuje czy to było dobre, a czy sami ludzie na to zasługują.
Ale do rzeczy...Jak zwykle zbaczam lekko na tematy mniej kulinarne, a sedno jest jedno. :) A i tak znajdą się osobniki, które z chęcią podniosły by larum na to moje "uzewnętrzniactwo".
Dzisiaj danie na jesienne smuty. Na rozgrzanie chłodnych rejonów serca/duszy/jaźni/etc. (niepotrzebne skreślić). Użyłam brązowego ryżu, soku pomidorowego, papryki żółtej oraz czerwonej, octu winnego i sosu teryaki. Dla mnie wyszło to jak fuzja smaków azjatycko - prowansalskich. O dziwo zdało egzamin! Oj poniosło mnie dzisiaj poniosło. Mea culpa. :D
P.S: Z dedykacją dla Magdy na dowód, że nie tylko na słodko. A żeberka są w kolejce. :)

Azjata w Prowansji

1/2 szklanki brązowego ryżu
1 l soku pomidorowego
2 cebule
1 papryka żółta
1 papryka czerwona
ząbek czosnku
pieprz czarny do smaku
bazylia, oregano, tymianek po 1 łyżce
1 łyżka octu winnego
1 łyżka sosu teryaki
7 pieczarek
1 łyżka masła ( do pieczarek)

W garnku na oleju przesmażamy cebulę z czosnkiem i brązowym ryżem. Dodajemy sos teryaki i ocet winny. Dodajemy pieczarki, aż się zarumienią.( Ja o nich zapomniałam i zrobiłam na oddzielnej patelni wraz z masłem i ziołami, aż do zarumienienia. Wtedy dodałam do reszty.) Należy to robić spokojnie, mieszając i na małym ogniu. Następnie dodajemy paprykę pokrojoną w słupki. Można podlać odrobinę wodą. :) Dodajemy zioła.
Następnie wlewamy sok pomidorowy i gotujemy, aż ryż zmięknie i napęcznieje. Ok. 40 minut. Na koniec wedle upodobań można dodać więcej sosu teryaki, octu winnego czy pieprzu. Dla mnie było w sam raz.
Smacznego.

Tęczusie, żelki miłości czyli jest słodko jest pomagać dzieciom.

2011-12-02T09:52:00.031+01:00

Witajcie,
od jakiegoś czasu działam w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów mojej uczelni. Co roku organizujemy akcję "Pomikołajamy", z której środki przekazujemy na jeden z Domów Dziecka w Kozimgrodzie. Tym razem lekko zmieniliśmy formułę z racji, że przedział wiekowy dzieci wzrósł (13-18 lat). Tym sposobem rzeczy zbieraliśmy dla maluszków, a na starsze dzieci/młodzież zorganizowaliśmy kiermasz ciast. Właśnie na ten cel upiekłam wcześniejsze ciasto marchewkowe i tęczusie. Tęczusie, które tworzyłam wczoraj od samego rana. Z poświęceniem i przyjemnością wstając przed świtem, gdy nad miastem snuła się poranna(?) mgła. (Trudno mówić o poranku, gdy za oknem głucho i ciemno.)
Żelki miłości mają już swoją historię w relacjach, które prowadzę z ludźmi. Gdy było mi smutno D. zaproponowała mi byśmy zjadły żelka miłości. I to były one. I tak zostało. Gdy ja proponuję "żelka miłości" to nikt mnie nie odmawia. Czasem jedynie słyszę szalone pytania na kształt:"Aniu!A o jakiej Ty miłości myślisz skoro one takie tęczowe?".
I postanowiłysmy. Tęczusie z żelkami miłości zaistnieją. I dzięki wielkiej logistyce ( Trzeba było najpierw kupić barwnik przez internet.) i rękom oraz chęciami Magdy dzieci zostaną obdarowane.
A same cupcake'sy podpatrzone u Cukrowej Wróżki. Krem twarożkowy.
P.S: Żadem smerf nie ucierpiał podczas tworzenia któregokolwiek Tęczusia. Podobnie nie mam pojęcia, gdzie znajduje się garnek ze złotem. A tymbardziej gdzie ukrywa się szalony skrzat.

Tęczusie ( zobaczone u Cukrowej Wróżki)
nam wyszło 14 z takiej porcji i calkiem dobrze wyrośniętych. Jednakże Cukrowa podaje 12. A my i tak zrobiłyśmy 28. ;)

250 g mąki (1 1/2 szklanki)
szklanka cukru
2 opakowania cukru wanilinowego lub łyżka ekstraktu waniliowego
łyżeczka proszku do pieczenia
szklanka mleka
1/2 szklanki oleju
2 jajka

+

śmietanka kremówka lub dowolny krem na cupcake'i, np twarożkowy
żelki tęcze (Zozole)

Szybko robimy muffinki: jajka roztrzepujemy z mlekiem i olejem. Pozostałe składniki mieszamy. Zawartość obu misek łączymy i krótko mieszamy. Nakładamy ciasto do papilotek i pieczemy około 20 minut w 200 stopniach. Studzimy.

Kremówkę lub krem wystarczy zabarwić i pokryć niebieską warstwą muffinki. Łyżeczką uformować chmurki. I wcisnąć żelki. Wcześniej można zrobić nacięcia, żeby lepiej się trzymały.

Krem twarożkowy:
Twaróg mielimy lub rozcieramy odpowiednią końcówką miksera. Łączymy z masłem, cukrem i wanilią. Dodałyśmy odrobinę barwnika. Szprycą nakładamy na babeczki.( Myśmy nakładały poprostu łyżeczką.) Do kremu dodałyśmy ziarenka wanilii. :)

Ciasto marchewkowe

2011-11-30T16:12:00.001+01:00

Witajcie moi drodzy,
Ciasto marchewkowe. Prostota, która zadziwia wiele osób. ("Tak patrzę i się dziwię, że z marchewki może być ciasto. - powiedział K. ) Na zobaczenie żurawiny miał ponoć skomentować, że są to pewnie kawałki papryki. Ot, taki ignorant w stadzie.!
Ciasto rozdane charytatywnie (a w zasadzie rozsprzedane charytatywnie na dom dziecka.) i sprezentowane A. w postaci jednego kawałka. A niech ma słodkie urodziny.
Taki jesienny smak idealny na koniec listopada. Do towarzystwa gorącej herbaty z imbirem.

Ciasto marchewkowe

4 jajka
3/4 szklanki cukru ( może być mniej)
185 ml oleju słonecznikowego
1,5 szklanki mąki pszennej
szczypta soli
1 łyżeczka proszku do pieczenia + 1 łyżeczka sody ( zamiennie dałam 2 proszku do pieczenia)
2 łyżeczki gałki muszkatołowej
2 łyżeczki cynamonu
1 łyżeczka kardamonu
ok. 2 - 2,5 szklanki marchwi startej na grubej tartce
solidna garść żurawiny

Na samym początku piekarnik nagrzać do 180 st.C. Formę wyłożyć papierem do pieczenia. Jajka utrzeć z cukrem na puszystą masę. Dodać powoli olej i połączyć ze sobą. Wszystkie sypkie składniki przemieszać i przesiać ze sobą. :) Połączyć z jajkami.
Dodać startą marchew i żurawinę.
Wylać do formy i piec ok. 40 minut.
Po wyjęciu najlepiej odłsuchać Marchewkowe Pole Lady Pank i podawać z miłością o kolorze marchewki.

A teraz z zupełnie innej beczki. Po pierwsze jak Ktoś nie wie to przypraw mnie ma swojego
-->"fanpejdża"<--. Można za przeproszeniem "lajknąć". Od razu dziękuję wszystkim, którzy już to uczynili.

Po drugie biorę udział w inicjatywie "Szkoła Czytania". Nie chodzi w niej o naukę czytania czy tym bardziej o naukę szybkiego czytania. Chodzi o wspólne spotkania przy herbacie i dyskutowanie na temat kanonów literatury. Celem jest miłe spotkanie, które będzie ubogacać nas intelektualnie. Pozwoli zatrzymać się i pomyśleć, że w życiu jest coś więcej. Przy tym dobra herbata i ciasto jest wskazane. Na zeszłe spotkanie stworzyłam flapjack'i, które zostały nazwane chomikowymi.
A samą akcję polecam szczerze. Już poszukuję "Labiryntu nad morzem" Herberta jak na razie bez sukcesów.
P.S: Zmieniłam datę posta z racji umieszczenia pełnego przepisu. Nie, nie chciałam nic "podbijać".
3majcie się ciepło w tym zimnie
A.

Warsztaty kulinarne Knorr czyli "Ale Meksyk"

2011-11-26T15:04:00.003+01:00

Wczoraj miały miejsce kolejne warsztaty kulinarne w mieście stołecznym przeprowadzone przez znaną markę na K. Wraz z moją znajomą wyruszyłam o porze rannej, a za punkt honoru postawiłyśmy sobie dojechanie "na stopa". Kartkę z tektury wykonałam odpowiednią z czerwonym napisem "WAWA". Troszkę się namarzłyśmy narzekając dobitnie na postawy kierowców, ale znalazły się trzy dobre dusze. (W tym przemiły kierowca TIR-a, który w Warszawie dowiózł nas niemal pod żądany adres.)
A na miejscu - kuchnia meksykańska, pokaz z tortilli oraz z ryb ( filetowanie oraz w jaki sposób sprawdzić ich świeżość.) Mnie się dostało do wykonywania burrito. (Kawał pięknego rostbefu, aż wołałby go odpowiednio potraktować.) Moja towarzyszka tworzyła pierożki z kolendrą i krewetkami.

Mogłam zweryfikować swoje informacje i zadziwić się, że tak wiele wiem a nie zdawałam sobie z tego sprawy. Wiadomo gotuję od wieeelu lat, ale wciąż pracuję nad swoją techniką. Aby może być bardziej poukładaną w swoich działaniach.
Miło było brać w tym udział. Poznać wiele nowego, ale ugruntować to co już się wiedziało.
A sam dzień był zacny. Od drogi tam do powrotu.
Oby do następnego!

Pudding ryżowy "jesienny"

2011-11-20T13:01:00.005+01:00

Wczoraj miała miejsce akcja wspólnego gotowania. Uczestnikami byli: Dobrusia, Emma, Ewelinka, Gin, Ilonka, Maggie, Pela, Pluskotka, Shinju oraz Michał. Ja z żywą ochotą chciałam włączyć się w nią, jednakże moja praca lekko wprowadziła opóźnienie.
Robię to dziś będąc z uczestnikami myślami i sercem. :) Inicjatorką była Maggie ,zaś koordynatorką Malwinna.
Całość została podpięta pod akcję 100 lat Lucy Maud. Pudding ryżowy tak na prawdę będący ryżem na mleku. Mój podrasowany cynamonem , kardamonem i suszoną żurawiną.
Ot taki podawany z moim przetworem jabłkowo-gruszkowym z żurawiną.

Pudding ryżowy jesiennny

1/2 szklanki ryżu jaśminowego
szklanka mleka (+ na podlewanie)
2 łyżeczki cukru
2 łyżki cynamonu( lubię!)
1 łyżeczka kardamonu
2 łyżeczki suszonej żurawiny

Mleko zagotowałam z cynamonem , kardamonem,cukrem i żurawiną. Następnie dodałam ryż. I gotowałam 15 minut, mieszając cały czas i dolewając w razie potrzeby mleka.
Po 15 minutach odstawiam i przykrywam, aby ryż się "zaparzył".
Przybieram cząstkami jabłka i dodaję ulubioną "zadobroć".

Kurczak a la Knorr czyli po raz pierwszy, po raz drugi...sprzedane!

2011-11-18T18:53:00.004+01:00

Dżem dobry,
Dziś inaczej. Dziś reklamowo, dziś Knorrowo. O tym jak przekraczam własne bariery, o tym jak miałam być apolityczna, amarkowa, sama dla siebie i dla nikogo więcej, ale życie zmienia nas na dobre. Oby nawet na Dobre.
Chciałam obywać się bez sponsoringów, reklam i bazować jedynie na dobrociach, które otrzymam do testowania. I poniekąd tak jest. Testowałam właśnie nowy sposób przyrządzania kurczaka by Knorr. Z pewnością wiele z Was widziało spoty reklamowe od jutiubów po telewizornię jak to Marco White smaży soczystego kurczaka. Od dziś co jakiś czas pan Knorr będzie się pojawiał, ot taki wybór!
Można się śmiać, że podnoszę larum o zwykłego kurczaka marynowanego w kostce rosołowej. Jednak ten kurczak jest dla mnie jak symbol zatraconego ideału na rzecz utrzymania siebie samej. Zatem nie dziwcie się proszę, ani nie oceniajcie (sama to już zrobiłam wobec siebie samej).
A idąc do meritum. Od kilku dni chodziła za mną kanapka z kurczakiem, majonezem, żółtym serem i żurawiną, I teraz była okazja! Kurier zapukał do mych drzwi. Od Knorra dostałam rzeczoną kostkę i oliwę Omega 3-6 i zdziałałam. Otrzymałam kurczaka soczystego , o bardzo intensywnym i wyrazistym smaku, nie wymagającego dodatkowego doprawiania. Postąpiłam identycznie jak instrukcja przekazywała. Kostkę rozdrobniłam wraz z oliwą, następnie natarłam pierś z kurczaka, odstawiłam na chwilę i smażyłam na oliwie. Następnie dokonałam moją wymarzoną i wyśnioną kanapkę. Żurawina. Ser. Kurczak.Majonez. Musztarda Dijon. Sałata.

P.S: Irlandia jednak nie będzie mi dana. A szkoda...
Do zaś!
A.

Pasta puttanesca i chwile...

2011-11-13T22:30:00.000+01:00

Listopad. Powietrze pachnie śniegiem , a dokładnie zwiastuje jego nadejście. W te dnie byłam oderwana od świata. Tak daleko i tak blisko. Mogłam zetknąć się z dobrze znanymi mi ludźmi i poznać tych, którzy potencjalnie mogą nabrać dla mnie znaczenia. Mogłam spokojnie wyjść w szczere pole i wypłakać się wiatrowi. Tam, gdzie nikt nie widzi i tym bardziej o nic nie pyta.Piękny czas mimo, że życie zmienia się i czasem czuję, że biegnie beze mnie. A ja na większość zdarzeń nie mam wpływu.
Na brak pracy nie mogę narzekać. A dużo jej się zbiera. I to nie tylko w niezalogowanych miejscach . Będzie dobrze...nie ma wyjścia.
A tymczasem stworzyłam paste puttanescę. Nazwa po polsku jest lekko wulgarna. Jamie Oliver łagodnie został tłumaczony na makaron kobiety zapracowanej, Nigella Lawson nie szczędzi dosadnego określenia* , a Sophie Dahl preferuje makaron ladacznic. Jak zwał tak zwał, ale na smak wpływu to nie ma.
Ostrość papryczki chilli, czosnek, nuta słonego anchois i czarne oliwki. Nic trudnego, ale jaki efekt...

Pasta puttanesca( Apetyczna panna Dahl) - moje modyfikacje dla dwojga/dla dwóch

ok. 200 g makaronu penne ( ja użyłam kokardek)
oliwa

sos
3 łyżki oliwy
1 ząbek czosnku,obrany i posiekany
1/2 świeżej czerwonej chili bez nasion, posiekanej
400 g (1 puszka) krojonych pomidorów,odsączonych
4 fileciki anchois
1/2 łyżeczki cukru trzcinowego(według uznania)
150 g (1/2 szklanki) czarnych oliwek bez pestek
2 czubate łyżki posiekanej natki pietruszki

Najpierw zrób intensywny, aromatyczny sos. Rozgrzej w rondlu 2 łyżki oliwy i podsmaż czosnek z chili, aż się zeszklą. Czosnek nie może się przypalić, bo będzie gorzki. Dodaj pomidory i duś na małym ogniu. Utrzyj w moździerzu anchois z resztą oliwy na pastę.** Dodaj do sosu i duś przez kolejne 20 minut. Możesz dosypać pół łyżeczki cukru trzcinowego: spróbuj i zdecyduj.
Ugotuj makaron według instrukcji na opakowaniu, aż będzie al dente. Dodaj oliwki do sosu. Podaj z dużą garścią garścią natki i udawaj, że jesteś w zaparowanej restauracyjce przy krętym neapolitańskim zaułku.

P.S: Radochę leciutką mam, gdyż za jakieś 3 tygodnie nawiedzę Zieloną Wyspę. Jeszcze tylko fundusze zgromadzę i nie ma mnie. Jednak wrócę.
*ja go nie przytoczę z racji na względnie dobre wychowanie
** ja użyłam anchois z dodatkiem papryczki chili i czosnku. A samo anchois rozdrobniłam widelcem.

Herbata Anielska

2011-11-07T10:50:00.000+01:00

Witajcie,
wczoraj miało miejsce przepiękne wydarzenie. Mianowicie moi przyjaciele (chyba, po roku znajomości są moimi przyjaciółmi. Chociaż to nie kwestia długości znajomości sprawia, że możemy komuś ufać czy określać przyjacielem) Sz.,D. i o.S. obchodzili swoją rocznicę. Rocznicę wyjątkowych urodzin. Było pięknie! Począwszy od mieszkania w których odbył się uroczysty obiad,("Jak się czujecie mieszkając w mieszkaniu, którego Wam zazdrości tysiące osób przechodzących starówką.") wytrząsanie galaretki z formy, którą obserwowałam nie mogąc opanować napadu śmiechu, po prezenty jakie zostały ofiarowane. Otrzymali torciki "brzozowe", listy, kwiaty, odrobinę śpiewu i pewnie wiele wiele więcej, których nie jestem w stanie opisać czy wysłowić, a z pewnością o niektórych nie wiem.
Ode mnie otrzymali herbatę anielską. Wspominałam już o niej przy "Hajdzie". Gdy pokazałam już dobrze znaną paczuszkę wywołałam (u)śmiech na twarzy J., zagniatającej ciasto.

Ja: -J. patrz co im dam dla odmiany.
J: Rzeczywiście, ale w sumie trzeba robić to co wychodzi najlepiej.
A anielska została dana z Miłością, aby anioły nigdy ich nie opuszczały. Aby zawsze trzymały ich w opiece, aby były ich towarzyszami i przyjaciółmi. I aby czuwały, nawet wtedy, gdy wątpi się w ich istnienie.
Dlatego nazwałam ją anielską.I dlatego chabry mają przywodzić na myśl lato i Niebo.

Herbata anielska
Skład: czarny Assam, kandyzowane chabry, suszona aronia,suszone całe goździki

Pieczone jabłka czyli kwintesencja jesieni

2011-11-06T21:06:00.004+01:00

Jabłka. Kulinarny niezbędnik - jedno z tak uniwersalnych owoców, które i za warzywo się nada. Cudowne w swej prostocie. Dziś,gdy pogoda iście jesienna, nawiedziłam kuchnię z nadzieją na coś dobrego. Zaproponowałam sobie ;) i A. pieczone jabłka czyli kwintesencję jesieni. Podobne miejsce na podium dzierży jedynie pieczony ziemniak w ognisku.
Pieczone jabłka z korzenną nutą należą do moich ulubionych. Są prawdziwym ukojeniem na smutki, mokre oczy i chwile, gdy pomaga jedynie ciepły koc i słuchanie ciągle, ciagle i od nowa słów: "są chwile, w których będziesz sam/nieważne ilu naokoło ludzi/ tylko Ty odczuwasz ból tych ran/ i żal który nie chce cię opuścić.."

Pieczone jabłka

kilka jabłek (w zależności od ilości osób)

Nadzienie:
garść suszonej żurawiny
garść rodzynek
łyżka miodu
kilka orzechów włoskich
łyżeczka cynamonu, kardamonu,gałki muszkatołowej, imbiru
goździki do wetknięcia w jabłko
kawałeczek masła na wierzch nadzienia

Jabłka wydrążamy z gniazd nasiennych.Składniki nadzienia mieszamy w misce. Miejsce po gniazdach napełniamy nadzieniem. Na wierzch kładziemy odrobinę masła. W jabłka wbijamy goździki. I czekamy podczas, gdy zapach unosi się coraz bardziej kuszący.
Pieczemy ok. 15 -20 minut w 190 st. C.

Sophie Dahl czyli apetyt rośnie w miarę jedzenia

2011-11-05T21:25:00.002+01:00

"Apetyczna panna Dahl" wyd. FILO
I stało się po nocach, gdy śniłam o Sophie Dahl (a dokładnie o jej chlebie bananowym) i dniach zmagania się z dylematem : kupić czy nie kupić - kupiłam najnowszą i jedyną jak do tej pory wydaną w Polsce książkę Sophie Dahl. (Szczerze powiedziawszy tracąc przy tym 1/3 mojej zeszło tygodniowej pensji;), ale zyskując wymarzone dzieło.)
Sophie Dahl z jej chlebem bananowym została (chyba) rozsławiona na wielu blogach kulinarnych, ale nie tylko na tym oparty jest jej rozgłos.
Ona jako pierwsza była modelką, która posiadała więcej ciała niż motylek na kwiatku. Ona jest wnuczką swojego dziadka czyli autora Charlie i fabryka czekolady.
Brzmi smacznie na wstępie, czyż nie?.

Sama książka wydana jest w sposób ...urokliwy. Od okładki począwszy, po historie w niej zawarte. Wydana została na matowym papierze o wysokiej jakości.A i same przepisy są przykuwające uwagę i wywołują przyspieszoną pracę ślinianek. Już nie mogę się doczekać, gdy zacznę przyrządzać jedzonko nią zainspirowane, ale i też z niej zaczerpnięte.Sophie Dahl pisząc stworzyła przepiękny hołd dla swojej babci. Babci, która wiele ją nauczyła nie tylko z dziedziny kulinariów.
A zdanie "Żelki to mój sposób na smutki" jest tym pod, którym i ja mogłabym się podpisać obiema górnymi kończynami. Wiedzą o tym wiele osoby, które były raczone ostatnio przeze mnie "żelkami miłości".
Bliższe zapoznanie z panną Dahl polecam co też i ja poczynię.
Trzymajcie się w słoneczne dnie i zimne noce
A.

Rzecz o pestce ...

2011-11-01T21:45:00.004+01:00

Coraz bardziej jestem podobna do M. Czytam książki, które ona czytała w moim wieku. Uderzają mnie te same zdania co ją. (Widzę i porównuję dzięki podkreśleniom dokonanym czerwonym pisakiem). Z wiekiem rozumiem coraz więcej, ale czy to przekłada się na prawdziwą Mądrość(tą upragnioną i przez duże M), nie wiem...Czas pokaże. Coraz bardziej czuję i poznaję moją pestkę. Pestka, która we mnie tkwi i tylko czeka, aż przyjdzie jej wyrosnąć.

Każdy ma w sobie pestkę, każdy swoją. Jak owoc. Przylatują ptaki, przychodzi jedno po drugim spustoszenie. Robak. Gnije to, co jest miąższem. Odpada. Ale pestkę trzeba uratować. Pestka musi zostać nietknięta. Z pestki przecież...
Niepojęcie wstrząśnięta spytałam, co jest pestką.
To, w co nie przestajemy wierzyć. Co najgłębiej jest nami, pomimo wszystko. Pomimo zła w nas, pomimo naszych odstępstw, mimo wszystkich srebrników jakieś my wzięli.
[...]
Ale – powiedziałam – słuchaj. Mówisz o mnie, mówisz o...A ty. Co jest Twoją pestką. Jeśli możesz. Jeśli potrafisz. Jeżeli wiesz?
Wiem – powiedziała. - Miłość.
Anka Kowalska „ Pestka”
Dziwię się światu - imprezom „helołinowym” - jak to dorośli studenci potrafią odrzeć każdą świętość w imię tzw. „dobrej zabawy”, dzieciom poprzebieranym za diabełki i inne stworzenia z piekła rodem. Z każdego kąta wyzierającej dyni z szyderczym uśmiechem.
Festiwal kiczu z korowodem truposzy,wiedźm i trumien. Infantylizacja zła tak bardzo usypiająca czujność.
Ja wolę pamiętać o Życiu. O tych, których Kiedyś spotkam. Może jutro, może za tydzień, a może za dziesiąt lat. Ważne, aby pamiętać o tym co najważniejsze w Życiu i po Życiu.
Aby być przy Życiu. Tym razem muffiny korzenne z ostatniej "Kuchni" i przecier gruszkowo-jabłkowy z żurawiną.

Korzenne babeczki
3/4 szklanki mleka,
2 saszetki czarnej herbaty ekspresowej,
1 szklanka mąki
1 szklanka przesianej mąki tortowej
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki soli
po 1/4 łyżeczki: pieprzu,cynamonu,mielonego imbiru i kardamonu,
po szczypcie mielonych goździków i gałki muszkatołowej,
60 g miękkiego masła,
3/4 szklanki jasnego cukru muscavado,
2 duże jajka
Rozgrzewamy piekarnik do 175 st.C. Foremki do muffinek smarujemy masłem lub wyściełamy papilotkami. Zagotowujemy mleko,zdejmujemy z ognia, wrzucamy saszetki herbaty, przykrywamy i odstawiamy na 15 minut. Następnie odciskamy saszetki i wyrzucamy je. Mleko studzimy. Łączymy oba rodzaje mąki,proszek do pieczenia, sól i przyprawy.Ucieramy masło z cukrem muscavado na puszystą masę. Pojedynczo dodajemy jajka, a następnie mąkę na przemian z mlekiem. Mieszamy. Masą napełniamy foremki do 3/4 wysokości. Pieczemy przez 15-20 minut.

P.S: Stało się...Pierwszy raz w Życiu przesoliłam hummus. Trudno się mówi i żyje się dalej.

Chlebek bananowy

2011-10-28T20:49:00.010+02:00

W dzieciństwie brat idąc w ślady pewnego filmu nazywał mnie Ana Banana. Niepowiem, abym była wtedy zadowolona. Raz na jakiś czas, gdy chciałam ,aby banan zagościł na mojej twarzy puszczałam sobie oryginalny Bananowy Song.(Między Bogiem, a prawdą nadal zdarza mnie się tak robić.) Za spódnicami bananówkami nigdy nie przepadałam. (A co! Miałam prawo.)
Uwielbiam rozpaćkowywać banana widelcem i tworzyć kanapkę Elvisa wespół z masłem orzechowym. (Kaloryczne to i tuczące, ale jakie pyszne.)
Kiedyś na pewnym forum pewnego zespołu raczyliśmy się tańczącym bananem jako wyraz radości w czystej formie.
Zatem...."bananowy jest po prostu żywot mój..."

Chlebek bananowy

4 dojrzałe banany (im bardziej ściemniałe tym lepiej)
100 cukru
1 jajko, rozbełtane
75 g roztopionego masła
1 cukier waniliowy
170 g mąki
szczypta soli
1 łyżeczka proszku do pieczenia
3 łyżki płatków owsianych
łyżeczka cynamonu,imbiru,
szczypta kardamonu

opcjonalnie 1 jabłko pokrojonego w kostkę

na wierzch: cukier cynamonowy ( 1 łyżka cukru + 1 łyżka cynamonu)

Banany rozgnieść widelcem, połączyć z cukrem, jajkiem, masłem i wanilią.
Mąkę wymieszać z solą i proszkiem do pieczenia i dodać do bananów. Dokładnie wymieszać.
Wlać do formy wyłożonej papierem do pieczenia, wstawić do piekarnika i piec godzinę w 180 st. C.
Ciasto początkowo rośnie bardzo opornie, nie należy się tym przejmować. Później powinno wypełnić całą blachę.
Po upieczeniu ostudzić w formie.
Ciasto wyszło dość wilgotne, jednakże nie jest to oznaką zakalca. Wyszło pyszne ku uciesze moich współlokatorek i ludków z ,którymi pracuję.

Anna Banana czyli jutro będzie bananowo

2011-10-26T22:31:00.003+02:00

c.d.n ....

Wpadła gruszka do garnuszka...i jesienne pancaksy

2011-10-21T22:30:00.001+02:00

Codziennie rano czuję dym w powietrzu. Widzę rosę na opadniętych liściach i ludzi odzianych w ciepłe czapki, szaliki i rękawiczki. Nie zawsze...zdarza się i ciepła odsłona jesieni. Gdy chłodne promyki słońca okalają twarz. Wtedy z radością można pójść na targ – patrzeć na kolory, na ludzi i na te wszystkie dobrodziejstwa, które jesień ze sobą przynosi. Orzechy, gruszki, jabłka, dynia – niby wszystko tak znane, ale to właśnie teraz najdoskonalej smakuje. Z dziką przyjemnością wbijam zęby w miękką gruszkę i czekam, aż sok zacznie mi spływać po twarzy, i skapywać po brodzie. I ta cierpka, „ziarnista” słodycz. Doskonałość nie do opisania.
I tym razem wykorzystałam gruszkę. Sezonowo. Do grubszych naleśników zwanych pancakesami. Razem z A. poświętowałyśmy chwilę odpocznienia. Aby siąść z dala od zgiełku i pracy. Od codziennych obowiązków. Aby móc usiąść pogadać, obejrzeć kolejny raz „Julie and Julia” i czekać na lepsze jutro.
Niestety wieczornica dopada już nas coraz szybciej, więc światło jakie jest każdy widzi. Mam nadzieję, że przeżyjecie ten widok.

Pancakes (zaczerpnięte od Liski)
300 g mąki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
40 g drobnego cukru
1 jajko
300 ml mleka
200 g jogurtu
75 g masła, stopionego i ostudzonego (zastąpiłam olejem)

(ja od siebie dodałam odrobinę kardamonu)

Mąkę przesiać i połączyć z proszkiem do pieczenia, cukrem i kardamonem.
W drugiej misce zmiksować jajko, mleko, zsiadłe mleko i olej. Powoli wsypywać suche składniki, miksować do całkowitego połączenia się wszystkich składników.

Patelnię z powlekanym dnem (na stalowej mogą się przypalać) rozgrzać z odrobiną oleju. Łyżką wlewać porcje ciasta i smażyć na złoto z obu stron (ok. 1 minuty na stronę).
Najlepiej smażyć placuszki na prawie suchej patelni, bez tłuszczu.
Ułożyć na talerzu, przykryć folią aluminiową, żeby za szybko nie stygły i dokończyć smażenie.

Karmelizowane gruszki
5 łyżeczek cukru
wody tyle aby przykryło wsypany cukier
2 gruszki

W garnku umieszczamy cukier z wodą. Tworzymy syrop, aż do zabulgotania. Dodajemy pokrojoną w kostkę gruszkę. I czekamy, ciągle mieszając aż gruszka zabrązowieje, nie rozpadnie i przede wszystkim nie spali. Ma być miękka, cała i pokryta karmelem.

* ilość pancakes 'ów wyjdzie zdecydowanie większa niż gruszek karmelizowanych. Wręcz oszczędność można zobaczyć. Zatem proporcje do karmelizowanych gruszek można spokojnie zwiększyć wedle uznania.

A la chili con carne czyli chili z deficytem ostrości na nieskończoność

2011-10-15T22:09:00.002+02:00

Witajcie ,
ostatnio nie bywam za często w przyprawianym zakątku, ale nie znaczy to, że nie jem lub nie gotuję. Po prostu życia nabiera tempa jak szalony roller coaster a ja z trudem nadążam. A na zwolnienie nie zgadzam się całą sobą. Cały ten galimatias ,który sobie zgotowałam widocznie ma jakiś dziwnie pokręcony sens. Szukam jakiejś ostoi w czasie trudnym i ciężkim. Wiele się u mnie zmienia i zmieniło. Rozumiem, gdy dla kogoś czasem zmian bywała wiosna. Dla mnie przez nieoczekiwany obrót spraw stała się taką porą jesień.
Rano wstaję do pracy. Do pracy, którą najzwyczajniej w świecie bardzo lubię. Za to, że mogę nawąchać się świeżej bazylii , za to, że pracuję z ludźmi, których lubię i patrzę na świat „od kuchni”.
Zobaczę co dalej....Choć szklanka ostatnio bywa jednak pusta i to nawet nie do połowy...a do tych chorych 3 milimetrów, które irytują niezmiernie. W przypływie kreatywności stworzyłam herbatę „anielską” - suszona aronia, chabry w cukrze, goździki całe i czarny Assam. Połączenie jak dla mnie iście anielskie. :D Część już rozdana...i wypita z Miłością. Niebawem i tutaj ją objawię.

Raczę się ekspresową smakowitością w stylu chili con carne połączonego z risottem.
Niestety w zapasach nie posiadałam ani cebuli,ani sproszkowanego chili co o świeżej papryczce mogłabym pomarzyć. A na dworze taka zimnica , że musiałabym serca nie mieć, aby się udać po brakujące produkty. Zatem jest to a la chili con carne z pełną świadomością nieużycia kluczowego składnika czyli chili. Kajam się za to faux pas!

1/2 puszki kukurydzy
1/2 puszki fasoli czerwonej odsączonej z zalewy
ok. 10 dkg kiełbasy
1 litr soku pomidorowego
ok. 100 g pieczarek
ok. szklanka ryżu
2 ząbki czosnku
1 łyżeczka suszonej bazylii, oregano,
sól, pieprz

Powinno być:
1 cebula,
1 marchewka
1 papryka,
odrobina chili pieprz cayenne lub świeżej papryczki chilli

Na łyżce oleju podsmażyłam pieczarki, półksiężyce kiełbasy, powinna być cebula, czosnek, zioła i ryż. Dodać kukurydzę i fasolę. Marchewkę pokrojoną w kostkę i paprykę. Po chwili dolać szklankę soku pomidorowego. I dolewać co czas jakiś gdy widzi się , że ryż wypija wszystko co się mu dolewa.

Chabry w cukrze czyli post scriptum do "Hajdy"

2011-10-08T16:00:00.002+02:00

Białasy, głowacz, jasieniec, kardy, kwiatek wołoszek, macoszka, modrak, modrzeńczyk, wasilek, wawer – to wszystko ukrywa nam dobrze znane i kochane przeze mnie chabry. (Przynajmniej tak twierdzi Ciocia Wikipedia)
Nie do pomyślenia dla mnie jest , że takie piękności są chwastami, i na dodatek archeofitami.
Kolor ich przepiękny niebieski. Śniący się po nocach – jak wiem w śnieniu o nich osamotniona nie jestem - „spać przespać rok siedem lat łubinowe pola chabry śnić”. Nazywany pospolicie chabrem bławatkiem polnym. Najczęstszą odmianą spotykaną na polach jest (chyba) blue boy. To właśnie ta odmiana ma tak intensywny „chabrowy” kolor.
W wakacyjnym czasie zajęłam się chabrami szczególnie. A mianowicie kandyzowałam.
Jako post scriptum do „Hajdy”. Przedstawiam Wam chabry w cukrze, gdyż miały zaistnieć już wtedy. Jednak ich wykorzystanie przyjdzie do kolejnej mieszanki herbacianej. Zatem kolejne błękitne paczuszki niebawem znów będą wędrować po moich znajomych.

A samo kandyzowanie jest proste choć wymaga cierpliwości. Na sam początek tworzymy syrop cukrowy i nim smarujemy płatki chabru ułożone na pergaminie/papierze do pieczenia. I czekamy , aż do wyschnięcia. Wyschnięte płatki wsypujemy do słoiczka i zasypujemy cukrem.
Po kilku dniach – a czas w tym przypadku działa na korzyść – ze słoiczka wydobywać się będzie cudowny chabrowy zapach.
A wtedy chabry używajcie do dekoracji, do herbaty i na wszelkie inne sposoby ;)

Hajda z lawendą

2011-09-30T08:00:00.003+02:00

Moi mili,
„słowo się rzekło kobyłka u płota”*

Jakiś czas temu w głowie pewnego jegomościa(nazwijmy go Sz.) wykluła się idea, że dobrze by było „pożegnać” naszą wspólną znajomą. Ja wolę to określać zwykłym „dowidzeniowaniem”, ale nie o nazewnictwo tu się rozchodzi. (A samo pożegnanie było przepełnione Dobrem, Szczerością i ...Miłością).Sz.oddelegował mnie do wymyślenia ciasta o nazwie „Hajda” od nazwiska naszej wspomnianej dziewuszki. A mnie w nocy się przyśniła....
Nie dziewoja, a rzeczona „Hajda”.
Skoro dla niej i o niej miało być to musiałam i chciałam użyć kwiatów lawendy, jeżyn i chabrów w cukrze. Jak dla mnie to jest kwintesencja jej "duszy". Jeśli dusza ma kolor to jej z pewnością jest chabrowa. Koniec końców chabrów w cukrze nie zdobyłam z racji nie bycia w domu rodzinnym , a i jeżyn nie uświadczyłam. Jednak czego się nie robi w naglącej potrzebie. Dżem z aronii zastąpił jeżyny, a lawenda spełniła swoją rolę za dwoje.
Jedyne o czym chce jeszcze wspomnieć to fakt , że wiele deserów i ciast było tworzonych na czyjąś cześć i chwałę np: Tort Sachera czy Beza Pavlova. :) Zatem i Hajdzie Hajda się należała. :)
Cieszę się , że byliśmy Razem. Za „uprowadzenie”, za wspólne śpiewanie, za pomoc przy Hajdzie.
Mimo wszystko cieszę się , że Jestem z Wami i możemy razem wypiekać takie piękne chwile.
Trzymajcie się anielsko
A.
P.S: Będę godnie opiekować się kuchennymi herezjami zwanymi rownież przepiśnikiem.
*Jak to powiedział pewien Pies (nie bez)Pański, że nie warto pytać o przepis, ponieważ i tak będzie do przeczytania na blogu. Rację miał więc, jestem dość przewidywalna w tej materii. Ale od początku...

Hajda z lawendą

Biszkopt:

5 jajek
120 g mąki
150 g cukru

3 łyżki oleju
2 łyżki wody
1 łyżka octu

Krem:

Wnętrze : 1/3 opakowania serka mascarpone wymieszanego z serkiem twarożkowym kremowym tak 1 / 2 na 1 / 2 z dodatkiem dżemu aroniowego. (Tu powinny mieć zastosowanie jeżyny)

Wierzch: serek twarożkowy z mascarpone i wanilią wymieszany wraz z 1 łyżeczką suszonych kwiatów lawendy.
I chabry w cukrze jeśli Ktoś jest w posiadaniu.

Jajka ubić z cukrem. Dodawać pozostałe składniki tak aby na koniec dodać mąkę (opcjonalnie z proszkiem do pieczenia 1,5 łyżeczki). Piec ok 20 minut w kwadratowej blaszce w 190 st.C wyłożonej papierem do pieczenia. Po ostygnięciu przekrawamy wzdłuż na pół . Jedną część smarujemy kremem aroniowym. Przykrywamy drugim biszkoptem. Pokrywamy serkiem z lawendą. Po wierzchu również delikatnie obsypujemy kwiatem lawendy. (Delikatnie! By uniknąć efektu mydła lub innych perfum.)
Przykrywamy i wkładamy do lodówki, aby ładnie związało. U mnie cała noc.

Kolory jesieni....i chwalenia krztyna

2011-09-27T23:00:00.002+02:00

Zbieram kasztany i chowam do kieszeni tak by mieć towarzystwo na lepsze chwile. Lepsze, które zawsze kiedyś nastanie nawet jeśli trudno mnie w to uwierzyć. Lubię poranną mgłę. Lubię chłodne promienie słońca. Takie inne niż dotychczas. I ta przenikająca poranna wilgoć powietrza...Brak słów!
Wpadam w melancholię. Wpadam w czas jesieni. Zasłuchuję się w Riverside. To jest muzyka mojej duszy. To jestem ja. Połamane dźwięki Egoisty Hedonisty.... "And I was surprised/How fast you could unite/Against me"
Boję się, że zacznę wracać do tego co było. Do tego czego nie chcę...
Lubię jesień, gdyż wtedy zaczynam doceniać ciepło zewsząd płynące. Uśmiech drugiej osoby jest dla mnie cenniejszy niż pocztówka z wakacji. Kubek gorącej herbaty smakuje tym bardziej gdy za oknem szaro, a mnie zbiera na szarą godzinę. Zaczynam na nowo ubóstwiać słowa zapomniane: absztyfikant ,ulęgałka, chryja, nicpoń...
A to i tak wszystko jest nie istotne i ociera się o niemiłosierny banał.
Jest nadzieja...
Pozwolę sobie również pochwalić się, że mój sposób na piróga biłgorajskiego został doceniony przez pana Piotra Bikonta i będzie opublikowany w książce kucharskiej. Dziękuję bardzo!

Cytrusowa Sałatka Marokańska (cytuję za Truskawkową Anią)
(zrobiłam z połowy porcji)
1 pomarańcza
1 grejpfrut
1/2 duża czerwona cebula
2 łyżki oliwy
Sól i pieprz

Umyte cytrusy obieram ze skórek i białej warstewki. Kroję je w cienkie plastry. Obieram cebulę i kroję w grube krążki. Oliwki przekrawam na pół. Na półmisku układam na przemian pomarańcze i grejpfruty. Posypuję je krążkami cebuli i oliwkami, skrapiam oliwą. Na koniec solę i pieprzę.

Tak jak poleca Ania myślę, że sos z octu balsamicznego, oleju, cukru, soli i pieprzu może być niemal zbawczy. Ja czarnych oliwek nie miałam, a w zasadzie żadnych ;). Jednak samo się prosiło, aby wzbogacić ją o tą oleistość i jędrność. A i ten kolor jest rzeczywiście bliski makabreski.

O kurczaku w szpinaku...(lub na odrót) wyśnionym

2011-09-23T12:23:00.000+02:00

Moi drodzy,
Czasem mam wrażenie , że moje sny są zdecydowanie zbyt kaloryczne niż powinny być. Te wszystkie wyśnione ciasta, makarony i inne dobroci.Tym razem był to kurczak nadziewany szpinakiem w sosie z sera pleśniowego. Jako dodatek cytrynowy kuskus z pietruszką i sałatka coleslaw. Moje sny są zdecydowanie zbyt kaloryczne....
Obudziłam się po popołudniowej drzemce i pierwsza rzecz jaką powiedziałam do A. było :"Kurczak ze szpinakiem mnie się przyśnił". Jak powiedziałam tak powzięłam kartkę i udałyśmy się na wspólne zagospodarowywanie lodówki. Gdy szłyśmy dwóch chłopców grało na chodniku w piłkę. Nagle jeden z nich powiedział:"Uważaj, panie idą.Idioto!".
Nasze miny bezcenne. W końcu te zmarszczki na naszych twarzach robią swoje.
A kaloryczne sny zdarzały mi się nie po raz pierwszy i pewnie nie raz jeszcze się zdarzą.
Mogę jedynie powiedzieć, że porcję są ogromne. Do dziś zostało nam małe conieco. Uważam, że jedną piersią spokojnie mogą nawet 3 osoby się najeść. Jednakże wszystko zależy od stopnia głodu i łakomstwa.
Lazur srebrzysty pozostawią większą goryczkę niż niebieski. Zatem w tej kwestii pozostaje ryzyk - fizyk kto co woli. I przyznaję się sałatka coleslaw była kupna. ;)

Kurczak ze szpinakiem (na 1 osobę)

1 pierś z kurczaka (tzw. połówka) - najlepiej jedną na osobę
łyżka masła
5 ząbków czosnku

szpinakowy farsz mozna zrobić tak jak np: z tego przepisu na tartę. Pomijając jajko.

sos z sera pleśniowego:

1 ser pleśniowy (Użyłyśmy 1 srebrzystego Lazura, jednakże stwierdzam, że niebieski byłby o wiele bardziej na miejscu).
3 ząbki czosnku
odrobinę wody

Kurczaka przekrawamy robiąc kieszonkę i upychamy w niego szpinak, który wcześniej przygotowaliśmy. Na maśle smażymy kurczaka dodając ząbki czosnku. Gdy kurczak się zarumieni dodajemy ser pleśniowy i odrobinę wody. Czekamy na rozpuszczenie. Dodajemy odrobinę gałki muszkatołowej do smaku.

Cytrynowy kuskus z pietruszką

szklanka kuskusu
woda
sok z 1 cytryny ( może być mniej)
pietruszka
opcjonalnie: bulion zamiast wody i łyżka masła

Kuskus zalewamy wrzącą wodą lub bulionem z dodatkiem soku z cytryny ok 0,5 cm nad poziom kaszy. Przykrywamy talerzem na 5 minut. Na koniec dodajemy pietruszkę i ewentualnie masło.

Tymczasem 3majcie się w Spokoju
A.

Cacko z dziurką

2011-09-18T13:50:00.001+02:00

Witajcie,
Nie wiem jak u Was przyjęło się określać takie cacka z dziurką. Oponka, obwarzanek, gniazdko czy jeszcze inaczej. Pamiętam jak na pierwszym roku stiudiów wiodłyśmy prawdziwe dysputy nad nazewnictwem tej pyszności. Czy tylko drożdżowy można nazwać gniazdkiem, a czy obwarzanek to jedynie ten słony z Krakowa...Ja zwykłam nazywać obwarzankiem słodkie drożdżowe cacko z dziurką, nie wiem czy się myliłam, ale przystaję w tym uporczywie.
A same oponki są nie za słodkie. Od siebie dodałam szczyptę cynamonu.
A przepis przypomniał mi się po zaglądnięciu do Liski. Jedna z tych lekko zapomnianych słodkości. Gdy zaniosłam je do mojej mamy stwierdziła, że jestem jak babcia a jej mama. Miło słyszeć takie komplementy.
A tymczasem zmykam do powtarzania właściwości sądów i innych terminów.

Oponki
200 g białego sera w kostce
1 jajko
2 łyżeczki cukru
1 łyżeczka sody
mąka - w zależności od rodzaju sera, ok. 1,5 szklanki, dosypujemy stopniowo
odrobina cynamonu

Z podanych składników zagnieść ciasto. Nie może kleić się do rąk, powinno przypominać ciasto na kopytka.(Ja użyłam robota kuchennego - przyp.A)
Wałkować na stolnicy podsypanej mąką, by nie kleiło się do wałka na grubość ok. 3 mm. Wykrawać szklanką koła, a środek małym kieliszkiem.
Wrzucać na gorący olej, smażyć na złocistobrązowo, patyczkiem przewrócić na drugą stronę.
Przełożyć na tacę wyłożoną papierową serwetką i kiedy przestygną, posypać cukrem pudrem.
(Mnie w trakcie transportu cukier puder się osypał, ale to on dodaje całego uroku.- przyp.A)

Trzymajcie się w Spokoju i Radości
Ania

podaruj mi trochę słońca czyli tagiatelle z dynią

2011-09-15T17:10:00.001+02:00

Podaruj mi trochę słońca! Tego chcę coraz bardziej. Na policzkach powoli czuć chłodne promienie słońca. Co ciekawe - ich też już chcę. Chcę jesieni, gdy herbata z sokiem malinowym smakuje najlepiej jak tylko potrafi. Można się otulić ciepłym kocem i cieszyć się ciepłem i dachem nad głową. Ostatnie dnie są dla mnie cudownie Szczęśliwe. Jakoś mam w sobie tyle Spokoju i Radości, pomimo...
Dobrze jest znać swoje miejsce na ziemi i cieszyć się ze swojego Życia. Takiego jakim jest. Brać to co jest i znaleźć nawet iskierkę Dobra.
Poza tym ostatnie dnie są dla mnie Pochwałą Prostoty i Generatorem Zachwytu. Może i to rzutuje na dzisiejsze słoneczne danie. Mając Słońce w sercu to nawet na talerzu, chce się je kosztować.
Ot, tak! Czuję, że i ja mogłabym otworzyć sklep przepełniony słonecznymi przetworami.
A dynia...nie wysłowiona słodycz.
Trzymajcie się w radośnieniu
A.

Tagiatelle z dynią

około pół szklanki dyni pociętej na paski lub startej na tartce
łyżka masła
3 ząbki czosnku
1 cebula
2 łyżki śmietany 22 %
1 łyżeczka mielonego imbiru
1 łyżeczka mielonej gałki muszkatołowej
odrobina kurkumy
sól,
pieprz

2 gniazda tagiatelle

Na patelni rozgrzałam masło, dodałam cebulę, czosnek i posoliłam. Dodałam dynię. Podlałam wodą, aby dynia zmiękła i uległa rozpadnięciu. W tym czasie do wrzątku wrzuciłam tagiatelle. Ugotowałam wedle wskazań z opakowania. (ok. 6 minut). Do dyni dodałam śmietanę i przyprawy. Chwilę zagotowałam. Ugotowany makaron odcedziłam i dorzuciłam do dyniowego sosu.
Smacznego

Krem orzechowo - czekoladowy czyli domowa "nutella"

2011-09-10T21:13:00.005+02:00

Shalom,
Chyba każdy jadł w życiu nutellę czyli krem czekoladowo - orzechowy o dość słodkim smaku. W moim dzieciństwie panowała szklaneczkowa mania. Na szklankach w których sprzedawany był owy rarytas umieszczano postacie z kreskówek o Asterixie i Obeliksie.
Przyznam, że bardzo lubiłam oglądać perypetie Gallów. O wiele bardziej niż późniejszą wersję kinową. A szklanki zbierałam i miałam ich chyba komplet.
Ale wracając do sedna. Krem w moim wykonaniu jest mniej słodki i bardziej orzechowy. Idealny do chleba, naleśników, andrutów czy Bóg wie jeden do czego jeszcze. (Sam też smakuje jedzony wprost ze słoika)
I najlepsze i tak jest to, że choć przez chwilę zamieniłam się w fabrykę nutelli. Prawie jak spełnienie dziecięcego snu.
Uwaga, ten smak uzależnia.

Krem orzechowo - czekoladowy a la nutella

szklanka orzechów laskowych
szklanka mleka
4 łyżki cukru
lub 3/4 mleka skondensowanego
1 tabliczka gorzkiej czekolady

Orzechy uprażyłam na suchej patelni. Mają ulec zbrązowieniu ,aż do wyczuwania orzechowego zapachu i smak. Tak uprażone orzechy umieściłam w robocie kuchennym na najwyższych obrotach. Ma z nich powstać tłusta masa. U mnie zbiła się w jedną zwartą kulę po ok. 8 minutach, która po dodaniu czekolady nabrała pożądanej konsystencji.
W tym czasie mleko zagotowałam z cukrem i na małym ogniu dodawałam czekoladę. Tak roztopioną czekoladę, pozostawiłam na ogniu do odparowania i zgęstnienia.
Do zmielonych orzechów dodałam czekoladę i jeszcze chwilę razem miksowałam. Ok. 1 minuty.
Gorący krem przełożyłam do słoików. Odstawiłam do stężenia.
Smacznego.

Europejski Festiwal Smaku w Lublinie

2011-09-09T10:15:00.007+02:00

Dzisiaj rozpoczyna się Europejski Festiwal Smaku. Zapowiada się dużo konkursów, pokazów kulinarnych, koncertów, dyskusji i imprez towarzyszących. Zaplanowana jest muzyczna scena festiwalu gdzie usłyszymy m.i.n: zespół Dwootho, Dagadana czy Stana Borysa. I dla miłośników pieknego śpiewu polecam koncert Franki de Mille.
Uczestniczyć bedzie można w warsztatach dla koneserów czy spotkać się z kucharzącymi osobowościami jak Paweł Loroch.
O ile mnie nic planów nie pokrzyżuje zamierzam posnuć się tu i ówdzie w tych dniach. Obserwować, degustować i chłonąć.
A i moją uwagę przykuwa Noc Nalewek.
A samo miejsce lubelskiej Starówki jest przepiękne i wart zwiedzenia. Ja uwielbiam Lublin coraz bardziej za urok , który przemawia z każdego zakamarka.
Pełen program do zapoznania się jest ----->tu<-----
P.S: Moje serce najbardziej lgnie do kuchni żydowskiej. Niestety w Lublinie dopiero w sobotę nawiedzę festiwal.

Ty buraku czyli jak burak gości na salonach

2011-09-03T11:00:00.008+02:00

Nie mam zamiaru nikogo obrażać, gdyż nie leży to w mojej naturze.(Chyba, że Ktoś bardzo zajdzie mi za skórę wtedy i owszem. Pojawiają się słowa o buractwie pospolitym, ale są one niezwykle rzadkie a i tak później ich żałuje). Ale do sedna ...
Burak jest nam tak dobrze znany, że został odrobinę zapomniany. Każdy przyzwyczaił się do jego obecności, że (chyba) przestał cieszyć się zainteresowaniem. Każdy podąża za tym co nowe, "światowe", że i na buraczanego przyjaciela patrzy się z pobłażaniem.
A w nim tkwi siła...Czerwona, jaskrawa barwa, która w połączeniu z jogurtem czy śmietaną w botwince kusi nas frywolnym różem. Słodycz i to zdrowa słodycz potrafi dosłodzić nawet ciasto czekoladowe.
Albo te buraczki zasmażane - wersja mniej zdrowa - ale, jakże pyszna. Obowiązkowe do obiadu robionego przez Rodziciela z kotletami mielonymi.
Można by wymieniać i to bez końca. Ale i tak na myśl o buraczkach ślinianki od razu żwawiej pracują.
Ostatnio zafundowałam buraka jako dodatek do kotletów mielonych(a jakże!) z kuskusem podrasowanym sokiem z cytryny, świeżą pietruszką i zrobionym na bulionie warzywnym.
Aha, ja wykorzystałam wszystko to co miałam aktualnie w kuchni więc nie było mowy o dodatkowych zakupach.
P.S: W trakcie krojenia i obierania ręce brudzą się niemiłosiernie. Polecam założenie gumowych rękawiczek. A i jeszcze jedno...nóż i deska do krojenia na prawdę wyglądają jakby były świadkiem zbrodni kuchennej lub najazdu krwiożądnego wampira.
P.S.2: Trzymajcie za mnie kciuki, módlcie się, hatorujcie ze mną w przyszłym tygodniu. Zaczął się wrzesień i czas zmagań.
P.S. 3: To jest 150 wpis na przeszło 1,5 roku istnienia bloga. I w tym tygodniu przeżyłam kolejną zmianę na liczniku. Dziękuję za wszelką pamięć, życzenia, Słowa wsparcia i pełne Miłości.
Do zaś!
A.

Buraczki z fetą (surówka)

4 ugotowane buraki
4 ząbki czosnku
1/2 opakowania fety
1/2 cytryny
2-3 łyżki oliwy lub oleju z pestek winogron
kilka gałązek pietruszki
kilka gałązek kopru (do przyozdobienia)
sól(ewentualnie gdyż feta jest słona)
pieprz

Ugotowane buraczki kroimy w słupki. Dodajemy czosnek drobno pokrojony. Rozkruszamy fetę. Wyciskamy cytrynę i dodajemy oliwę lub olej. Sól, pieprz i na koniec pietruszka z koperkiem.
Smacznego!

Popękane ciasteczka czekoladowe

2011-08-30T19:00:00.001+02:00

Wyobraźnia to element, który zdecydowanie odróżnia nas od zwierząt.Dzięki niej możemy być w odległych krainach, albo myśleć o osobach, które są nam bliskie. Dzięki niej możemy przewidzieć skutki naszych działań czy najprościej zaplanować obiad. Możemy malować, rysować i ubarwiać nasze życie. Dzięki wyobraźni mogłam znów piec wspólnie z Malwinną. Gdyby jakaś szalenie mądra osoba nie wymyśliła światłowodu to nasze wspólne a zarazem oddzielne gotowanie nie miałoby miejsca.
Tym razem pokusiłyśmy się o popękane ciasteczka czekoladowe. Ja zrobiłam według przepisu z lutowej "Kuchni". Takie małe odstępstwo, ale efekt bardzo podobny.
Wyglądają jak dla mnie bardzo urokliwie. Mają w sobie wiele elegancji. Są proste, jedynie należy pamiętać o dobrym schłodzeniu masy. Te 4 h w lodówce to na prawdę minimum. W przeciwnym razie cukier puder, w któym obtacza się czekoladowe kuleczki zbytnio namoknie i wchłonie się zamiast stworzyć po upieczeniu potrzebne pęknięcia. Idealne na prezent.

Popękane czekoladowe ciasteczka (na 30 sztuk) ( żródło "magazyn Kuchnia.Numer lutowy 2011 str.65)

2 łyżki masła (30 g),
50 g gorzkiej czekolady (maks. 70 % kakao),
1/4 szklanki ciemnego kakao
1/4 miękkiego,brązowego cukru muscavado
2 jajka
1 szklanka mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
szczypta soli
2 łyżki żurawin lub rodzynek
1/4 szklanki cukru pudru

Rozpuszczamy masło i czekoladę. W misce mieszamy kakao i czekoladę. W misce mieszamy kakao i brązowy cukier, dodajemy jedno jajko, ucieramy i wbijamy kolejne, wciąż ucierając. Wlewamy stopione masło z czekoladą, ucierając. W drugiej misce łączymy mąę, proszek do pieczenia oraz sól, dodajemy je do masy czekoladowej i mieszamy.
Powstałą zbitą masę przykrywamy folią i wstawiamy do lodówki na min. 4 godz. (można też na całą noc). Z ciasta formujemy kulki o średnicy 2 cm, wkładając w środek po 2-3 żurawiny. Obtaczamy w cukrze pudrze.(Najlepiej wysypać go na płaski talerz.) Układamy na blaszce wyłożonej pergaminem i pieczemy 10 minut w temp. 175 st.C. Po upieczeniu przez minutę trzymamy na blaszce, a nastepnie przekładamy na kratkę. Studzimy.

Lody brzoskwiniowo-malinowe z nutą mięty z tuile

2011-08-28T17:20:00.005+02:00

Ciasto tuile jest tak na prawdę waflem, który doskonale się formuje i nadaje do dekoracji. Jest to ciasto delikatne, które można formować w rozmaite kształty i wykorzystywać do wielu przybrań. Tuile można w fazie białek przyprawić odrobiną mielonej kawy, esencji smakowej lub wybranym barwnikiem spożywczym. Ja spokojnie zmniejszyłam ilość cukru.
Lody brzoskwiniowe zrobiłam "na piechotę". Mrożone w zamrażarce mieszałam co 30 minut. Wykorzystałam zmiksowane brzoskwinie z dodatkiem malin i mięty. Smak orzeźwiający, słodko-kwaskowaty. Polecam na upały, które jeszcze ostatkiem nas trzymają.

Tuile (Na 12 porcji)

50 g miękkiego niesolonego masła
50 g drobnego cukru
50 g płynnej glukozy (lub miodu)
50 g mąki

Należy ubić masło z cukrem, aż masa stanie się kremowa i przybierze jasny kolor. Następnie dodać do masy ciekłą glukozę i mąkę, wymieszaj. Następnie przykryć i schować do lodówki do czasu użycia. Nakładać na wyłożoną pergaminem blachę przy pomocy łyżki formować kółka. Rozsmarowywać spodem łyżeczki. Piec w temp. 190 st przez 5 minut. Po upieczeniu uformować w koszyczki na foremkach trochę większych niż foremka, którą zamierzamy używać.Kółka mają być ciepłe.Odstawiamy na foremkach do czasu ostygnięcia i stwardnienia.

Lody brzoskwiniowo-malinowe z miętą
2 brzoskwinie
1/2 szklanki malin
garść listków świeżej mięty
3 żółtka
6 łyżek cukru
szklanka mleka
Owoce miksujemy z miętą na mus. Żółtka miksujemy z cukrem w kąpieli wodnej. Dodajemy stopniowo mleko i miskujemy ponownie. Dodajemy mus owocowy. Mieszamy dokładnie i przekładamy do opakowania zdatnego do mrożenia. Przykrywamy folią spożywczą i mieszamy co 30 minut - godzinę , aby nie powstały grudki lodu. Proces trwa do uzyskania lodowej konsystencji.(Ok.6 h)

Słodki miks czyli wspólne gotowanie

2011-08-25T11:00:00.006+02:00

Na samym początku chcę napisać , że dzisiejsze wspólne gotowanie zostało zorganizowane z okazji otwarcia nowego, odświeżonego miksera.
Osobami, któe zechciały się spotkać przy wirtualnym gotowaniu były Shinju ,Eve ,Maggie ,Pela , Marta ,Ania ,Dobromiła ,Kasia i Panna Malwinna. Nowy mikser wygląda świetnie. Jest tam miejsce na pogaduchy, na akcje kulinarne i na wiele wiele dobra. :) Zmiksować można tutaj---> klik <-----
A o to nowe logo:

Ja dzisiaj postawiłam na powtórkę z warsztatów Knorra czyli słodkie springrollsy. Ten smak był bosski. Słodycz banana i rodzynek, orzeźwiająca kwaskowatość limonki i cieniutkie ciasto ryżowe. To wszystko sprawiało, że smaczna prostota potrafiła zaskoczyć. A ja z A. już tylko z łakomstwa sięgałam po kolejną porcję, gdyż wtedy byłyśmy już tak nasycone inny pysznościami.
P.S: Jedzenie z łakomstwa, z nudów, z "bo zjadłabym coś dobrego, ale głodna nie jestem" nazywam ćpaniem. Wtedy nie jemy, tylko ćpamy. A słodkie springrollsy są ewidentnie do ćpania. Powiadam Wam!

Słodkie springrollsy
1 opakowanie chińskiego ciasta eggrolls ( ja użyłam papieru ryżowego, który także zdał egzamin.- przyp.A)
2 - 3 banany
4 limonki
100 gramów wiórek kokosowych
50 gramów rodzynek
50 gramów cukier brązowy
odrobina cukru pudru
olej do głębokiego smażenia

Banany obierz, pokrój w 1 cm grubości kostkę i przełóż do miski. Dodaj wiórki kokosowe, skórkę otartą z limonek, sok z limonek,cukier brązowy oraz rodzynki.
Płat ciasta posmaruj rozkłóconym jajkiem. Na środku płata umieść porcję owoców. Całość zroluj jeszcze raz smarując zakończenia rozkłóconym jajkiem.
Tak przygotowane ciastka smaż w głębokim oleju na złoty kolor.
Podawaj z sosem jogurtowym.

Sos jogurtowy
jogurt naturalny – 400 ml,
miód pszczeli – 50 ml,
sok z limonki – 100 ml
Jogurt połącz z miodem, skórką z limonki i sokiem z niej wyciśniętym.

Smakuj życie po lubelsku czyli piróg biłgorajski

2011-08-23T10:45:00.003+02:00

Kocham Lublin! Kocham mój wschód. O ile lubię poznawać inne zakątki Polski czy Świata o tyle z ulgą wracam na wschodnie rubieże. Jestem autentyczną lokalną patriotką jeśli chodzi o moje gumno.
O ile zachwyca mnie różowo - fioletowy zachód słońca nad Bachledówką w zimie czy niebo pełne gwiazd z wielką pełną twarzą księżyca pod Częstochową o tyle nic mi nie zastępi smaku truskawek jedzonych na rynku w Lublinie. Chcę smakować życie po lubelsku!
A piróg biłgorajski to smak mojego dzieciństwa. O tyle, że u mnie w domu zawsze był nazywany plackiem z kaszą gryczaną. Czasem na ostro , a czasem na słodko - wtedy koniecznie do farszu dodawało się odrobinę cukru i mięte suszoną lub świeżą. (Ta którą dodałam została w pełni przeze mnie wyhodowana.) Dopiero jakieś 4-5 lat temu dowiedziałam się, że jest to tzw. "piróg biłgorajski" i że został wpisany nawet na Liste Produktów Tradycyjnych. Niesamowite jak można zżyć się z pewnym smakiem i w pewien sposób go sobie przywłaszczyć. A następnie zdziwić się , że inni też go znają i co więcej chronią.
Dla mnie jest to smak swojski, a nie światowy. Taki przyjaciel. Bierzemy szklankę kefiru/maślanki/zsiadłego mleka, przykrywamy się kocem i rozkoszujemy lekturą albo chwytamy i idziemy w świat szukając kolejnych porcji zachwytu.
Ostrzegam! Zapach roznosi się po całym osiedlu, klatce schodowej wzbudzając żywe zainteresowanie braci sąsiedzkiej.

Piróg biłgorajski
ciasto krucho-drożdżowe -

ok. 1,5 szklanki mąki,
100 g masła,
10 g drożdży,
szczypta proszku do pieczenia,
1 łyżeczka cukru,
odrobina soli,
1 łyżka kwaśnej śmietany

nadzienie -

500 g kaszy gryczanej,
350 g sera twarogowego,
1/2 szklanki śmietany,
3 jajka,
garść świeżych lub suszonych liści mięty,
sól, pieprz
odrobina gałki muszkatołowej
łyżkę cukru

Dodając nowoczesności ciasto zagniotłam w robocie kuchennym. Drożdze rozkruszone i rozpuszczone w łyżce ciepłej wody połaczyłam z resztą składników. W trakcie można dostrzec , że wymaga odrobiny mąki. Wtedy dodajemy, aż do uzyskania zwartego ciasta.
Tak wyrobione ciasto wykładamy na blasze po bokach i dnie. Podłożyłam papier do pieczenia, ale można postąpić bardziej tradycyjnie i wysmarować formę masłem.
Na to wykładamy nadzienie. (Nadzienia może być trochę więcej niż potrzeba. Wtedy można zastosować do np: pierogów lu b naleśników.)
Pora na nadzienie w czasie gdy ciasto sobie wyrasta. Kaszę gryczaną ugotować do miękka. Kasza ma napęcznieć. Zdjąć z ognia i odstawić do ostudzenia. Dodać rozkruszony ser twarogowy, śmietanę, 3 jaja, mięte, sól, pieprz,cukier i gałkę muszkatołową.
Smarujemy rozmąconym jajkiem po wierzchu.

I pieczemy godzinę w 180 st. C.

Piróg jest jeszcze lepszy nastepnego dnia. Odsmażany na maśle. Polecam!

Smacznego.

Córuś, a możeby tak knedle ze śliwkami?*

2011-08-22T09:05:00.000+02:00

Dżem dobry,
prosić długo mnie nie trzeba. Zatem hasło padło więc i odzew był.
(Dziś jak widać zaktualizowałam wpis.)
Lubię wracać do Życia. Chwile , gdy trzeba przeprać i przewietrzyć to co Stare, aby dać miejsce temu co Nowe. Pralka staje się Przyjaciółką, która pozwala na wyzbycie się plam doczesności.
Trzymajcie się w radośnieniu
Anula

*Aby nie było córusią jestem ja. Swojej jeszcze się nie dorobiłam. ;)

Knedle ze śliwkami

1 kg ziemniaków zmielonych
ok. 0,5 kg dość twardych śliwek bez pestek
2 niepełne szklanki mąki
1/3 szklanki cukru
1 dużo jajo
1/2 szklanki kaszy mannej

Cukier korzenny:
1/2 szklanki cukru
2 łyżeczki cynamonu
2 łyżeczki gałki muszkatołowej
2 łyżeczki mielonego imbiru

Zagnieść ciasto z ww. składników. Tworzyć z ciasta wałki i kroić na kawałki 3x4. Spłaszczać, w każdym umieścić śliwkę i odrobinę cukru korzennego. Uformować w kulki. Gotować we wrzącej osolonej wodzie z dodatkiem łyżki oleju przez 5-6 minut do wypłynięcia.
Podawać z jogurtem naturalnym, śmietanką lub kefirem wymieszanym z cukrem korzennym.
Smacznego.

Paja malinowa

2011-08-17T10:30:00.002+02:00

Dzień przed moim powrotem zadzwoniłam do domu mówiąc, że gdy wrócę chce zjeść coś dobrego. Fakt, rodzice stanęli na wysokości zadania. Ja zastałam ogromną ilość malin, migdały i kisiel żurawinowy. Z pewnością nie wiedzieli, że przygotowali dla mnie składniki na paję malinową. Ciasto to zostało wnikliwie opisane w ostatniej "Kuchni" i chodziło mi po głowie od czasu gdy zakupiłam owy magazyn.
A paja jest pyszna i żadna z niej paciaja. ;)
P.S: Ja robiłam z połowy porcji.

Cytuję z "Kuchni" str.46:
"Ci, którzy mniej lubią kremy, znajdą na Stradomiu perełkę krakowskiego cukiernictwa - paję malinową. Nazwa deseru wywodzi się po części od brytyjskiego słowa pie (placek z nadzieniem) - Starowiczów zainspirowały przepisy Mary Berry, znanej brytyjskiej pisarki kulinarnej, a po części od tytułu Urszuli Dudziak "Papaya". Paja to rodzaj tarty: na kruchym cieście ułożona jest gruba warstwa malin przykryta migdałową pianą. Nieprzesadnie słodka, nawet lekko kwaskowata. Podobnie robione jest ciasto z wiśniami pod kokosem. "

Paja malinowa
Kruche ciasto:
50 dag mąki,
25 dag masła,
7 łyżek mleka,
4 łyżki oleju,
1 jajko,
1 opakowanie (5g) proszku do pieczenia,
1 opakowanie (8g) cukru waniliowego

Masa malinowa:
30 dag malin (świeżych lub mrożonych),
1 torebka kisielu malinowego (ja użyłam żurawinowego - przyp.A)

Piana migdałowa: 3 białka, 1 szklanka cukru, 10 dag mielonych migdałów

Robimy ciasto: mąkę przesiewamy, dodajemy resztę składników i zagniatamy. Formujemy kulę i wkłądamy do lodówki na pół godziny. Rozwałkowujemy ciasto i wykładamy nim wysmarowaną masłem formę do tarty. Pieczemy 20 minut w 200 st. C.Studzimy. Robimy masę : maliny mieszamy z kisielem (w proszku!), układamy na cieście. Ubijamy pianę z białek i cukru, delikatnie łączymy z migdałami. Układamy pianę na malinach. Pieczemy 20 minut w temp. 180 st. C.

A to pasztet...z wątróbki i żurawiną

2011-08-16T19:47:00.004+02:00

Pasztet dietetyczny. Jedzenie z gatunku "może nie wygląda zbyt pięknie , ale jakie pyszne." Taka pochwała brzydoty. Pierwowzór był przedstawiony w programie "Rewolucja na talerzu". Podłapał go mój Tato i od tej pory razem go robimy. Jednak my wyciągamy wątróbki ugotowane z rosołu i miksujemy w robocie.Taka oszczędność w przetwórstwie. Nie dodajemy żubrówki, ale obecność żurawiny i bazylii jest obowiązkowa. Żurawina daje słodką kwaskowatość, bazylia aromat. Całość współgra ze sobą idealnie. Tym razem zamiast żurawin poszła suszona śliwka. Dobre, choć żurawina nadaje charakterność pasztetowi. Idealne na kanapkę, na przekąskę i zawsze gdy chce się czegoś konkretniejszego. Albo krwiotwórczego w pewnym czasie, gdy każda z kobiet nabiera kompulsywnego napadu jedzenia.

Pozdrawiam żurawinowo
Ania

Pasztet z wątróbek i żurawiny

1 kg wątróbki drobiowej
marchewka i pietruszka z rosołu
6 łyżek suszonej żurawiny
garść świeżych liści bazylii
sok z ½ cytryny
sól, pieprz

Ugotowaną wątróbkę (ja dodaje także warzywa z rosołu - pietruszka, marchewka jest idealna) umieszczam w robocie dodaję namoczoną w gorącej wodzie żurawinę lub suszoną śliwkę, bazylię , cytrynę , sól oraz pieprz. Miksuję.Następnie dodaję połowę żurawiny i mieszam. Odstawiam do lodówki na przynajmniej 1 godzinę. I tym sposobem otrzymujemy pasztet. Szybko, sprawnie i pysznie. I przede wszystkim zdrowo.

Herbata na 80 osób czyli "Można? Można!"

2011-08-15T20:44:00.007+02:00

Wróciłam. Zmęczona, styrana, spalona słońcem na brązowo. Fizycznie do odnowy, ale duchowo przepłynęłam najpiękniejszą drogę jaką mogłam. Zaczerpnęłam i czerpię ze źródła otwartego. Było warto. Mimo wstawania o 4:30 , aby nastawić wodę na herbatę dla 80 osób. Mimo noszenia ciężkich garów w których pomagała mi jedynie moja w(e)spół kucharka. Wszelkie trudy jakie ponosiłyśmy były formą naszej posługi dla nich. Nieraz ciężkiej z momentami kryzysów, ale do przebrnięcia. Postawiłam głównie na zupy. Była zupa ogórkowa, cukiniowa, pomidorowa z ryżem i z dodatkiem świeżych pomidorów, barszcz czerwony z prawdziwych buraków, zupa leczo -risotto i krupnik dwa razy. Robiłyśmy także grillowaną cukinię i makaron z twarogiem, cebulą i czosnkiem. Największą furrorę zrobił barszcz,zupa a la leczo i kluski z serem. Okrzyki radości przy leczu : „O jaaa! Tu jest kiełbasa!” bezcenne. Albo przy barszczu :”Wy to robiłyście z buraków!? Szacun.”
Czasem gotowanie szło nam ze śpiewem na ustach, a czasem w milczeniu. Późnymi wieczorami lub wczesną nocą lubiłam patrzeć na księżyc za chmurami. Uspokajał mnie po dniu pełnym trudów.
Śniadanie było o tyle trudne, że należało wstać przynajmniej 45 minut wcześniej niż cała grupa i nastawić wodę na herbatę, zająć się chlebem i przygotować produkty z wiklinowych koszy. Czasem powiedzieć delikatnie, aby ludzie troszczyli się o siebie i zanim wezmą trzecią kromkę chleba pomyśleli o kimś kto może jeszcze nie jadł. Ważne , że się starałam i koniec końców pochwalili. Z nadzieją, że szczerze.
I moje cudowne pomocnice:

Mimo, że odrobinę straciłam z pielgrzymkowego szlaku to cieszę się z mojej posługi. Im było miło, a ja mimo zmęczenia mogłam się spełnić. Jednak przemyślę to czy w przyszłym roku zechcę znów się poświęcić. Gdyby nie moi kuchenni pomocnicy byłoby jeszcze ciężej. Zatem dziękuję im jeszcze z tego miejsca bardzo serdecznie.

A dzisiaj powrócona zrobiłam pasztet. Pasztet z dodatkiem suszonej śliwki i podrobów z rosołu. Jak najbardziej dietetyczny i z dodatkiem bazylii. Przepis niebawem.

zdjęcia pochodzą z pielgrzymka.lublin.pl

Muffiny z rozmarynem, żurawiną i goudą.

2011-08-01T13:16:00.004+02:00

Aż chce się zacząć od zaczepnego stwierdzenia o stanie pogody za oknem. (Tylko po co?) Tak robią wszyscy. Ocierając się o banał. Zacznę od zupełnie czegoś innego.
Wierzę, że istnieją książki życia. Jedne książki czyta się całe życie i ich przeczytanie jest niemożliwe jak wróżenie z fusów kawy rozpuszczalnej. Inne książki czyta się całe życie i należą do gatunku Ksiąg , które nigdy nie mogą zostać przeczytane. Życie powinno być podporządkowane ich poznawaniu. To są prawdziwe Księgi Życia.(Z mojej perspektywy istnieje tylko jedna taka Księga.) Jeszcze inne książki pisze się całe życie i nigdy nie ma się pewności, że jest ona wystarczająco dobra. Ani czy kiedykolwiek zostanie skończona.
Ot taka refleksyja mnie najszła! Zamieszczam obiecane muffiny. Daleko zainspirowane sierpniową „Kuchnią”, ale jak dla mnie godne polecenia. Zauroczyły mnie od pierwszego spojrzenia jak zobaczyłam ich piękne lica. I jeszcze te białe sukienki, które na sobie noszą. Aby nie było wersję pełną i oryginalną zrobię w przyszłości na pewno.
Smak wytrawny (czyt.nie słodki) jedyną słodyczą jest ta pochodząca z żurawin. Idealne na śniadanie albo podwieczorek.
A ja wybywam pojutrze na pielgrzymi szlak. W zupełnie innej roli, innej grupie. Wszystko dla mnie pachnie nowością i dużą niepewnością. Dla mnie (nie)stety będzie to forma posługi niż standardowego pielgrzymowania. Trochę się obawiam, trochę panikuję. Zbieram w sobie wszystkie siły i hasło „keep calm” chyba wyrysuję sobie na czole. Zatem jest to mój ostatni post przed wyjściem. Wracam za 2 tygodnie.

Trzymajcie się w zdrowiu i Radości.
Ania

Muffiny z rozmarynem, żurawiną i goudą (12 sztuk)

3 łyżeczki suszonego rozmarynu
2 łyżeczki tymianku
40 g posiekanych migdałów
70 ml oliwy
2 ząbki czosnku
250 mąki pszennej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 łyżeczka soli
1 jajko
1 / 2 szklanki śmietany 12 % rozcieńczonej 1/ 2 szklanki wody
pieprz, 100 g sera żółtego gouda,
100 g suszonych żurawin

Suszony rozmaryn i tymianek podsmażamy z posiekanymi migdałami na 2 łyżkach oliwy. Dodajemy posiekany czosnek, jeszcze chwilę smażymy i odstawiamy. Mieszamy w misce mąkę z proszkiem do pieczenia i solą.
W drugiej misce mieszamy resztę oliwy z jajkiem i śmietaną, doprawiając pieprzem. Łączymy obie masy, dodajemy zioła z migdałami, goudę i żurawiny, mieszamy.
W zagłębienia formy na muffiny wkładamy papier do pieczenia pocięty na na kwadraty o boku 12 cm. Do każdej nakładamy ciasto i pieczemy w temp. 180 st.C przez 25-30 minut.

Kuchenne inspiracje...Rozmaryn,gouda, żurawina czyli muffiny

2011-07-30T22:14:00.003+02:00

A jutro będzie inspiracja podyktowana przez sierpniowy magazyn "Kuchnia". Od pierwszego spojrzenia zauroczyłam się w muffinach z rozmarynem i żurawiną. Do wypróbowania w oryginale w przyszłości, a tymczasem zrobiłam erzac.( Wiem, wiem trudne słowo. Jak ktoś nie zna to zapraszam do sprawdzenia.)
Słodycz żurawin świetnie równoważy ostrość i słoność pozostałych dodatków. Ideał.
Trzymajcie się ciepło
A.

Sernik z masłem fistaszkowym i czekoladą

2011-07-28T14:33:00.005+02:00

Rację miała Nigella, że jest to czysta rozpusta. Tak jak wcześniej pisałam jest to bomba nie tylko kaloryczna i jeśli liczycie kalorię....to jeden kawałek Was nie zabije. Smak do zakochania i do zapamiętania. Na pewno od święta będzie gościć na moim stole. Przepis pochodzi z "Kuchni.Przepisy z serca domu" Nigelli Lawson.
Pozdrawiam
Ania

Sernik z masłem fistaszkowym i czekoladą
Wszystkie składniki powinny mieć temperaturę pokojową.
Na spód :
200 g pełnoziarnistych herbatników
50 g solonych fistaszków (ja użyłam migdałów - przyp.A.)
100 g łezek z gorzkeij czekolady (chocolate chips) (Ja użyłam drobno pokrojonej czekolady - przyp.A)
50 g niesolonego masła

Na nadzienie:
500 g serka śmietankowego
3 jajka
3 żółtka
200 g miałkiego cukru (dodałam ok.150 g -przyp.A)
125 ml kwaśnej śmietany
250 g gładkiego masła fistaszkowego

Na pomadę:
250 ml kwaśnej śmietany
100 g łezek z mlecznej czekolady ( użyłam drobno pokrojonej czekolady gorzkiej - przyp.A)
30 g jasnego cykru trzcinowego (użyłam 20 białago cukru)

Rozgrzej piekarnik do 170 st.C, potem zmiksuj w malakserze herbatniki migdały, czekoladę i masło na spód. Gdy składniki się połączą i zlepią w kulę, przełóż ciasto do tortownicy i wylep dno i boki równą warstwą.Wstaw do lodówki i zajmij się nadzieniem.
Przygotuj nadzienie: do umytego pojemnika malaksera włóż serek śmietankowy, jajka i żółtka, cukier, kwaśną śmietanę i masło fistaszkowe, po czym wszystko razem zmiksuj na gładką masę.
Wylej masę serową na schłodzony spód w tortownicy i piecz godzinę, ale sprawdź już po 50 minutach. Wierzch - i tylko wierzch - powinien być ścięty i suchy.
Wyjmij sernik z piekarnika i zajmij sie zrobieniem pomady. Kwaśną śmietanę wraz z czekoladą i cukrem podgrzej w rondelku na małym gazie, mieszając, by składniki się połączyły, i zdejmij z ognia.
Nałóż łyżką pomagę i delikatnie rozprowadź po wierzchu sernika, uważając, by nie uszkodzić powierzchni.(Nie żeby stało się wtedy jakieś wielkie nieszczęście, zrobi się sernik marmurkowany czekoladą.) Wstaw z powrotem do pierkarnika na ostatnie 10 minut.
Po wyjęciu z piekarnika pozostaw w foremce, aż ostygnie, potem przykryj i schłódź przez noc w lodówce. Przed podaniem wyjmij sernik z lodówki, by się lekko grzał; to ułatwi yjęcie go z tortownicy. Nie trzymaj jednak sernika zbyt długo w cieple, bo zmięknie i trudno go będzie pokroić.

Smacznego!

Zielono tęczowo czyli imieninowe babeczki dla panień Anien

2011-07-26T18:46:00.003+02:00

Witajcie,
Wiele się nagłówkowałam jak zrobić niebieskie babeczki nie używając niebieskiego barwnika spożywczego. Wymyśliłam, że użyję żółtej i zielonej galaretki. Szczegół, że po fakcie przypomniałam sobie, że to właśnie zielony powstaje po użyciu niebieskiej i żółtej barwy. Stąd babeczki wyszły bardziej zielone i co zrobić dla dobra sprawy przemogłam nawet moją niechęć do galaretki. Mogłabym nawet rzec, że jest to swoista nienawiść. Cóż chyba jednak nadszarpnę swoje kieszonkowe dla dobra sprawy. Chyba, że jakiś dobry duch zechce mnie wspomóc barwnikowym ekwipunkiem.
I pamiętajmy o tęczy, co by jej smutno nie było.

Bananowe muffinki na zielono z tęczową posypką
2 banany
3 łyżki oleju
1/2 szklanki mleka
300 g mąki pszennej
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody
1 jajko
łyżka miodu
Składniki mokre miksujemy ze sobą.Dodajemy banany i miód. Miksujemy. Suche składniki przesiewamy i łączymy z mokrymi składnikami. Przekładamy do papilotek i pieczemy 20 minut w 200 st.C.
Studzimy.

Wierzch:
200 g serka twarogowego
1 opakowanie żółtej galaretki
1 opakowanie zielonej galaretki
kolorowa posypka

Po ostudzeniu nakładamy na muffinki kolorowy twarożek i posypujemy cukrową posypką. Wkładamy do lodówki. Gdy galaretka stężeje posypujemy raz jeszcze.

Smacznego.

Podwójnie wyróżniona

2011-07-26T13:27:00.006+02:00

Witajcie!
Dzisiaj świętuję na całego. Jakem panna Anna. Dla wszystkich (nie tylko) panien Anien. Dzisiaj prezent w postaci zielonych bananowych babeczek pełnych nadziei i kolorów tęczy. Aby tęczy nie było smutno, że się o niej zapomina i widzi świat tylko w czerni i bieli.
Na dokładkę rozpusty sernik z masłem orzechowym i czekoladą. Wedle przepisu Nigelli. Powiadam Wam smak do zakochania. Pierwszy kęs w ustach doprowadza do szału. Ja zdołałam wykrzyknąć słowo na "J", które w tym momencie nie kwalifikowało się do aktu strzelistego. Moja mama dowtórowała gromkim "o matko!". Takie to reakcje przychodzą po spróbowaniu. Głęboki orzechowy smak doprowadza do szału.
Choć z pewnością jest to bomba kaloryczna więc jeśli liczycie kalorie to...jeden kawałek Was nie zabije.
Przepis w następnym poście. Cierpliwości to nastąpi jeszcze dziś.

A jako imieninowy prezent to zostałam wyróżniona przez Asix i Gina.

Zasady zabawy są następujące:
1. Trzeba umieścić u siebie link do bloga osoby, która przesłała nominację.
2. Należy wkleić logo na swoim blogu.
3. Napisać 7 rzeczy o sobie.
4. A na końcu nominować 16 osób i poinformować je o tym, pisząc odpowiedni komentarz.
Zatem:
1. Lubię słuchać muzyki. Dość różnej, choć nie każdej. Nie powiem , że słucham wszystkiego. Uwielbiam Adele,Florence, Amy, La roux, Agnes Obel, a i zdecydowanie mocniejsze brzmienia znajdują miejsce w mojej dyskografii Riverside, Luxtorpeda, Normalsi, Coma, Porcupine Tree, 2tm2,3 czy Armia. Czasem pobujam się przy dźwiękach "regałowych" jak Indios Bravos, ale każdy dźwięk muszę czuć. Sama odrobinę rozszerzyłam swoje muzyczne horyzonty dzięki śpiewu liturgicznemu. Piękno jakie bije mnie zachwyca.
2. Uwielbiam jedzenie. Smaki, kolory, wciąż chce się nimi zajmować. Być coraz lepsza w stylizacji jedzenia i we wszystkim co z tym związane. W cichości marzy mi się wydanie książki (nie tylko) kucharskiej i ogólnie związanie przyszłości z kulinarną działalnością. A gdybym mogła z tego wyżyć to już byłoby bajecznie.
3. Lubię kolor zielony, niebieski, złoty i czerwony. I złocistości...
4. Lubię zapach powietrza po deszczu.
5. Ostatnio nałogowo słucham "Autystycznie" Luxtorpedy. To dla mnie absolutny hit lata.
6. Pisanie o sobie jest niezwykle trudnym zadaniem. Każde słowo wydaje się zbyteczne.
7. Wszystko co chcę przekazywać i czym się dzielić to stopniowo daje się wyczytać w każdym z wpisów.

Moi drodzy, nie nominuję nikogo bo jest Was zbyt dużo. Zaglądam najczęściej do ludzi z "blogich kuchni", ale to nieznaczy , że doceniam tylko ich. W każdym z blogów widać pracę i pasję jaką wkładacie. Życzę Wam ,aby dawało Wam to dużo Radości i Satysfakcji.

Tarta z wiśniami i kokosem dla Amy (Cherry Pie)

2011-07-23T20:05:00.007+02:00

Tarta. Wiśnie. Kokos. Cynamon. Retro. Lata 60 to składowa mojego dzisiejszego przepisu. Zainspirowana przepisem Komarki. Miało być w Twin Peaks, a wyszło dla Amy Winehouse. Uwielbiałam(a nawet teraz uwielbiam) ją szalenie. Wiadomość o jej śmierci zaskoczyła mnie , choć nie powinna. W końcu styl jej życia był bardzo kontrowersyjny. Nikt nie pozostawał wobec niej obojętny. Dzięki niej nastała era powrotu do muzyki o retro brzmieniu. To ona nadała nowego wydźwięku muzyce soul i czarniejszym brzmieniom.
Wszystko to sprawiało, że wprowadziła zupełnie nową jakość do muzycznego świata. Druga sprawa, że nad 27 rokiem życia wisi jakaś „klątwa”. W końcu i Kurt Cobain, Janis Joplin, Jimmy Handrix i teraz ...Amy Winehouse nie dożyli swoich 28 urodzin. Przykre!
Mam wielką nadzieję, że nie stanie się z nią to co po śmierci innych „gwiazd”. Nie będzie świechtania nazwiskiem, nie będzie wydobywania coraz to nowych niepublikowanych nagrań i objawiania światu coraz to nowych brudów zamiast dać spokojnie spocząć jej duszy.
A moja tarta niech będzie taką „zadobrocią” specjalnie dla niej. Kwintesencja amerykańskich lat 60. Domowa kuchnia, pin up girl, czarna kreska na oku, wiśnie i kokos. Cherry pie dla Amy.
Niestety sama zgotowała sobie ten los. To ona wyśpiewała słynne słowa w piosence „Rehab”, które były jak manifest jej stanu ducha.

Tarta z wiśniami i kokosem dla Amy Winehouse (Cherry Pie)

ciasto :
350 mąki,
2 łyżeczki proszku do pieczenia,
pół łyżeczki soli,
sok z cytryny
2 jajka,
170 g masła
1 łyżeczka cukru pudru

nadzienie :
3 łyżki wiórków kokosowych
250 g wydrylowanych wiśni
2 łyżeczki cukru
1 łyżeczka cynamonu

Z wydrylowanych wiśni odsączyć sok.

Z podanych składników szybko zagnieść ciasto. (Ja wykonałam to w robocie). Schłodzić w lodówce na ok. 30 minut.
2/3 ciasta rozwałkować i wyłożyć nim dno i boki tortownicy. Podsypać wiórkami kokosowymi z bułką tartą. (1:1) Zapobiegnie to wsiąkaniu soku.
Wyłożyć nadzienie wiśniowe . Pozostałe ciasto rozwałkować cienko, pokroić ostrym nożem w paski i przykryć wiśnie układając kratkę. Piec 45 minut w temperaturze 200 stopni.

Smacznego.

Briosz z jabłek

2011-07-22T09:37:00.005+02:00

Obiecany deser, który wykonałam na warsztatach. Bardzo szarlotkowa, więc niech nazwa Was nie przerazi. Bardzo jabłkowa, bardzo domowa , a jednocześnie elegancka. Ja dodałam duużo cynamonu(co dla szefa kuchni było za dużo! Byłam gotowa się pokłócić i walczyć o słuszność cynamonu. Jednak cynamon zdał egzamin i uważam, że ilość, którą dodałam nie była ilością śmiertelną.;))
Do tej pory briosz kojarzył mi sie z brioszką, ale to zupełnie inna bajka.

Briosz z jabłek

10 średniej wielkości jabłek
80 g mąki pszennej tortowej
80 g mąki migdałowej
80 g margaryny (choć ja poza warsztatami używałabym masła!)
80 g cukru białego
50 g cukru brązowego
30 g rodzynek
20 g cynamonu

Połowę jabłek obiermy, pozbawiamy gniazd nasiennych i kroimy w kostkę. Drugą połowę nacinamy (nie do końca) one będą na wierzchu połozone. Z mąki migdałowej, mąki pszennej, cukru białego i masła tworzymy ciasto.
Do silikonowej formy na muffiny - myślę, że i kokilki, się zdadzą - nakładamy odrobinę ciasta , aby przykryć dno. Cukier brązowy, jabłka pokrojone w kostkę, połowę cukru brązowego i rodzynki mieszamy ze sobą. I ukłądmay na cieście. Na wierzchu kładziemy naciętą połówkę jabłka. (Może wystawać i mieścić sie nie do końca, w trakcie pieczenia zmaleje). Posypujemy cukrem brązowym.
Wkładamy do piekarnika na 40 min. temp. 180 st.

Warsztaty kulinarne Knorr

2011-07-21T18:01:00.003+02:00

Wczoraj miałam wielką przyjemność uczestniczyć w warsztatach kulinarnych na zaproszenie marki Knorr. Było mi niezwykle miło, że akurat ja zostałam wybrana - dla nich promocji ,dla mnie doświadczenia czegoś nowego.
Przyznam, że podchodziłam do tego z rezerwą, gdyż cechuje mnie pewna nie ufność do marek oferujących swoiste półprodukty. Jednak do marynat Knorra zostałam przekonana. Na pewno nie będą u mnie gościć bardzo często ,ale mogą się pojawiać. Właśnie....tematem przewodnim spotkania były sałatki: Lazurowa oraz Hawajska , a także marynaty do mięs, kurczaka i ryb.
Całe spotkanie rozpoczęło się ok.13:00. W programie było spotkanie z żywieniowcem Knorra, docelowe warsztaty kulinarne i na koniec degustacja tego co stworzyliśmy. Ja wzięłam się za słodkie.(A jakżeby inaczej.;)) Robiłam briosza z jabłek. W następnej odsłonie podam przepis.
A co do uczestników i organizatorów. Organizatorzy stanęli na wysokości zadania. Szef kuchni marki Knorr Piotr Murawski był bardzo pomocny i podtrzymywał dobrą atmosferę. (Jak i pozostali kucharze.)Zostałam bardzo mile zaskoczone. Na prawdę!

Wśród uczestników byli kulinarni blogerzy oraz zwycięzcy konkursu zorganizowanym przez portal www.przepis.pl. Było nas ok.16 osób. Co dało się odczuć -ja i jeszcze 3 dziewczyny wyraźnie zaniżałyśmy średnią wieku wśród uczestników. Możem i młoda, ale w gotowaniu co nieco doświadczona. W końcu zajmuję się tym ponad połowę mojego życia. I wciąż jestem ciekawa "nowości".
A degustacja była przesympatyczna. Tylu pyszności, tylu nowych połączeń smakowych, które stały się dla mnie odkryciem to dawno nie zaznałam. Choćby połączenie truskawek z czerwonymi buraczkami. Serdecznie polecam!
A w menu było: Cobb salad, Sałatka Hawajska, Wiosenna sałatka ziemniaczana, Sałatka z pieczonego buraka z małżami św.Jakuba (tutaj były truskawki), jagnięcina w miętowym sosie, szaszłyki z tuńczyka ,łososia i krewetki, polędwica wołowa zapieczona z chrupką skórką, podwójny mus czekoladowy, słodkie springrollsy (były ba-je-czne!) , strudel ze śliwek i mój briosz z jabłek. Wydaje mnie się, że nic nie pominęłam.

I podsumuję, że bardzo spodobały mnie się takie spotkania, które zawsze są cennym doświadczeniem. Bardzo chętnie wzięłabym udział w kolejnych. Bardzo się cieszę, że mogłam zasmakować atmosfery profesjonalnej kuchni, jej tempa i klimatu.
Do zaś i dziękuję wszystkim za możliwość uczestnictwa.

Tiramisu z migdałami

2011-07-19T16:24:00.005+02:00

Witajcie robaczki świętoefremskie, :)
Aura sprzyja kucharzeniu ,kolejny kubek kawy dzierżę w dłoni, pakuję się na jutrzejsze warsztaty kulinarne i ...zapraszam Was na tiramisu. Wytrawną słodycz, która każdego "podniesie do góry". I po prostu - Uśmiech się to jest dobra czas...
Przepis wieczorem.....
Pozdrawiam Ania

(4 godziny później)
Jak obiecałam tak dodaję. Z racji używania surowych jajek na prawdę zalecam wyparzenie skorupek.;) Biszkopty powinny być kocimi języczkami, ale ja dla odmiany użyłam okrągłego rodzaju. Zapewniam zdały egzamin.

Tiramisu z migdałami

250 ml świeżo zaparzonej kawy espresso
100 ml likieru kokosowego

krem:

2 jajka, oddzielnie żółtka od białek
60 g cukru
odrobinę likieru kokosowego
250 g mascarpone
300 g serka twarogowego kremowego
2 opakowania okrągłych biszkoptów
150 g uprażonych płatków migdałowych
4 łyżki wiórków kokosowych
4 łyżki kakao

Kawę zaparzamy , studzimy i wlewamy do podłużnej miski. Dolewamy likieru kokosowego. Białka ubijamy na sztywną pianę. Oddzielnie żółtka z cukrem, następnie dolewamy likier kokosowy. Do żółtek dodajemy mascarpone i serek.Następnie dokładamy pianę z białek i delikatnie mieszamy do połączenia.
Biszkopty namaczamy w kawie z likierem.Mają nasiąknąć, ale się nie rozpaść.Układamy warstwami w prostokątnym, bądź kwadratowym naczyniu. Warstwa biszkoptów, warstwa masy kremowej i tak do zapełnienia naczynia. Na wierchu wygładzamy masę kremową. Posypujemy uprażonymi płatkami migdałowymi, opruszamy kakao oraz odrobiną wiórek kokosowych. Ja z nich zrobiłąm kratkę na wierzchu.

Smacznego!

Urodzinowe muffiny z czekoladą i wiśniami (cupcakes)

2011-07-18T15:29:00.006+02:00

Wczoraj były urodziny (nie moje;)). W związku z tym w ramach prezentu zrobiłam tiramisu oraz muffiny z czekoladą i wiśniami. Bardzo chciałam zrobić coś na modłę słynnych cupcakes'ów. Choć jak ognia starałam się uniknąć maślanych kremów czy ociekania słodyczą, która niestety czasem sprawia, że cupcake'sy stają się jak lepkie gnieciuchy. Udekorowałam polewą z czekolady, wiórkami kokosowymi a już w ostatniej chwili nałożyłam cyferki z liczbą lat. Zdradzę tylko tyle, że była to okrągła rocznica. Czekolada i wiśnie to jednak są doskonałym połączeniem.
Do zaś!
A.

Muffiny z czekoladą i wiśniami (cupcakes) (na 12 sztuk)

1 szklanka świeżych wiśni (wypestkowanych)
300 g mąki pszennej
1,5 łyżeczki sody oczyszczonej
1 łyżeczka proszku do pieczenia
2/3 szklanki cukru
50 g posiekanej czekolady
100 g masła stopionego i schłodzonego
1/2 szklanki maślanki (jeśli ciasto jest zbyt gęste to jeszcze odrobinę)
2 roztrzepane jajka

Wierzch:
100 g gorzkiej czekolady
3 łyżki śmietany 18 %
wiórki kokosowe do posypania

Do miski wsypujemy wszystkie suche składniki. Przesiewamy mąkę z proszkiem do pieczenia, sodą. Dodoajemy cukier. Nastepnie dodajemy przestygnięte masło, 2 roztrzepane jajka, maślankę. Wymieszać łyżką delikatnie. Dodajemy wiśnie i posiekaną czekoladę. Mieszamy.
Ciasto nakładamy do papilotek,w każdej masa ma sięgać ok. połowy wysokości papilotki. Piec 20-25 minut w temp. 180 st.C.

Po upieczeniu (ja dekorowałam na drugi dzień rano) rozpuszczamy czekoladę razem ze śmietaną. Nakładamy łyżeczką po wierzchu i posypujemy wiórkami kokosowymi.

Smacznego.

Ciasto czekoladowo-pomarańczowe

2011-07-15T22:50:00.004+02:00

Witojcie aniołeczki,
Jakem siostra pomarańcza przedstawiam kolejną odsłonę pomarańczowych dobroci. Co ja zrobię, że pomarańczowy jest moim najukochańszym zarówno w smaku, zapachu, kolorze...
Dzisiaj kolejny przepis z "Kuchnii Przepisy z serca domu" Nigelli Lawson. Odkładałam zrobienie tego przepisu na wieczne...później. W końcu mam czas, w końcu wykonałam to co sobie zamierzyłam. Wyszło bosko. Zmniejszyłam jedynie proporcję o 1/4. Użyłam foremki 7x5 cm.
Cytat przepisu niemal dosłowny.

Pozdrawiam
A.

Ciasto czekoladowo - pomarańczowe (10-12 kawałków)

150 g miękkiego niesolonego masła plus trochę do natłuszczenia foremki
odrobina bezwonnego oleju do natłuszczenia łyżki do nabierania syropu melasowego
2 łyżki jasnego syropu melasowego (golden syrup) ( ja użyłam 2 łyżki płynnego miodu - przyp.A)
175 g cukru trzcinowego muscavado
150 g mąki pszennej
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
25 g dobrej jakości kakao w proszku przesianego
2 jajka
skórka otarta z 2 pomarańczy i sok z 1
keksówka o długości ok.20 cm

Rozgrzej piekarnik do 170 st.C i wyłóż foremkę papierem do pieczenia albo dużą papierową papilotką.
Utrzyj miękkie masło z syropem ( w moim przypadku miodem -przyp.A) - jeśli przetrzesz łyżkę papierowym ręcznikiem z kroplą oleju, syrop jej nie oblepi - oraz cukrem na dość gładki krem o jasnokawowym kolorze, chociaż kryształki cukru nadal będą wyczuwalne.
Wymieszaj mąkę, sodę i kakao i wsyp do maślanego kremu najpierw łyżkę sypkich składników, a następnie wmieszaj jajko. Dosyp kolejne dwie łyżki sypkich składników, wmieszak i dodaj drugie jajko.
Wmieszaj resztę sypkich składników, następnie skórkę z pomarańczy, a na koniec sok, wlewając stopniowo. Na tym etapie w cieście moga pojawić się grudki, jakby się ścięło. Nie ma powodu do paniki.!
Przełóż masę do foremki i piecz 45 minut, sprawdź ciasto 5 minut przed końcem pieczenia i nastaw się , że może potrzebować dodatkowych 5 minut. Patyczek wbity w środek ciasta nie będzie całkiem czysty po wyjęciu, bo choć ciasto ma być dość lekkie, będzie też odrobinę lepkie. Odstaw je na metalową kratkę, żeby przestygło, a następnie wysuń z foremki i połóż na kratce, żeby wystygło zupełnie.

A kiedy chcę dobrze zacząć dzień...

2011-07-15T08:00:00.001+02:00

Dżem dobry ,
na dzień jeszcze lepszy.Niech Wasze plany zawsze się spełniają.
Trzymajcie się w zdrowiu
A.

Koktajl na dobry początek dnia

1 szklanka mleka
5 mrożonych truskawek
2 łyżeczki dobrej jakości kakao
łyżka miodu

Wszystko dodaję do blendera i miksuję. Przelewam do wysokiej szklanki i myślę o dniu, który na mnie czeka.

Migdałowy biszkopt ze śliwkami

2011-07-13T15:08:00.003+02:00

Mądrość zaczerpnięta od "kobiety pracującej" z Czterdziestolatka. Placek ze śliwkami jak widać ma moc rozładowywania konfliktów rodzinnych.
KP:A to ja dziękuję...niech pani wypieka.
MK:Ale jak to wypieka?
KP: Placek. Placek ze śliwkami.
MK: Przepraszam, ale co wspólnego ma stres męża z plackiem?
KP: Ooo, proszę pani... Widzę, że pani nie zna podstawowych zasad współżycia rodzinnego.
Co robi prawdziwa kobieta w sytuacji trudnej, napiętej, stresowej?! No co?! Piecze placek ze śliwkami......
Wszyscy dookoła szaleją, biegają z kąta w kąt, popłakują po kątach, a ona nic....Wypieka!
I zapach roznosi się po całym domostwie i centralny układ nerwowy nastawia się na trawienie, a nie na przeżywanie jakichś abstrakcyjnych problemów.

Jak nic to chyba będzie sposób na mojego przyszłego męża? ;)
Trzymajcie się słonecznie
A.

Migdałowy biszkopt ze śliwkami

4 jajka
3/4 szklanki cukru
125 g mąki pszennej
75 g zmielonych migdałów
1 łyżeczka proszku do pieczenia
4 łyżki oleju
2 łyżki wody
1 łyżka octu jabłkowego

kilka śliwek
płatki migdałowe , cukier cynamonowy

Piekarnik nagrzać do 190 st.C.
Jajka ubić z cukrem ok.3 minut. Dodać pozostałe składniki, zaczynając od płynnych a na końcu mąkę z proszkiem i zmielonymi migdałami. Tortownicę wyłożyć papierem do pieczenia i wlać ciasto. Poukładać na nim śliwki, pokrojone na połówki i odpestkowane. Posypać płatkami migdałowymi oraz cukrem cynamonowym (1 łyżeczka cukru + 1 łyżeczka cynamonu).Wsatwić do piekarnika i piec ok. 40 minut.

Smacznego!

Tarta z konfiturą malinową, truskawkami,czekoladą i kruszonką

2011-07-11T16:40:00.005+02:00

Ostatnio wpadłam w jakiś „tartowy”, „tarciany” nałóg. Dzisiaj stworzyłam tartę z konfiturą malinową, mrożonymi tegorocznymi truskawkami, „jedyną” czekoladą i kruszonką z migdałów, płatków owsianych, mąki pełnoziarnistej i cukru trzcinowego.*
Zainspirował mnie przepis zamieszczony pierwotnie u Truskawkowej Ani. Ja dokonałam kilku istotnych zmian.

Tarta z konfiturą malinową, truskawkami, czekoladą i kruszonką z migdałów i płatków owsianych.

Kruche ciasto:

150 g mąki
100 g masła
50 g cukru pudru
1 żółtko

Wszystkie składniki wrzuciłam do mojej maszyny zmian i gdy wszystko połączyło się na idealne ciasto zawinęłam w woreczek i wrzuciłam do lodówki na 30 minut. Po tym czasie wzięłam wyłożyłam na tortownicę na dno i na obramowanie. Podpiec ciasto przez 10 minut w 190 st.C.
Koniecznie nakłuć widelcem dno tarty.

Kruszonka:
1/2 szklanki migdałów (rozdrobnione w maszynie zmian)
1/2szklanki płatków owsianych
1/2 szklanki cukru trzcinowego Fairtrade
1/2 szklanki mąki pełnoziarnistej pszennej (można zmienić na 1/4)
50 g masła

Nadzienie:
1 słoiczek konfitury malinowej ( u mnie moje zeszłoroczne przetwórstwo, ostał się jeden słoiczek toż lepszej okazji na wykorzystanie nie miał, postać pół płynna)
kilka mrożonych truskawek
50 g czekolady

Gdy spód się podpieka, zagnieść kruszonkę. (Ma mieć postać grudek).
Podpieczony spód posypałam bułką tartą, aby konfitura malinowa nadto nie wsiąkła. Na tak przygotowany spód wylewamy słoiczek konfitury malinowej, układamy kilka mrożonych truskawek, poszatkowaną czekoladę i posypujemy kruszonką. Piekłam 30 minut (bez termoobiegu) w 180 st. C, aż kruszonka lekko się zezłoci.

Smacznego!

* Tarta jest przepyszna. Kwaskowatość malin,zapach migdałów sprawia, że ma sie wrażenie ideału. Ta tarta na prawdę powinna służyć jak wzorzec w Sevre. Na zimno chyba jest jeszcze lepsza niż na ciepło. I do białej kawy.

Piknik czyli miejsce, którego nie ma na mapie

2011-07-09T19:40:00.004+02:00

Dzisiaj (na reszcie) miał miejsce piknik. Słońce grzało na całego i czułam się niekiedy jak masełko na rozgrzanym kartofelku. Efekt jestem opalona na brąz i to za jednym kilkugodzinnym posiedzeniem.
A moi goście z początku zdziwieni lub zachwyceni.I dobrze! Cieszę się , że byli.
Menu dość proste. Tarta z lemon curd, malinami, truskawkami i poziomkami*. Ciasteczka rumiankowe (przepis od Komarki), Tortilla z iście włoskim nadzieniem, Lemoniada z dodatkiem (a jakże) pomarańczy. A i jeszcze sałatka od Doroty;) - chapeau bas!
I znów żałuję, że nie miałam jak spisać większości tekstów, które padały tego dnia. A byłoby co zapisywać, oj by było!
* Tarta z nadmiaru ciepła zaczęła lekko płynąć i koniec końców po staropolsku zjedliśmy łyżeczkami z formy. Ale co tam! Smak i tak był taki jak powinien być. Jak dla mnie brakowało jedynie migdałów uprażonych, aby po wierzchu posypać.

Lemoniada z pomarańczą

1,5 litra wody gazowanej (najlepiej schłodzonej)
1 cytryna pokrojona w kostkę,
2 pomarańcze (wyfiletowane i pokrojone w kostkę)
3 łyżki cukru trzcinowego ( ja użyłam z Fairtrade'u)

Cytrynę i pomarańczę wrzuciłam do dzbanka zasypując cukrem. Najlepiej ugnieść odrobinę, aby sok został wydobyty. Zalewamy wodą. Jeśli ktoś ma np: kilka listków mięty to myślę, że byłyby bardzo na miejscu.

Ciasteczka rumiankowe (cytuję za Komarką)
150 g zimnego masła,
150 g cukru pudru,
2 łyżki suszonego rumianku,
1 żółtko,
2 łyżki śmietany,
300 g mąki,
1 łyżeczka skórki otartej z cytryny,
1 szczypta soli

ja jeszcze dodałam soku z 1/2 cytryny. (przyp.A)

Rumianek rozetrzeć lekko w moździerzu.
Mąkę wymieszać z solą i cukrem pudrem i dodać pokrojone w małą kostkę masło. Dodać mąkę, żółtko i śmietanę, posiekać wszystko nożem. Na końcu dodać skórkę cytrynową i rumianek. Szybko zagnieść jednolite ciasto. (Ja wszystko ucierałam w robocie kuchennym- przyp.A).Uformować kulę, po czy owinąć folią i schłodzić w lodówce.

Rozgrzać piekarnik do 175 stopni. Schłodzone ciasto rozwałkować cienko (na ok. 0,5 cm) i wykrawać ciasteczka. Ułożone na blasze piec ok. 10-12 minut do lekkiego zarumienienia.

Tarta z lemon curd

Spód:
200 g herbatników pełnoziarnistych
40 g masła

Krem:
słoiczek lemon curd (około 240 g)
400 g serka kremowego śmietankowego
1 łyżeczka żelatyny namoczonej w 2 łyżkach wrzątku
kilka poziomek,malin, truskawek
opcjonalnie: uprażone migdały

Herbatniki z masłem mielimy w robocie. Ma powstać konsystencja mokrego piasku. Taką masę wykładamy do formy na tartę lub tortownicy. Wkładamy na przynajmniej 15 minut do lodówki.
Następnie łączymy lemon curd z serkiem kremowym i żelatyną ręcznie lub w umytym robocie kuchennym. Wykładamy krem na ustany spód. Wkładamy do lodówki na 1 h.
Po tym czasie układamy owoce. I chłodzimy jeszcze na czas jakiś do związania.
A spożycie to już całkiem inna historia. ;)

Smacznego.

Lemon Curd czyli słońce w słoiku

2011-07-07T16:45:00.000+02:00

Jutro...ma być słońce!
Jutro...zrobię słoneczną tartę.
Jutro...nie będzie dzisiaj.
Jutro...słońce ze słoika skoczy na błękit nieba.

Dzisiaj słucham pocztówki z Włoch w wykonaniu Beirutu. Dzisiaj zamknęłam słońce w słoiku. Dzisiaj moja mama wymyśliła pierwsze zdanie do swojej książki. Dzisiaj skończę Widnokrąg. Dzisiaj dzień się jeszcze nie skończył i czeka mnie "popołudnie bezkarnie cytrynowe".
A Lemon Curd pysznie drażni kwaskowatością, słodycz idealnie współgra z cytrynowym smakiem. Choć następnym razem spróbuję dodać wanilii.
A Lemon Curd zaczerpnięty od Doroty.

Lemon Curd czyli krem cytrynowy

Składniki:
sok wyciśnięty z 3 cytryn i skórka z nich otarta
2 żółtka
2 jajka ( nie dodawałam, skupiłam się jedynie na 2 żółtkach - przyp. A)
200 g cukru
1 łyżka mąki ziemniaczanej (ja użyłam mąki pszennej - przyp. A.)
1 łyżka oliwy (dodałam 1 łyżeczkę)

Wszystkie składniki (oprócz oliwy) umieścić w garnuszku i zagotować, mieszając. Pogotować, mieszając, przez 2 minuty. Jeśli będą grudki przetrzeć przez sitko lub zmiksować blenderem. Dodać oliwę i znów pogotować przez 2 minuty.

Umieścić w słoiczku. Można przechowywać w lodówce do tygodnia czasu.

Smacznego :)

Pulchne Bułeczki Pippi Pończoszanki

2011-07-06T12:00:00.003+02:00

Ciekawi mnie ile z Was było w dzieciństwie Dzieckiem Kulinarno - Kulturalnym. Nazewnictwo zaczerpnięte chyba z najbardziej ukochanej przeze mnie "książki kucharskiej" czyli "Całusków Pani Darling" pani Małgorzaty Musierowicz. Pani Musierowicz już we wstępie* raczy nas słowami otuchy:

"Gotować potrafi naprawdę każde dziecko! Powinno tylko wyzbyć się obawy przed porażką. Z obawy bowiem rodzi się często panika, a ta z kolei jest przyczyną katastrof, jak: rozlania, stłuczenia, przypalenia, a nawet podpalenia (kuchni)! Proponuję przyjąć specjalną praktykę: spoko. Pewność, spokój i precyzja ruchów. I wiara w sukces. A wtedy wszystko musi się udać!"**

Tym razem upiekłam bułeczki Pippi Pończoszanki. Pulchne,rumiane, pełne rodzynek, od siebie dodałam nutę szafranu, skórkę cytrynową, a po wierzchu kardamon z cynamonem i 2 żółtka. One są pyszne i wcale się nie dziwię, że Pippi była tak silna i rezolutna. Choć i tak zawsze będę wspominac bułeczki mojej babci. Wypiekała je z wiśniami z kompotu. Nawet ja będąc niejadkiem nie mogłam się im oprzeć.

I przyznaję się, chyba stan zakochańczy u mnie objawia się w zagapieniu. O te 10 minut za długo były pieczone co lekko objawiło się w węgielku od spodu. Ale jeśli nie popełnicie mojego błędu to wszysko będzie grejt. Powiadam Wam!

Trzymajcie się w radośnieniu
Ania
Pulchne Bułeczki Pippi Pończoszanki

Zaczyn:

3 dkg świeżych drożdży
1 kubeczek letniego mleka
1 łyżeczka cukru
1 łyżeczka mąki

500 g maki
2 czubate łyżki cukru
1 paczka cukru waniliowego
szczypta soli
1/4 kostki masła

odrobina szafranu
1 łyżeczka cynamonu
1 łyżeczka kardamonu
2 żółtka + 1 na wierzch

rodzynki ile kto lubi. ;)

Z 3 dkg świeżych drożdży rozpuszczamy w kubeczku letniego mleka. Dosypujemy łyżeczkę cukru i mąki. Odstawiamy do wyrośnięcia zaczynu.
Gdy zaczyn rośnie do garnuszka wsypujemy 1/2 mąki, wyrośnięty zaczyn, dodajemy 2 czubate łyżki cukru, paczuszkę cukru waniliowego, szczyptę soli, 2 żółtka, szafran, który został namoczony w 1 łyżce ciepłej wody. Następnie mieszamy ręcznie, po czym dodajemy rozpuszczone masło. Letnie!
I powracamy do wyrabiania ciasta. Ciasto będzie gotowe, kiedy przestanie lepić się do rąk, a nabierze wyglądu zwartego, elastycznego, zaś spod jego powierzchni wydobywać się zaczną bąble powietrza. Odstawiamy garnek z ciastem w ciepłe miejsce na 30 minut przykrywając czystą ściereczką.
Po wyrośnięciu dodajemy rodzynki i natłuściwszy palce masłem lub olejem formuje kulki wielkości piłeczki pingpongowej. Ukłąda na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, w pewnych odległościach gdyż ciasto rośnie. Każdą bułeczkę smaruje rozmąconym żółtkiem z cynamonem i kardamonem. Po 15 minutach wkładamy do piekarnika nagrzanego do 180 st. C i pieczemy 25 minut.

*Należę do osób, które zawsze czytają wstęp każdej książki. Choćby nie wiem co!
** Jak dla mnie te słowa tycza się nie tylko gotowania, ale także całego życia. Jak to mówi moja mama: "Tylko cisza i spokój może nas uratować".

O prezentach i czekoladzie słów kilka

2011-07-05T09:00:00.004+02:00

Nieukrywam, że jestem osobą dla której najlepszym prezentem jest kolejna para kolczyków lub coś oryginalnego do zjedzenia(ewentualnie związanego z kulinariami). Moim cichym marzeniem jest by ktoś zrobił i "wydał" książkę kucharską na podstawie przypraw mnie. A w kwestii prezentu kulinarnego to z pewnością nie obraziłabym się na produkt z Manufaktury Czekolady. Ot, taka delikatna sugestia na dnie które nieubłagalnie przyjdą ;)
O czekoladzie pisze Lucyna Ćwierczakiewiczowa w "Jedynych Praktycznych Przepisach":

Dobroć napoju czekolady polega głównie na dobrym gatunku samej czekolady. I tak, na trzy zwyczajne filiżanki bierze się ćwierć funta dobrej czekolady w tabliczkach i łamie się ją w kawałki. Dwie filiżanki lekkiej śmietanki, mleka niezbieranego lub wody postawić w rondelku lub maszynce na ogniu. Gdy płyn zawrze, wrzucić czekoladę i bić ubijaczką mosiężną od piany tak długo, aż czekolada się rozpuści i zapieni mocno. Czekolada gotowa i wyborna bez maszynki i bez jaj, a co ważniejsza, stokroć zdrowsza od tego zaprawionego jajami napoju, czekoladą zwanego. Dobroć czekolady, powtarzamy, jest tu niezbędnym warunkiem; czekolada, do której przymieszana jest mąka, nigdy się dobrze nie rozpuści, lecz zostawia na spodzie pewien gąszcz niesmaczny.

Mając na uwadze "dobroć" napoju chciałabym wypróbować czekoladę z Manufaktury. Wierzę, że zadbali o jakość, słyszałam i czytałam już dobre recenzje i myślę, że pracują tam osoby dla , których zasady Sprawiedliwego Handlu nie są obce.

Pozdrawiam czekoladowo
Anula

Tarta poziomkowa

2011-07-04T17:53:00.006+02:00

Witajcie ziomki poziomki,
w dzieciństwie słuchało się Fasolek i wraz z nimi wyśpiewywało Zająca Poziomkę. Gdy było się odrobinę starszym obejrzało się "Tam, gdzie rosną poziomki" Ingmara Bergmana. Teraz wciąż ma się pewien sentyment do owych owoców. Mam jednak wielkie wrażenie, że są one wciąż nie docenione.
Swoją drogą dzisiejszy przepis również jest z kategorii "a mnie się dzisiaj w nocy znowu jedzenie wyśniło." Nic na to nie poradzę, że najlepsze przepisy przychodzą do mnie we śnie. A to już tylko kwestia czasu, aby wiernie go odwzorować.

Trzymajcie się poziomkowo
Anula

Tarta poziomkowa

spód:
200 g herbatników pełnoziarnistych
40 g masła

Krem poziomkowy:

1,5 -2 szklanki poziomek (mogą być mrożone)
250 g serka twarogowego kremowego
4 łyżki cukru trzcinowego (ja użyłam Fair trade)
1 łyżka żelatyny namoczonej w 3 łyżkach wody

Dekoracja:
mięta, truskawki, maliny, poziomki

Herbatniki z masłem mielimy w robocie. Ma powstać konsystencja mokrego piasku. Taką masę wykładamy do formy na tartę lub tortownicy. Wkładamy na 1 h do lodówki.
Następnie w robocie łączymy poziomki z serkiem i cukrem. Gdy połączą się na gładką masę dolewamy żelatynę.
Taki krem wykładamy na spód. Wygładzamy łyżką.
Można udekorować listkami świeżej mięty, poziomkami, malinami i truskawkami.

"niechaj drób mnie nie porwie i nie zjem gołębia"* czyli gołąbki

2011-07-03T22:23:00.004+02:00

Gołąbki zawsze były daniem , które lubiłam.** Mistrzynią ich wykonywania była moja babcia. Niestety stało się tak, że wszelką wiedzę tajemną w kwestii kulinariów zabrała ze sobą do Nieba. W sumie dobrze im tak. Jeden ze znajomych twierdził, że moja babcia i w Niebie będzie pierogi lepić. Ot, taka to była kobieta! Babcine gołąbki były z pewnością gołębiami. Solidne w formie i jeszcze solidnijesze w treści. Z dużą ilością pieprzu.(Co dla mojej mamy było nie do przeskoczenia) Ja byłam zdecydowaną amatorką ich postnej wersji czyli z kaszą gryczaną i grzybami na Wigilię Bożego Narodzenia. Mięsna wersja nie podchodziła mnie aż tak, gdyż z reguły byłam mało mięsna. To było kiedyś...Teraz gdy chcę sobie przypomnieć kuchnię w pełni staropolską to robię gołębie. Z młodej kapusty, z mięsem mielonym,ryżem i z odrobiną...czułości.
Ot taka chwila wytchnienia w czasach zabiegania. Dla tych co chcę potworzyć w kuchni dłużej niż 15 minut. I przy okazji jest to gest ku pamięci mojej Babci. Babci Kasi.
U mnie zazwyczaj podawano z sosem pomidorowym lub grzybowym.

Gołąbki z ryżem i mięsem

1/2 mięsa mielonego
1 szklanka ryżu
1 jajko
1 cebula
3-5 łyżeczek koncentratu pomidorowego
1 główka białej kapusty
lubczyk (autorka nie dawała to moja inwencja)
kilka łyżek oleju
przyprawa do mięsa mielonego ( ja nie dawałam)
sól,pieprz

Z kapusty wyciąć głąb, włożyć ją do garnka, zalać gorącą wodą i gotować 20 minut. Do wody dolać odrobinę oleju, wtedy liście lepiej się zwijają. Po zagotowaniu odstawić do wystudzenia.
Przygotować nadzienie. Mięso mielone przyprawić solą, pieprzem, lubczykiem,wkroić cebulę, wbić całe jajko, jak również ugotowany wcześniej na sypko ryż. Można dodać też namoczoną bułkę lub trochę tartej. Wymieszać wszystkie składniki, wyrobić farsz.
Z kapusty ściąć twarde części, w liście zawijać farsz i zwinięte gołąbki ukłądać w garnku. Przed gotowaniem zalać wodą, tak żeby przykryła gołąbki. Dosolić, doprawić vegetę (ja vegetę darowałam - przyp.A.) i dodać łyżkę masła roślinnego. (Masło roślinne też zamieniłam na olej. Co zrobić, że dla mnie przymiotnik roślinny świadczy o tym, że masłem ten produkt nie jest. - przyp.A.) Gotować na małym ogniu do miękkości. Pod koniec gotowania dodać kilka łyżeczek koncentratu pomidorowego. (Darowałam również.)

przepis pochodzi z książki Kuchnia Polska Małgorzaty Puzio wyd. Arystoteles 2011 str.112

P.S: Wcześniej małe niedopatrzenie, gdyż roztoczańskie są właśnie z kaszą gryczaną i sosem grzybowym. Tak jak wspomniałam wyżej. Zatem te gołąbki są klasyczne.
* ot, (chyba , gdyż słowa "zjem" nie jestem pewna) taką parafrazę stworzyliśmy ( a w zasadzie nasz kantor) z tekstu jednej z pieśni.
** niekiedy zostawiałam tylko kapustę wyjadając środek. Kto z Was tak robił, przyznać się ? ;)

Lipcowe wakacjowanie i brownies z wiśniami...*

2011-07-01T21:06:00.004+02:00

Oficjalnie od wczoraj ładuje akumulatory Radości. Odpoczywam, czytam "Widnokrąg" Wiesława Myśliwskiego przepełniając się Zachwytem nad tym co jest. Deszczowość sprzyja piciu kolejnej mieszanki herbacianej stworzonej przeze mnie. Tym razem Czerwonej. Jej zapach przepełnia moje nozdrza i dociera do zakamarków wyobraźni.
Rozmyślam nad tym co jest i czekam...Chcę wyjechać daleko i blisko. Nie chcę uciekać, a poznawać świat. W planach Wrocław i Kraków, poza tym w sierpniu pielgrzymowanie tym razem z Pańską Sforą. Cieszę się niesamowicie, że dane mi było ich spotkać w moim życiu.
A do brownies już miałam kilka podejść. Zazwyczaj udanych, ale na raz nieudany spuszczę zasłonę milczenia. Połączenie wiśni i czekolady jest tak klasyczne jak mięta do truskawek. Bardzo lubię. Brownies są doskonałe na chandrę, na smuteczkowanie, ale na czas radośnienia również się zdadzą. Ot takie comfort food.
*....dla pań Halin.

Trzymajcie się w jedności
Anula

Brownies z wiśniami

3 jajka oddzielnie żółtka i białka
½ szklanki cukru
szczypta soli
szklanka maślanki
1 łyżka octu jabłkowego
250 g mąki pszennej pełnoziarnistej
szklanka wiśni z kompotu
½ kostki masła (płynnego, roztopionego)
3,4 łyżki kakao
kilka batoników z czekolady mlecznej (ja użyłam z nadzieniem mlecznym)
odrobina kompotu wiśniowego
2 łyżeczki proszku do pieczenia

cukier puder na wierzch

Żółtka ubiłam razem z cukrem do białości. Białka na sztywną pianę ze szczyptą soli. Do żółtek dodałam maślankę, ocet jabłkowy, roztopione masło i wymieszałam. Mąkę wymieszaną z kakao i proszkiem do pieczenia dodałam do masy żółtkowej. Na sam koniec dodałam wiśnie i odrobinę kompotu i kilka drobno posiekanych batoników mlecznych. Na koniec pianę z białka delikatnie wmieszałam. Przelałam do nasmarowanej olejem tortownicy i piekłam w 180 st. C przez 40 minut. Wierzch i boki ma być sprężysty i suchy, zaś środek wilgotny.

Falafel czyli Wegatarianin rządzi

2011-06-30T21:26:00.003+02:00

Jest w Kozimgrodzie miejsce zwane "Wegetarianinem". Małe, niepozorne, które nie ma wielkiej reklamy, ale bywalcy są stali i jego rozgłos jest raczej szeptany.Znajduje się niedaleko placu Wolności, przy ulicy Narutowicza, nieopodal teatru Osterwy. Aby znaleźć je trzeba wejść w bramę i zejść schodami w dół. Na miejscu powita nas uśmiechnięta krowa namalowana na ścianie. "Wegetarianin" jest barem i sklepem ze zdrową żywnością , oczywiście wegetariańską.
Dla mnie tradycyjnym zestawem jest falafel z pastą tahini i sok z marchewki i jabłka. Wielkim plusem jest to, że sok jest robiony na miejscu w sokowirówce z prawdziwych owoców i warzyw. Miodem na moje uszy jest dźwięk buczenia sokowirówki po złożeniu zamówienia i patrzenie na pianę na soku, który otrzymuję. Falafel podawany jest z dużą ilością warzyw (teraz jeszcze pyszniejszych z racji sezonu warzywnego) i w picie. Drodzy moi, jeśli nie wiecie czym jest falafem to najprościej ujmując są to kuleczki/kotleciki z ciecierzycy. Koszt mojego zestawu to 7 zł, a można się na prawdę najeść, a czasem nawet objeść. I to zdrowo.
Ja to miejsce polecam z całego serca. Jeśli chcesz zjeść szybko, zdrowo i tanio.
Sama ostatnio postanowiłam zrobić falafela. I udało się. Byłam i jestem zadowolona z wyniku. Teraz tylko nad pastą tahini muszę popracować. (Pasta tahini jest pastą z sezamu). Przyznam ,że sam rezultat zaskoczył mnie bardzo pozytywnie.

Pozdrawiam serdecznie
Anula

Falafel

1 szklanka ciecierzycy, - namoczyć przez noc do napęcznienia
1 cebula
2 ząbki czosnku
1 łyżka kminku
1/2 łyżeczki czarnego pieprzu
1/2 łyżeczki chilli
1/2 łyżeczki sody
sól
1 jajko (nie obowiązkowo, ale czasem trzeba aby związało)
odrobina bułki tartej do środka i do obtoczenia

olej do smażenia

Namoczoną ciecierzycę*, cebulę, czosnek, jajko i przyprawy łączymy w robocie kuchennym. Na koniec dodajemy bułkę tartą. Formujemy kulki, obtaczamy w bułce tartej i smażymy na głębokim oleju. ( Przykrywającym chociaż do połowy falafela.) Usmażone falafele odkładamy do odsączenia z tłuszczu na papierowe ręczniki.
* radzę zmieniać wodę przy namaczaniu ciecierzycy, przynajmniej 2 razy.

Zielono mi czyli bruschetta z pastą a la pesto

2011-06-27T16:45:00.005+02:00

Są osoby, które przegapiają wydarzenia z którymi wiązało się wiele oczekiwań. Ja należę do grupy przeciwnej. Zawsze obawiam się czy czegoś nie przegapiłam, nie dopełniłam lub najzwyczajniej o czymś zapomniałam. Nie ma chyba większej "tragedii" jeśli obiecałam coś zrobić i tego nie wykonałam z roztargnienia. Chyba większą flustrację czuję gdy starałam się , włożyłam w jakieś zadanie całe serce i czas, poniekąd poświęciłam się a i tak efekt końcowy jest naznaczony klęską i zawodem. A ludzie dla których to robiłam i tak "wsadzą szpileczkę" prosto w serce.
Wekuję nadzieję i zasypuję ją cukrem wiary. Przekonuję się , że z wiekiem czas biegnie zupełnie inaczej. Jednocześnie szybciej i wolniej. To co działo się 2,3 lata temu niekiedy pamięta się jak wczoraj. Choć pragnęłoby się zapomnieć z całych sił.
A jutro czeka mnie dzień próby.

Drzewo ma jeszcze nadzieję,
bo ścięte, na nowo wyrasta,
świeży pęd nie obumrze.
Choć bowiem korzeń zestarzeje się
w ziemi,a pień jego w piasku zbutwieje,
gdy wodę poczuje, odrasta,
rozwija się jak młoda roślina.
Księga Hioba 14, 7-9

Pasta a la pesto ( do kanapek)

2 garście świeżej bazylii
2,3 łyżki oliwy
garść migdałów
1 ząbek czosnku
sól, pieprz

Wszystkie składniki miksujemy przy pomocy robota. Na patelni lekko wysmarowanej oliwą podsmażamy na złoto kromki chleba. Ot, robimy najzwyczajniejsze grzanki.
Smacznego!

Tarta Chabrowa

2011-06-25T16:55:00.007+02:00

Słuchając Ireny Santor o nalewaniu wina zrobiłam tartę chabrową. To chyba moje ulubione kwiaty. Ich kolor mnie niesamowicie zachwyca. I zostały wykorzystane nietypowo. Chabry należą do kwiatów jadalnych. Można je kandyzować, zrobić z nich wino, można ususzyć i dodać do herbaty lub użyć tak jak ja dzisiaj jako smaczne wykończenie. Karmiąc bardziej oczy niż kubki smakowe.
A tymczasem znikam na chwilę. Jeszcze dwa egzaminy przede mną. Trzymajcie kciuki, hatorujcie, módlcie się lub wszystko na raz.
Opuściłam Kozigród. Nie na zawsze, ale na czas jakiś. Z możliwością dojazdu, gdy będzie potrzeba. Wyprowadzka na całego. Zostawiłam za sobą przeszłość. Z nadzieją budowania zupełnie nowej siebie. Ku temu szukam nowego lokum na Koziogrodzkiej ziemi. Nowego miejsca w którym bez przeszkód będę mogła budować wszystko Nowe. I śpiewać Nową Pieśń.
Pozdrawiam chabrowo
Anula

Tarta chabrowa

Ciasto:
150 g mąki pszennej z pełnego ziarna
50 g mąki owsianej
1 łyżka przesianego cukru pudru
szczypta soli
75 g schłodzonego niesolonego masła pokrojonego w kostki
2 łyżki zimnej wody
1 jajko

Krem:
taki jak na kremówki

3 budynie waniliowe
1 l mleka
1 cukier waniliowy
6 łyżek cukru

płatki chabrów

Do robota kuchennego dodałam mąkę, cukier puder,sól, a następnie stopniowo dodawałam masło i jajko. Na koniec 2 łyżki wody. Gdy ciasto się połączy należy wyłączyć robot.
Ciasto owinęłam folią aluminiową i odłożyłam do schłodzenia na 30 minut. Po tym czasie wyłożyć ciastem tortownicę lub formę na tartę. Nakłuć widelcem, aby ciasto nie uległo wybrzuszeniu. Piec w 180 st. C. ok. 20 minut.

W czasie pieczenia najlepiej rozpocząć przygotowywanie kremu wedle sposobu na budyń.

Ciasto po ostygnięciu napełnić przestudzonym budyniowym kremem. Udekorować płatkami chabru.

Risotto z kurkami i szafranem

2011-06-24T20:19:00.003+02:00

Sama nie wiem dlaczego takim umiłowaniem darzę kurki. Grzyb jak grzyb. Leśny. Pachnący, kuszący kolorem i do tego jego jędrność. Dodatkowo szafran pachnący tak słodko i ....szafranowo, że przyprawia o zawrót głowy. No cóż kocham!

A wczoraj nastawiłam wino chabrowe. Mam nadzieję, że się uda. Choć w tym roku będzie to nalewka. Powiadam Wam.
Nie wiem co się ze mną dzieje, ale ...coraz bardziej kocham letnie noce.

Tutaj inne przepisy na kurkowy zawrót głowy:
Penne z grzybami w białym sosie.
Penne z kurkami

Risotto z kurkami i szafranem

1 szklanka ryżu na risotto
1/5 kostki masła
1/2 cebuli
szklanka oczyszczonych kurek świeżych lub mrożonych
szczypta szafranu (namoczyć w 2 łyżkach wrzątku)
1 łyżka kurkumy
1 łyżka gałki muszkatałowej
sól, czarny pieprz
ok. 2 szklanki wody

Ryż obsmażyć na maśle, dodać cebulę i kurki. Dodać soli. Podsmażyć. Dolać szklankę wody.
Powoli mieszać, aż do wchłonięcia wody. Dodać szafran, kurkumę, pieprz i gałkę muszkatałową. Następnie dolać kolejną szklankę wody. I kolejny raz do wchłonięcia. Następnie sprawdzamy ryż. Powinien być miękki, napęczniały, ale nie rozgotowany. Przykryć do całkowitego "uprażenia". Potrwa to ok. 5 minut.

Smacznego!

Muffiny cynamonowe z bazylią i czereśniami

2011-06-22T20:25:00.007+02:00

Kamień z serca. To co przysparzało mi zmartwień i zmęczenia odłożyłam sobie na wrześniową aurę. Przede mną jeszcze dwie bitwy i może będzie dobrze.
Zaczynam odczuwać letnie rozprężenie. Powróciłam do siebie w iście elo ziomalskim stylu , gdyż mój brat sączył takie dźwięki z głośników naszego wehikułu.

Pożegnałam się z Kozimgrodem na chwilę! Mam nadzieję, że o mnie nie zapomni.

Chyba jestem szczęśliwa, albo coś na kształt. A trzeba mi niewiele. Pójść na pole pełne rumianków i chabrów. Wziąć ze sobą butelkę czerwonego półsłodkiego wina i sącząc z moimi towarzyszkami weselić się w Zachwycie. Śpiewać Alleluja na wszystkie możliwe sposoby, zbierać kwiaty, nasycać się tęczą , wiatrem i rozmawiać o dzieciach, których jeszcze nie mamy. Chwile napełniające mnie Radością Niepojętą!
I nasze dialogi, których do dziś żałuję, że nie spisałam. Z tamtych chwil byłby piękny scenariusz, a przynajmniej opowiadanie. Były tak samo Ulotne jak i Piękne.

I cóż wracam do rozwiązywania umów o pracę w trybie art. 52.
P.S: Sorki, że lekko nie wyraźne. Zaręczam, że to nie wina wina.
Niech Moc będzie z Wami!
To pisałam ja
Anula
Muffiny cynamonowe z bazylią i czereśniami

1 filiżanka mleka
2 jajka
1 łyżeczka sody
3 łyżeczki cynamonu
2 łyżeczki suszonej bazylii
½ filiżanki oleju
125 g mąki owsianej
125 g mąki razowej
100 g płatków amarantusa
½ szklanki czereśni bez pestek
4 łyżki cukru

Wszystkie płynne łączymy w misce, wszystkie suche w misce oddzielnej. Składniki suche dodałam do mokrych. Na koniec dodałam czereśnie. Po wierzchu posypałam cukrem cynamonowym. (1 łyżka cynamonu na 1 łyżkę cukru)
Piekłam w 180 st. C. Przez 20 minut.

N N P* i owocowe szklaneczkowe

2011-06-18T00:59:00.001+02:00

Od kilku dni ciepłe noce przepełnione są wilgotnym powietrzem. Nocnym towarzyszem jest pan Księżyc witający nas swoją wielką roześmianą twarzą. Zachwyt skumulowany do potęgi nieskończonej. Zachwyt nad jego wielkością i łuną. W ostatnią środę księżycowy druh przeżywał swoje zaćmienie racząc nas krwistą poświatą. Może to wpływ księżyca generuje większą potrzebę bratniej duszy. Kogoś do zwyczajnego bycia przy.
Ja chcę być tym Kimś. Kocham ludzi i to wciąż za mało. Czasem czuję jak serce pęcznieje mi od Miłości, którą chce przekazać. A jest to Miłość Niepojęta. Niekiedy męcząca od niemożności jej przekazania. Dzisiaj przekazałam kilka Iskierek z Nadzieją, że zostanie rozpalony płomyczek niegasnącej Nadziei i Miłości.
A pan Księżyc był cichutkim świadkiem dzisiejszych pocieszanek. Nocne Polek rozmowy. Kobiet młodych wkraczających w świat. Kobiet, które trochę przeżyły , ale wciąż wiele przed nimi. Kobiet dla których dzisiaj mogłoby być jutro.
Specjalnie dla mojej towarzyszki stworzyłam deser. Sałatkę owocową. Połaczenie zaskakująco dobre. Kolory boskie. Aż brakowało mi sezonowania truskawkowego. A truskawka byłby idealnym kontrastem smakowym i kolorystycznym. A sposób podania szklaneczkowy nazywa się Verrine.
P.S. Wciąż walczę.
* N(ocne) N(iewiast) P(ocieszanki)

Sałatka owocowa letnia

1 gruszka
2 małe banany
1 nektarynka
1 pomarańcza
1 łyżka octu jabłkowego
1 łyżka cukru trzcinowego (ja użyłam Fairtrade)
1 łyżka suszonej mięty

Owoce pokroiłam na części. Dodałam cukru, octu jabłkowego i mięty. Przełożyłam do szklaneczek. Można udekorować ćwiartkami nektarynki. Podawałam schłodzone.

Smacznego robaczki!

Czarci tort na anielski czas

2011-06-11T22:40:00.001+02:00

Witajcie robaczki świętoefremskie,

Gdy skończy się czerwiec położę się w moim miejscu na ziemi, poczuję zapach zielonej trawy i popatrzę na chmury. Tak po prostu! Gdy skończy się czerwiec znów zrobię się na rudo. Gdy skończy się czerwiec wezmę się za czytanie lektur , które mnożą mnie się prawie jak chleb i ryby w wiadomym czasie. Gdy skończy się czerwiec zacznie się lipiec i mam nadzieję, że czas wolności. Gdy skończy się czerwiec może zaznam spokoju. Gdy skończy się czerwiec może odeśpię trochę. Gdy skończy się czerwiec....
A gdy czerwiec trwa zmagam się i nie ogarniam. Próbuję spamiętać różnice i charakterystykę umów handlowych, forfiteringowych, factoringowych tudzież franchisingowych i innych. A gdy czerwiec trwa wiele niespokojnych myśli i wspomnień kłębi się w mojej głowie. Cieszę się, że mam ludzi , którzy mnie wspierają. I cofają z dróg , gdy uciekam (przed samą sobą). A gdy czerwiec trwa....

I jeszcze ta mgła. Mgła iście duszna. Ażeby nie rzec , że Duchowo Święta.

Mgła ma w sobie pierwiastek mistyczny. Dzięki niej światło może być rozproszone i delikatnie dotrzeć do ludzkiego oka. Mgła jest wodą. Jak woda życia nawadniająca duszę tak mgła muskając zwilża twarze. Mgła w nocy jest przepełniająca Tajemnicą, mgła za dnia przepełnia Niepokojem. Niby zwykły opad atmosferyczny. Niby zwykła aura za oknem, a potrafi tak bardzo przemieniać ludzkie serca. Mgła nastraja melancholijnie. Każda błahostka może zamglić obraz rzeczywistości. Wszystko co za mgłą jest rozproszone, przekrzywione i niewyraźne. Każda słabość może urosnąć do n-tej potęgi. Czasem nie wiadomo czy to wpływ mgły czy to my bardziej się wyzwalamy pod wpływem zaokiennego stanu. Mgła jest nabrzmiała smutkiem . Smutkiem rozproszonym do granic możliwości i skupionym w sobie.
Z drugiej strony mgła chyba bardziej odpowiada mi do Ducha Świętego w końcu to ona osiada na człowieku. Jednak przyjęte jest, że żywiołami Ducha Świętego jest woda, ogień i wiatr. Może mgła również mogłaby się Nim stać?

A ciasto jest chodzącą pokusą. Aż nie wypada częstowanie nim na pożegnanie naszych głosów w Pańskiej Sforze. Co zrobić już tak czasem kuszę los. Dekoracja z truskawek jest jak najbardziej na miejscu.

A teraz zmykam do moich przehandlowanych wrogów.
Do zaś!

To pisałam ja
Anula

Czarci tort (Przepis Nigelli. Kuchnia. Przepisy z serca domu)
10-12 porcji

na ciasto:
50 g przesianego kakao w proszku
100 g ciemnego cukru muscovado
250 ml wrzątku
125 g miękkiego masła
150 g miałkiego cukru
225 g mąki pszennej
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
2 łyżeczki ekstraktu waniliowego
2 jajka

na polewę:
125 ml wrzątku
30 g ciemnego cukru muscovado
175 g masła pokrojonego w kostkę
300 g gorzkiej czekolady, drobno posiekanej

2 foremki o średnicy 20 cm
Piekarnik nagrzej do 180 st. C. Dna foremek wyłóż papierem do pieczenia, a brzego natłuść masłem.
Wsyp kakao i 100 g cukru do miski i zalej wrzątkiem. Wymieszaj trzepaczką i odstaw.
Masło utrzyj z sypkim cukrem do białości.
Przesiej mąkę z proszkiem i sodą do innej miski.
Dolej ekstrakt waniliowy do masła z cukrem i po wymieszaniu dorzuć jedno jajko, szybko wsyp czubatą łyżkę suchych składników, wymieszaj i dodaj drugie jajko.
Mieszając, dosyp resztę suchych składników, a na koniec wmieszaj kakao z cukrem.
Masę wylej po połowie do dwóch przygotowanych foremek i piecz 30 minut, aż patyczek będzie suchy. WYjmij z piecyka, przestudź 5-10 minut, po czym wyjmij z foremek. Połóż na kratce, żeby wystygło.

Polewa:
Do rondla z wodą dodaj 30 g cukru i 175 g masła. Rozpuść na małym ogniu.

Kiedy zacznie wrzeć, zdejmij z ognia, dodaj czekoladę, odstaw na minutę, żeby czekolada się stopiła, po czym dokładnie wymieszaj.
Odstaw na godzinę, mieszając od czasu do czasu.
Ułóz jeden z ostudzonych blatów dolną, płaską powierzchnią do góry na paterze i posmaruj 1/3 kremu, na nim ułóż drugą warstwę ciasta i posmaruj resztą kremu u góry i po bokach.
* ja upiekłam w 1 tortownicy i przekroiłam na pół.

Penne z tuńczykiem i tymiankiem

2011-06-07T22:30:00.002+02:00

Witajcie Aniołeczki,
Przyznam się bez bicia, iż ledwo widzę szereg czarnych mróweczek pojawiających się w tym wpisie. Śpię mało, jem mało, dużo piję i ...ledwo żyję. Ale cóż trzeba zawalczyć i się (próbować) nie poddawać. Na szczęście co nieco już za mną , więc może jest nadzieja. Nadzieja ponoć umiera ostatnia. A Przyjaciółka - Nocna Lampka służy mi nocami wiernie do ostatniej żarówki.

Wczoraj spotkała mnie mała przygoda. Siedząc i czekając na kolokwium wraz z moim kolegą nagabnęła nas szalona reporterka z operatorem jednej z koziogrodzkich telewizji.
Zapytała go jaki jest dzień. On po chwili odpowiedział : "Widziałem na demotywatorach. Dziś dzień pocałunku." Przerażenie w moich oczach chyba było większe wtedy niż gdy patrzyłam na kartkę z pytaniami z późniejszego kolokwium. Pytanie jakie mnie zadała również było mało zaskakujące choć moja prędka odpowiedź chyba jednak była strasznie głupia. Było minęło. Koniec końców kolega ucałował mą dłoń, co wycięli z materiału pokazując tylko, że koledze buziaka w policzek nie dałam.

A penne to jedne z ulubieńszych moich makaronów. Tymianek zaś urasta do zioła niemal mistycznego. W końcu mój zakątek na ziemi będzie pachniał tymiankiem. A tuńczyk ponoć niezdrowy, ponoć zabójca, ale co tak na coś umrzeć trzeba. Przynajmniej smacznie. Danie szybkie, dla "kobiety pracującej co żadnej pracy się nie boi", że pozwolę sobie polecieć klasykiem gatunku.

Pozdrawiam serdecznie słonecznie i bajecznie
Anula

Penne z tuńczykiem i tymiankiem

około szklanki makaronu penne (przed ugotowaniem) , użyłam pełnoziarnistego
1 puszka tuńczyka w sosie własnym , duże kawałki
mniej niż szklankę przecieru pomidorowego
1 cebula
3 łyżeczki suszonego tymianku
ok. 10 zielonych oliwek
2 łyżki oliwy
3 ząbki czosnku

dużo świeżego tymianku na koniec i do przybrania
do smaku:
odrobina soli morskiej
pieprzu kolorowego

Makaron gotujemy wedle czasu na opakowaniu. W tym czasie robimy sos. Na rozgrzaną patelnię dodajemy łyżkę oleju, drobno posiekaną cebulę , czosnek i posypujemy solą morską. Dodajemy suszony tymianek oraz pieprz. Po chwili, aż całość się zarumieni. Dodajemy tuńczyka i przecier pomidorowy oraz oliwki. Do tak przygotowanego sosu dorzucamy ugotowany makaron. Dodajemy świeżego tymianku.
Przekładamy na talerze i przybieramy tymiankiem i konsumujemy, aby kiszki przestały grać marsza (oby nie pogrzebowego.)

Et voila!

Spóźniony Lekach Zeny

2011-06-03T00:12:00.004+02:00

Witajcie, a właściwie Shalom Szabat!

Długo czekałam na publikację tego wpisu. Po drodze musiałam go kilka razy zaktualizować. Cóż kilka razy robiłam Lekach Zeny, ale za każdym razem coś krzyżowało plany publikacji. Nadeszła ta chwila w prawdzie z półtoramiesięcznym opóźnieniem, ale zawsze. Oby Czulent i Cymes nie musiał mieć tak długiego okresu „leżakowania.”

Jak obiecałam wracam do przepisu z czwartkowej kolacji szabatowej. Pomysł narodził się w głowie Sz. On to zapytał mnie i jednocześnie poprosił czy nie zechciałabym wraz z nim zrobić żydowskiego rytuału szabatowego w naszej Pańskiej Sforze. Ja zgodziłam się od razu. I zaczęło się myślenie co by tu zaserwować. Dość prostego, dobrego i , aby wyszła tego dość spora ilość. Padło na czulent, cymes i lekach zeny.
Hasło podczas przygotowywania czulentu: „Czuj czuj czulent!" bądź „Czujesz czulent?” rozwalało mnie dogłębnie.

To był piękny wieczór. Tylu córek w babińcu to ja jeszcze nigdy nie miałam. Nawet nasza Herezja* miała zaszczyt być w tym gronie. Zostałam podsumowana, że jako Matka Żydówka jestem „córko płodna”. Chociaż wiadomo jak genetyka ma się do tego zdania. A na przytyk, że noszę mój krzyż hebanowy stwierdzono, że jesteśmy nową grupą Żydów. Mianowicie Żydami mesjanistycznymi.
Dużo Dobra zdarzyło się tamtego wieczora.
Dziękuję wszystkim, że zechcieli przyjść i poszabatować z nami!

A wracając do Lekach Zeny jest to rodzaj naszego piernika, miodownika. Na oleju - więc jak najbardziej koszerny. Zaczerpnięty od Liski z moimi zmianami. Zaznaczam , że Lekach Zeny na czwartkową kolację był bez jabłek na wierzchu. To ciasto na prawdę smakuję najlepiej na drugi dzień. W dniu upieczenia spróbowałam z moimi towarzyszami. Było dobre. Na drugi dzień czyli czwartek było już cudowne. Z następnymi dniami to chyba byłoby już mistyczne.

Niech Moc będzie z Wami!
A.

Lekach Zeny
Ciasto miodowe

Proporcja na 2 ciasta: jedno kilogramowe, jedno półkilogramowe

1 szklanka cukru
1 szklanka wody
1 szklanka oleju
2 szklanki mąki pszennej
1 łyżeczka sody
1 opakowanie przyprawy do piernika
1/2 łyżeczki gałki muszkatołowej
1 łyżeczka mielonego imbiru
225 g miodu
3 średnie jajka

jabłko pokrojone w cienkie plasterki

Piekarnik nagrzej do 180 st C.

Zmieszałam ze sobą wszystkie składniki, dając mąkę w takiej ilości, by powstało ciasto jak płynna śmietana.
Wlałam do tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia i ułożyłam na wierzchu jabłka .
Piekłam ciasto ok. 50 minut.
Liska sugeruje:
Wierzch powinien być mocny i sprężysty w dotyku.
Wyjmij z piekarnika, pozostaw 5 minut w formie, następnie wyłóż na ażurowy stelaż do ostudzenia.
Opakuj szczelnie w folię aluminiową i pozostaw w niej przez kilka dni przed podaniem, żeby skruszało.

Smacznego!

*nasze pięknookie zwierzątko zwane pieszczotliwie Hercią, Herką bądź Herą. Zwierzątko będące gekonem. Pomieszkujące w terrarium.

P.S: Z tego co pamiętam na ową kolacyję Lekach Zeny wyszedł mi o wiele bardziej wyrośnięty i pulchny. Kto pamięta, może poświadczyć.

Strawberry Fields Forever i serniczki bez pieczenia

2011-06-01T09:43:00.004+02:00

Trzy,dwa,jeden...Start! Nastał czerwiec. Stwierdzenie banalne, a jakże prawdziwe. W dusznym parnym powietrzu wisi Niepokój nad tym co będzie.Znów muszę zapakować Nadzieję i otwierać ją gdy rzeczywistość przytłoczy. Oby udało mnie się to co nieuniknione.
Przyroda rozkwitła na dobre. Do mojego pokoju wlatują co i rusz jakieś dziwne ważki. Kwiaty bzu już nie pachną z taką słodką Mocą. Choć jedno jest pocieszające w chwilach Zwątpienia.! Smak truskawek zawsze pozostaje ten sam. Przyjeżdżając do domu zrobiłam serniczki z truskawkami. Są one o tyle łatwe, że nie wymagają pieczenia. W chwilach oderwania od rzeczywistości oglądam "Czarnego Łabędzia". Film szalenie i szaleńczo przerażający. Pokazujący co z człowiekiem może zrobić chorobliwe dążenie do perfekcji.

Trzymajcie się w Spokoju
A.

Serniczki z truskawkami (bez pieczenia)
Spód:
około 100 g herbatników pełnoziarnistych
ok. 50 g masła
250 g truskawek

Masa serowa:
1,5 łyżeczki żelatyny
200 ml śmietanki 30 %
5 łyżek cukru pudru
1 opakowanie cukru waniliowego (najlepiej z prawdziwą wanilią)
450 g kremowego sera, trzykrotnie zmielonego ( ja użyłam Świeżego firmy Turek)

Ciastka rozdrobniłam w blenderze i dodałam masło. Tak otrzymaną masę powkładałam w filiżanki wyłożone folią spożywczą. (Bardziej uklepałam.)
Truskawki pokroiłam w plasterki i wyłożyłam boki w filiżance. Żelatynę zalałam niewielką ilością wrzątku, aż do rozpuszczenia. Śmietanę ubiłam z cukrem pudrem i cukrem waniliowym. Stopniowo dodawałam twaróg. Jeśli masa za mało słodka to dosładzamy, wedle uznania. Następnie wlałam rozpuszczoną żelatynę. I mieszam. Do wcześniej przygotowanych filiżanek wyłożonych truskawkami i herbatnikami wlewam masę serową. Odstawiam do lodówki. Ja robiłam w nocy, więc serniczki spędziły całą noc. Czas w lodówce może zostać ograniczony do 2-3 godzin.
Po tym czasie delikatnie pociagnąć do góry za folię spożywczą, którą wyłożyłam filiżanki. Po wyjęciu udekorowałam truskawkami. Myślę, że mięta także byłaby na miejscu.

I piosenka na dziś.

"Zapach szczęścia"

2011-05-30T21:06:00.004+02:00

Kochani!
Cieszę się,że mogłam w sobotni wieczór nasycać się Słowem. I to Słowem najpiękniejszym i najczystszym. Poruszającym i otwierającym oczy. Wyzwalającym umysł, pozwalającym niektórym odkurzyć pokłady dawno nie używanej wrażliwości. Sama mówiłam/czytałam trzy wiersze - Jerzego Harasymowicza "Buty dziadka", "Stołek" i "Kamyk" Zbigniewa Herberta.
Nasze poetyckie mieszkanko było w zamyśle miasteczkiem. Gdzieniegdzie suszyło się pranie. Na sznurkach od bielizny suszyły się kartki z poezją. (Kartki te nasi "widzowie" mogli na koniec wziąć i odczytać. Ot, taka mała zmiana ról,aby poezja żyła w Nas!) Była ławka, był trzepak, wiersze wygłaszane z okna czy z balkonu. Do tego tło muzyczne, które stawało się niekiedy pierwszym planem. Najpiękniejszym pierwszym dźwiękiem wygrywanym na skrzypcach i fortepianie.
Wieczór zakończyliśmy w restauracji rzymskiej i na pewno do niej będę częściej zaglądać. Tak dobrej i niespotykanej pizzy dawno nie jadłam. A sama restauracja stała się dla mnie prawdziwym objawieniem. Mała niepozorna, dość nowa. Ceny przystępne , a jedzenie bardzo dobre. Mam zamiar objawić Wam jej progi w najbliższym czasie.

Zostawiam Was z wierszem Juliana Tuwima "Zapach szczęścia", który odczytany był na trzepaku. Niemal czuję smak i zapach słów, które go tworzą.

Zapach szczęścia - Julian Tuwim

Wtedy paloną kawą pachniało w kredensie
A zimne, świeże mleko, jak lody, wanilią.
Kiedy się, mrużąc oczy, orzeszynę trzęsie,
Po gałęziach w olśnieniu pędzi liści milion.

Żywiołem zachłyśnięty, zziajany w rozpędzie,
Ileś pokrzyw posiekał, ile traw stratował!
A kijem obtłukując szyszki i żołędzie
Ileżeś mil po drzewach małpio przecwałował!

I wszystko to w ognistej pamięci dziś błyska.
Ciska się małe, szybkie, gorąco, daleko...
I szczęście pachnie kawą. I chłoniesz je z bliska.
A chłód w pokoju sączy waniliowe mleko.

Rzecz czarnoleska, 1929

Niebawem wrócę z czymś na prawdę pysznym. Tak pysznym jak mleko waniliowe połączone z kawą.

Trzymajcie się Radośnie
A.

Sałatka Caprese

2011-05-25T21:00:00.010+02:00

Witajcie wiosennie,

Dzisiaj byłam otoczona przez dzieci. W miejskim autobusie, w sieci księgarsko-płytowej na E. ( gdzie i perfumy się znajdą tudzież inne prezenty) czy otoczenie przez dzieci w sądzie. Jedne łapały swoją babcię za dłoń z pytaniem babciu, ale czy Ty sama zrobiłaś sobie te gwiazdki na paznokciach lub wniebogłosy śpiewały piosenkę Shakiry Waka Waka. Inne siedziały we wspomnianym miejscu rozczulając mnie swoim widokiem. Chłopaczek mający okulary przeciwsłoneczne o trzy rozmiary za duże i machający swoimi nogami sprawił, że uśmiech na twarzy rozrósł się do rozmiarów sporego banana. Owy chłopczyk miał jeszcze wzrok tak nieporadnie skupiony.
Jak nic tylko wyprzytulać wszystkie ot co!

Lubię sałatkę caprese. To dla mnie kwintesencja lata. Włochy w pigułce. Biały, zielony, czerwony są kolorami flagowymi Italii. Trudno się dziwić, że caprese ma włoski rodowód z iście włoskich produktów. A dodatkowo ma w sobie dozę elegancji.
Pozdrawiam z nad mediacji i niech Moc będzie z Wami
A.

Sałatka caprese
1 kulka mozzarelli
2 pomidory
kilkanaście listków bazylii
2 łyżki oliwy extra virgin

A tu już żadna filozofia pokroić mozarellę i pomidory w plastry i ukłądac warstwami na przemian z listkami bazylii. Na koniec skropić oliwą i udekorować bazylią.

Et Voila!

P.S: Znowuż imageshack robi mi niespodzianki. A szkoda...
P.S 2: Jutro dzień Mam , więc zróbcie dla nich coś Dobrego. :)
P.S 3: Już mam , już mam zielone szparagi! :D
P.S 4: A w sumie już nie peesuję.
P.S 5: A jednak, a propos dzieci i oliwy extra virgin polecam tenże filmik.

Muffiny czekoladowo – bananowe

2011-05-22T09:08:00.008+02:00

Witajcie,
Już za tydzień w Kozimgrodzie kolejna odsłona Miasta Poezji. Przyznam, że sama już się nie mogę doczekać. Będę współtworzyć jedno z mieszkań poezji i jestem oczarowana poezją, która została wybrana na ten dzień. A będzie dużo o radości dnia codziennego, o zachwycie nad tym co jest. A wszystko przy Pańskiej Sforze.
Już niedługo zwolnię lekko tempo na rzecz przyspieszenia naukowego. Jeszcze tylko dwa dni praktykowania i zaznam wolności.
Te muffinki zostały zaczerpnięte z "Kuchni" Nigelli. Cukru brązowego trzcinowego dałam 25 g, zatem ćwiartkę tego co Nigella. Zamiast kakao poszła czekolada 85 % z Ekwadoru z logo FairTrade. To była rozpusta dla kubków smakowych. Przynajmniej tak stwierdzili moi domownicy.
I zostawiam Was z moją nową muzyczna miłością. Proszę państwa przedstawiam Wam Agnes Obel. A teledysk piękny, nastrojowy i poruszający do głębi. Doskonale współgra z muzyką.

12 sztuk (przepis z „Kuchni. Przepisy z serca domu.” Nigelli Lawson)

3 bardzo dojrzałe banany lub przejrzałe banany
125 ml oleju roślinnego
2 jajka
100 g jasnego cukru trzcinowego (ja dałam 25 g)
225 g mąki pszennej
3 łyżki kakao najlepszej jakości, przesiane ( użyłam 1/2 tabliczki gorzkiej czekolady z Ekwadoru)
1 łyżeczka sody oczyszczonej

Rozgrzej piekarnik na 200 st. C i wyłóż blaszkę do muffinek papierowymi foremkami. Nie wysilaj się, by kupić specjalne brązowe papilotki, zwykłe też będą dobre. (No ba! Nigella lubi dbać o szczegóły, ale bez przesady.) Rozgnieć banany widelcem lub w mikserze.
Nadal rozgniatając lub miksując, dodaj olej, a potem jajka i cukier. Zmieszaj mąkę, kakao i sodę oczyszczoną i dodaj tę mieszaninę, lekko ucierając, a potem łyżką przełóż masę do przygotowanych foremek.
Piecz w nagrzanym piekarniku przez 15-20 minut, aż mufinki się się przyrumienią, ładnie zaokrąglą i zaczną dumnie wyglądać ze swoich foremek. (Ach, to zdanie jest takie Nigellowe. Jak tu jej nie lubić! - przyp. A.). Odstaw w formie, by nieco przestygły, a potem wyłóż na metalową kratkę.

Truskawkowe studio....

2011-05-21T15:20:00.001+02:00

Już są! Pierwsze w tym roku, wyczekiwane i upragnione. Pierwsze truskawki w tym roku. Obłędnie pachnące, kuszące swoją czerwienią i słodkim smakiem. Doskonałą towarzyszką panienek Truskawek jest panna Bita Śmietana (oczywiście podrasowana cukrem waniliowym). A na uwieńczenie orzechy nerkowca. Tylko się nimi cieszyć!
Biel niewinność, czerwień miłość, tylko kolor nerkowca jest zastanawiający.

Make coffe not love*

2011-05-20T20:04:00.001+02:00

Czasem jestem świadkiem wydarzeń tak niemożliwych jak wróżenie z fusów kawy rozpuszczalnej. A mimo to one stają na zasadzie "same się". Jestem wtedy ich cichym świadkiem i obserwatorem. Są one niekiedy piękne, poruszające swą głębią, wzruszające i zachwycające. Moja wrażliwość jest jak niemy uczestnik TEGO co nieuniknione. Aby podwyższyć prędkość krwi w moim organizmie, raczę się kawą. Znowuż przyświecającej idei Fairtrade. Polecam! Smak ma wyrazisty, zapach przedziera się do najdalszych zakamarków nozdrzy, picie jej to czysta przyjemność ,a sumienie też jest czyste.

Do towarzystwa przedstawiam Wam moją łaciatą kafetierkę. Nie ma bata uśmiech gości na twarzy każdej osoby, która ją zobaczy.
P.S: A jaką Wy lubicie kawę?

* parafraza hasła "make tea not love".

Zazieleniam się....

2011-05-17T08:48:00.001+02:00

"jeszcze sennie
ale już niedługo majowo
głośno śpiewnie
ptaki dźwięcznie wypełniają powietrze

krótsza noc
dłuższy dzień
nie chce spać
kochać chcę

zazieleniam się "
A źródło płynie tutaj.

Już niedługo....

FairTrade czyli sprawiedliwy handel

2011-05-11T15:33:00.003+02:00

"Ubuntu* - jestem ponieważ jesteśmy"

Czy myśleliście kiedyś skąd i jak jest produkowana kawa, którą zwykliście pić o poranku bądź późnym wieczorem? Czy myśleliście czy nie wytwarzają jej dzieci w upalnym słońcu Afryki lub kobiety trzymające w chustach swoje dzieci? Czy myśleliście jakie mają wynagrodzenie rolnicy z Ekwadoru za uprawę kakaowca?
Jeżeli Wy o tym nie pomyśleliście to pomyśleli za Was ludzie skupieni wokół działalności Fair Trade. (z ang. Sprawiedliwy Handel). Celem jest poprawa sytuacji mieszkańców krajów rozwijających się oraz promowanie zrównoważonego rozwoju. Co odróżnia ruch FairTrade od innych ruchów mających na uwadze pomoc producentom w trudnej sytuacji to fakt, że nie jest to działalność charytatywna. Do realizacji celów wykorzystuje się zdrowe stosunki handlowe.
Sprawiedliwy Handel zrodził się w latach 60-tych w nawiązaniu do hasła „Trade not Aid!” (handel zamiast pomocy!), a do dziś wypracowana została niezliczona liczba dobrych praktyk, owocnych kontaktów handlowych, których beneficjentami są setki tysięcy ludzi w krajach rozwijających się.
W Polsce FairTrade jest obecny od niedawna, natomiast w krajach Europy Zachodniej i USA ma niezliczone rzesze zwolenników, a produkty Sprawiedliwego Handlu są powszechnie dostępne.
Pomóc możemy w prosty sposób mianowicie przez kupowanie produktów Fair Trade. Mamy pewność, że bezpośredni producenci żywności i robotnicy zaangażowani w jej powstawanie otrzymali stałe, niezależne od wahań rynkowych, godziwe wynagrodzenie. Sprawiedliwy Handel gwarantuje także ochronę praw kobiet, zakaz wykorzystywania do pracy dzieci, właściwy poziom bezpieczeństwa i higieny pracy.
Na sprawiedliwym handlu korzystają szczególnie drobni producenci i ich rodziny oraz konsumenci, którzy dostają produkt czysty i i ekologiczny, a jednocześni mogą wspierać ludzi, którzy pracowali na to, aby ów produkt właśnie taki był.
Produkty fair trade oznaczane są specjalnym certyfikatem Fairtrade.
Wiele Organizacji Sprawiedliwego Handlu (np. El Puente, której produkty dostępne są w Tesco) rezygnuje jednak z tych oznaczeń, ponieważ samo ich logo jest wystarczającym potwierdzeniem pochodzenia produktów i spełnienia standardów fair trade przy ich produkcji.
W praktyce Sprawiedliwy Handel oznacza uczciwą cenę, bezpieczne i oparte na zasadach szacunku praktyki handlowe, odpowiednie warunki socjalne, demokratyczne zarządzanie organizacją producencką, dążenie do zwiększenia niezależności producentów oraz zwiększenie wiedzy i świadomości producentów.
Sama otrzymałam przesyłkę kurierską ze Sprawiedliwym Handlem. Zawierała kawę z Kolumbii, czekolada z Ekwadoru, Ubuntu Cola z Malawi, batonik Fairbreak (uczciwa przerwa) zawierający cukier z Malawi i kakao z Ghany.

P.S: Już nie długo, 14 maja będzie Dzień Sprawiediwego Handlu. Może warto uczcić go poprzez kubek gorącej kawy z logo Sprawiedliwego Handlu?

A jeśli ktoś zechce zakosztować Szczypty Świata to zapraszam. :)

* Wyrażenie "Ubuntu" w afrykańskich językach z grupy banthu oznacza poczucie jedności i wspólnoty.

Powiedz: rabarbar !* czyli lody rabarbarowe

2011-05-02T17:40:00.000+02:00

Witajcie kochani,

Kocham deszcz. A jeszcze bardziej burzę. W ostatni piątek wisiała w powietrzu prawdziwa majowa, choć wtedy jeszcze kwietniowa burza. Szłam i modliłam się o deszcz. Niech zmyje to co zakurzone, niech odświeży powietrze i to co w nas. Ja po burzy zawsze czuję się odnowiona.
Ledwo wyszłam z mieszkania, a moje prośby zostały spełnione. W chwili gdy pomyślałam nastał pierwszy grzmot. (Swoją drogą pierwszy i jedyny.) I tak szłam uzbrojona w parasolkę, której z premedytacją nie używałam. Chciałam ,aby krople dotknęły moich policzków ,a chłodny wiatr przepełniał moje nozdrza. Dopiero gdy nastały rzęsiste krople skorzystałam z parasolkowego oręża.
Swoją drogą zawsze mnie dziwi nazwa parasol. W końcu jego nazwa wskazuje na przeciwsłoneczne użycie. A jest użytkowany z taką ochotą na deszcz? Wiem, wiem! Na początku służyła pięknym damom jako przeciwsłoneczny bloker na ich blade lica, ale jakby nie było to zadziwia.

Trzymajcie się ciepło gdziekolwiek spędzacie majowy czas
A.

* W ten sposób zawsze droczy się ze mną moja Cynthia. Wiedząc, że mam specyficzną wymowę tego słowa i nie należy do najłatwiejszych dla mnie.

Lody rabarbarowe

1 pęczek rabarbaru
1/2 szklanki cukru
3/4 szklanki wody
2 łyżki cynamonu
1 1/2 łyżeczki żelatyny rozpuszczonej w 2 łyżeczkach wody
1 1/2 szklanki jogurtu naturalnego
garść żurawin

Rabarbar kroimy, zalewamy wodą i gotujemy do miękkości z cukrem.Dodajemy cynamon i żelatynę. Następnie odstawiamy do wystygnięcia i miksujemy w blenderze. Rabarbar dodajemy do jogurtu naturalnego. I umieszczamy w opakowaniu np: po lodach lub wiaderku po serku twarogowym i wkłądamy do zamrażarnika. Mieszamy co 20 minut. Aby nie powstawały grudki, a konsystencja była jak najbardziej lodowa.
Ja zostawiłam na noc z braku cierpliwości i o pięknym poranku miałam czas 1,5 godzinnego oczekiwania aż konsystencja stanie się lodowa. ;)
Smacznego :)

Kremówki dla papieża i kompot z rabarbarem

2011-05-01T14:30:00.000+02:00

"Ja zaś jak oliwka zielona w domu Bożym zaufam na wieki łaskawości Boga"
Psalm 52,10

Dzisiaj beatyfikacja papieża JPII. Był i jest dla mnie ważny. Pamiętam, że będąc dzieckiem to czasem się jego bałam. Szczególnie gdy przypominano jego archiwalne homilie. Jego głos był mocny,donośny,nieustępliwy i przepełniony Duchem Świętym. Z pewnością był obdarzony charyzmatem, z pewnością był człowiekiem konsekwentnym w swoich przekonaniach i z największą Mocą to wyrażał. Zachwyca mnie jak kochał ludzi. Wszystkich. Sztuka przebaczania i empatii rozwinięta na najwyższym poziomie. JPII był prawdziwym...Człowiekiem. Ja nie potrzebuję żadnych dowodów świętości. On dla mnie jest już Święty. Jedyne co mnie "zgorszyło" to widok JPII z przyprawioną aureolą przez jedną z gazet najniższego lotu - tej na F. Dla mnie JPII jest niezwykle ważny. Kiedy umarł ja miałam wypadek. Dziękowałam Bogu i właśnie Jemu za to, że przeżyłam. Jego pogrzeb oglądałam będąc na przepustce ze szpitala. Cóż...poprostu Jestem.

A moim podziękowaniem niech będą te kremówki. Na pewno inne niż papieskie. Papież ponoć zjadał 8-10 kremówek za jednym posiedzeniem. Znowuż jak donoszą jego przyjaciele to nie były jakieś wielkie ciastka. Jeden talerzyk mieścił niegdyś 4-5 kremówek. Upiekłam je na prośbę mojej Mamy.

A do tego kompot z rabarbaru. Z dodatkiem jabłek i cynamonu. Niezbyt słodki gdyż tylko filiżanka cukru poszła w ruch.

Pozdrawiam serdecznie i słonecznie
Ania

Kremówki dla papieża

Ciasto:

5 jajek
ok.130 g cukru pudru
140 g mąki pszennej
płaska łyżeczka proszku do pieczenia

Krem:
3 budynie waniliowe
1 l mleka
1 cukier waniliowy
6 łyżek cukru

Piekarnik podgrzać do temperatury 180 st.C. Jajka ubijać z cukrem pudrem do momentu aż masa zgęstnieje. Dodać mąkę przesianą z proszkiem do pieczenia. Ciasto przełożyć do prostokątnej formy wyłożonej papierem do pieczenia. Piec przez 25 minut.
Upiecozne i przestudzone ciasto przekroić na 2 równe części.Każdą warstwę nasączyć według uznania zimnym ponczem przygotowanym ze 150 ml przegotowanej wody, łyżeczką cukru i soku wyciśniętego z ćwiartki cytryny. Zacząć przygotowanie kremu wedle tradycyjnego sposobu na budyń.:) Tak przygotowanym kremem przełożyć części ciasta, a następnie opruszyć cukrem pudrem. Następnie wstawić do lodówki na 3 godziny.

Smacznego!

Sernik tradycyjny

2011-04-26T11:35:00.003+02:00

Alleluja i do przodu!

Są ciasta, które kocham. Mogłabym je jeść, jeść i ...jeść. A jeszcze bardziej piec. Za ich prostotę, za ich domowość, za ich smak. Do takich wypieków należy sernik. A tym razem postawiłam na tradycję daleką od dietetyczności. Aż chce się zakrzyknąć : "Jest smak!".
Dla jednych to prawie normalne, że uwielbiam sernik z racji, że pochodzę z krainy mlekiem i jogusiem płynącej. Dla mnie sernik musi mieć swoją masę. Masę serową rzecz jasna! Ciasto kruche bądź biszkopt jest dla mnie zbędny. Ja na prawdę moge się zajadać samym serem. A sernik wyszedł puszysty, kremowy, ze śmietankową nuta i cytrusowym zapachem. Cóż...bosko!

A co do ostatnich dni to była i jest Radość, Moc, Spokój, Anioły latają na całego i jestem pewna, że już nigdy nie powiem, że wolę pogrzeby od wesel. Jak nic Zmartwychwstały daje Nadzieję, Wiarę i ...Miłość. I pierwszy raz moja przemiana zewnętrzna czyli zmiana fryzury nie jest kierowana odcięciem się od "przeszłości", a raczej kontynuacją zmian, które dzieją się we mnie.

Bądźcie zdrowi i radośni
to pisałam ja
- A.

Sernik tradycyjny (wedle mojego zacięcia twórczego)

5 jajek (oddzielnie białka i żółtka)
8 łyżeczek cukru
1/4 kostki masła (najlepiej miękkiego)
garść rodzynek wymoczonych w wodzie z olejkiem rumowum
1 opakowanie serka homogenizowanego waniliowego
ok. 500 g twarogu 3- krotnie mielonego
1 opakowanie cukru waniliowego
1 łyżka śmietany jogurtowej
sok z 1/2 cytryny i 1/2 pomarańczy
2 budynie śmietankowe

Żółtka z cukrem ubijamy na do białości, dodajemy twaróg, serek homogenizowany, masło, śmietanę,cukier waniliowy. Wszystko ze sobą miksujemy do idelanego połączenia. Dodajemy soki z cytryny i pomarańczy. Miksujemy raz jeszcze. Dodajemy 2 budynie śmietankowe. Miksujemy. Nastepnie białka ubijamy na sztywną pianę i delikatnie łyżka po łyżce łączymy z masą serową, aż połączy się tworząc rodzaj "chmurki". (Chmurka to moje określenie na takie lekkie połaczenie.) Na koniec rodzynki opruszone w mące.
Całość przelewamy do tortownicy wyłożonej papierem do pieczenia i pieczemy w 200 st. C przez 30 - 35 minut. Z czasem można zmniejszyć do 180.
I jedno ważne : lepiej być cierpliwym i nie otwierać piekarnika. Nie daj Bóg, a opadłby i cała praca na marne.

Babka zaparzana

2011-04-22T14:00:00.001+02:00

Witajcie,
Moszczę już się u siebie w domu. Zaparzyłam babkę i nie jest to żadna deklaracja tortur serwowanych na płci pięknej, a metoda stworzenia iście wielkanocnego wypieku. Tak , aby jutro w koszyczku zawitało coś swojego i , aby poczuć Święta nie tylko duchowo , a także tradycyjnie.
Przepis mam już od jakiegoś czasu zapisany na wolnej kartce. Nie pamiętam skąd go mam. Czy z jakiegoś bloga, z książki czy programu kulinarnego. Ważne, że zawsze się udaje.

Dziś robiłam z drożdżami suszonymi zamiast świeżych. Z prostego powodu - tylko takie miałam w chwili ,gdy powzięłam babkowy zamiar.

I jak nic chcę być Tam gdzie rosną Stokrotki.

Wiosenniejcie radośnie
A.

Babka drożdżowa zaparzana

25 dag mąki
1/2 opakowania suszonych drożdży (2 łyżeczki)
3/4 szklanki mleka
4 żółtka
8 łyżeczek cukru (ja zawsze stosuje proporcje 2 łyżeczki cukru na jedno żółtko)
cukier waniliowy
8 dag masła
szczypta soli
odrobina olejku rumowego

opcjonalnie rodzynki

Drożdże, 1 łyżeczkę cukru, 1 łyżkę mąki i 1/4 szklanki mleka rozmieszałam tworząc "rozczyn". W przypadku świeżych drożdży konieczne i pozostawienie na 10 minut w cieple do wyrośnięcia. Przy suszonych nie trzeba.
Następnie zagotować pozostałe mleko i gorącym zalewamy połowę mąki. Mieszamy dokładnie i czekamy, aż przestygnie. Gdy roszczyn wyrośnięty, a ciasto przestygnięte mieszamy je dokładnie ze sobą i odstawiamy do podrośnięcia na 15 minut w ciepłe miejsce. Najlepiej pod przykryciem. W tym czasie ucieramy żółtka z cukrami na puszystą masę, roztopiamy masło.
Do ciasta dodajemy żółtka, szczyptę soli, bardzo dobrze wyrabiamyna końcu można dorzucić rodzynki.
Ciasto znów odstawiamy do wyrośnięcia na 30 minut. Po tym czasie przekładamy do średniej formy wysmarowanej olejem i opruszonej mąką bądź bułką tartą i pieczemy w 180 st. C przez ok. 40 minut.
Po upieczeniu opruszamy cukrem pudrem bądź lukrujemy.
Smacznego!

Triduum zaczęłam po cesarsku...

2011-04-21T07:35:00.006+02:00

Witajcie,
tak jak w tytule zaczęłam od śniadania po cesarsku. Omlet zaczerpnięty od Truskawkowej Aneczki. Przyznam, że jeden z lepszych w życiu jakie jadłam. Polecam.! (Skojarzyło mi się z omletem cesarskim, ale to chyba zupełnie inna bajka.)

W to Święte Triduum życzę Wam wszystkiego Dobrego, Radosnego i Pięknego co ma źródło w Źródle.

A poza tym...

Teraz zwolnię przez najbliższe dnie. W dalszym ciągu napełniam się ciszą i zgłębiam zakamarki rzeczywistości, aby żyć w pełni. I ćwiczę się w Radości.
Do tej pory wygląda to u mnie w taki sposób:
Poranek w biegu z niedopitą kawą (koniecznie z mlekiem!) i niedojedzonym śniadaniem.
Popołudnie zmęczenie, złość, brak wiary w siebie i ludzi (jedynie w Boga wciąż się utrzymuje), we własne możliwości i przede wszystkim ciągły niedomiar nadziei .
Wieczór to nagromadzenie niechcianych uczuć, myśli i bezwolnie mokre oczy. Jedyne co ma sens to ludzie , którzy są wokół mnie. Dzięki za każdy "głask mocy", za przytulenie i przywracanie wiary w Sens.
We wtorek pracowałam w Niebie brudząc się cała na zielono. ( Pod tak enigmatyczną działalnością kryje sie malowanie drewnianych skrzynek po jabłkach). Takich widoków to w życiu bym sobie nie wyobrażała. Niebo jest na wyciągnięcie ręki. Powiadam wam! Szukałam oznak wiosny. A przyszła na całego! Delikatnie muska słońcem po policzku i jakoś tak dobrze jest.
Żyjmy, w końcu w życiu najważniejsze i najtrudniejsze jest Życie.

P.S: Ja tu jeszcze wrócę. Z obiecaną kuchnią żydowską i nie tylko. A i lecę do Pańskiej Sfory, aby rzecz jasna pogotować na dzisiejszy Wielki Dzień.

Trzymajcie się ciepło
A.

Ania pisze tak:

OMLET.KAISERSCHMARREN Z HOTELU MERANERHOF

1 jajko
1,5 łyżki cukru
1/4 szkl mąki
1/4 szkl mleka
1 małe kwaśne i twarde jabłko
2 łyżki rodzynek
1 łyżeczka masła

cukier puder do posypania

Rodzynki sparzam, jabłko obieram i kroję w drobną kostkę. Białko oddzielam od żółtka.Żółtko miksuję z mąką i mlekiem, zaś białko ubijam z cukrem w oddzielnym naczyniu.

Mieszam delikatnie, acz dokładnie jedną masę z drugą, a na koniec wrzucam jabłko i odcedzone rodzynki, mieszam. Rozgrzewam niedużą patelnię i wrzucam na nią 1/2 łyżeczki masła. Na roztopiony tłuszcz wylewam masę. Gdy spód się zetnie, przewracam omlet (zsuwam omlet na talerz przypieczoną częścią od spodu, a następnie energicznie wrzucam na patelnię drugą stroną), dodając na spód resztę masła.

Gdy omlet będzie złocisty, kroję go drewnianą szpatułką na drobniejsze części, układam na talerzu i posypuję cukrem pudrem.

Ciastka dla łasucha

2011-04-16T14:00:00.005+02:00

Witajcie,

Życie jest dla mnie wciąż ciągłym zdziwieniem. Gdyby ktoś powiedział mi, że będę przygotowywać kolacje szabatową to bym nie uwierzyła. Gdyby ktoś powiedział mi, że będę występować w roli Matki Żydówki to bym nie uwierzyła. To był piękny i cudowny czwartek. Mimo , że byłam tak zmęczona, zdenerwowana i zawiedziona sobą, że jedyne co mogłam to powstrzymywanie mokrych oczu. W takich chwilach zwykłe „dziękuję” czy sms treści: „Aniu, nigdy nie wyglądałaś piękniej niż dziś w czarnej chuście, zapalająca świece. Dziękuje za kolacje. Do zo !” na prawdę przywraca mi siły do życia. Owego wieczora podałam czulent, cymes i lekach zeny. W rytuale szabatowym oczywiście była chałka, sól i wino. Z racji na liczne pytania co do przepisu na owo jedzenie niebawem umieszczę receptury na ich wykonanie. Tymczasem idę obłożyć moje Słowo i wrócę do obliczania wynagrodzenia. W poniedziałek czeka mnie kolejny sądny dzień. A dla umilenia rachunkowych czynności zrobiłam ciasteczka z czekoladą. Takie zwykłe. Zainspirowane „Kuchnią” Nigelli.

Ciasteczka z czekoladą (ok.16 ciasteczek)

150 g masła miękkiego niesolonego
ok. 200 g miałkiego cukru białego ( u Nigelli 125 g jasnego cukru trzcinowego i 100 g miałkiego cukru)
kilka kropel olejku migdałowego ( Nigella dała 2 łyżeczki ekstraktu z wanilii)
1 jajko z lodówki
żółtko 1 jajka z lodówki
250 g mąki ( Nigella sugeruje 300 g, ja dałam 200 a i tak było za gęste, więc dodałam pół filizanki mleka)
1 łyżeczka proszku do pieczenia ( u Nigelli 1/2 łyżeczki sody oczyszczonej)
320 g łezek z mlecznej czekolady ( ja pokroiłam 1/2 tabliczki czekolady mlecznej i ½ tabliczki czekolady mlecznej z bakaliami na drobne kawałki)

Masło roztopiłam w garnku i odstawiłam do przestygnięcia. Cukier wsypałam do miski, zalałam przestudzonym płynnym masłem i dobrze wymieszałam. Dodałam olejek migdałowy oraz zimne jajko i żółtko, po czym zmiksowałam. Powoli wmieszałam mąkę z proszkiem do pieczenia, dodałam mleko. Łyżką nakładałam na blachę wyłożoną papierem do pieczenia. Ciastka najlepiej piec na 2 raty, a na czas pieczenia pierwszej blachy miskę z ciastem wstawić do lodówki. Piec w temp. 170 st. C przez 15 minut, aż lekko zarumienią się na krawędziach. Ciasteczka ostudzić na blasze przez 5 minut, zanim przełoży się na metalową kratkę.

P.S: Ostatnio muzycznie po głowie śpiewa mi Lissie " Everywhere I go". Czyżby słoń był aniołem?

Ciasto jogurtowe

2011-04-12T22:25:00.005+02:00

„Raduj się w Panu*,
a On spełni pragnienia Twego serca” (Psalm 37)

Od kilku dni w mojej głowie kołaczą się te słowa. Są one niesamowite, proste i doskonałe. Co z tego, że wypowiedziane tysiące lat przede mną. Wiem i czuję, że Psalmista kieruje je specjalnie do mnie. Jest tak jak powinno być – jest radość, spokój, nadzieja i ufność, że moje pragnienia będą zrealizowane. Wiadomo, że nie dziś, nie jutro, ale to Kiedyś nastanie i już daje mi wiele dobra.
Jako bardziej przyziemny wyraz mojego radośnienia i wiosenności znów przywdziałam kasztanowe obramowanie. Do tego trochę złota, brązu i szczypta niepoukładanych myśli. Myślami zielonymi i (a jakżeby inaczej) pomarańczowymi. Bratam się z moim Duchem i moimi Aniołami Stróżami. Myśląc o nich upiekłam dzisiaj ciasto jogurtowe. Jogurt malinowy.** Maliny są namiastką rajskiego powietrza. Jak dla mnie Bóg mógłby postawić w Edenie krzak malin, Zresztą kto powiedział, że nie postawił. W końcu jest napisane tylko o owocu. Jabłko, banan czy granat zostały narzucone w kulturowo – obyczajowy sposób. A możeby tak maliny.
Zamykam oczy, wsłuchuję się w ciszę i jednoczę się z rzeczywistością. Przepełniam się nią i staram się być dla niej i żyć w niej.
Jeszcze bardziej przyziemnie rozpoczęłam praktyki studenckie. Tak, już teraz ,aby mieć wolne w wakacje z ewentualnym przeznaczeniem na kampanie wrześniową. (Choć postaram się, aby ta opcja nie została wykorzystana.) Praktykuję w sądzie. Od rzeczy prostych (choć nie mniej męczących) jak „stempel, pieczątka, ksero” po wymagające większej uwagi: protokołowanie, noszenie akt ( a w zasadzie wożenie ich wózkiem rodem z hipermarketu). Na dodatek chorowałam ( i nadal resztek mnie trzyma) więc wracając w piątek do mieszkania byłam wypruta z wszelkich sił.

P.S: Dzisiaj Dzień Czekolady. Czy zjedliście swoją porcję?

* w oryginale hebrajskim jest zamiast raduj się słowo: "skosztuj, rozsmakuj się".
** A wracając do ciasta jogurtowego – posiłkowałam się przepisem Liski , tyle tylko ja nie dałam dżemu. Upiekłam go w Pańskiej Sforze tak dla uspokojenia i wyciszenia. Sobie odkroiłam kawałek resztę zostawiając przybyszom z adnotacją na kartce:”Zjedz mnie! - ciasto jogurtowe”. W mieszkaniu ładnie pokroiłam na kwadraty (nie było ich zbyt dużo) i postawiłam na stole. Gdy niespodziewanie wpadł Sz. Zjadł mi niemal wszystkie zostawiając jeden kawałek. Cóż...przynajmniej zwiędłego fiołka w to miejsce zostawił. A przychodząc ponownie do Pańskiej Sfory na pustej blaszce znalazłam karteczkę : „Zjedliśmy, było pyszne!” (czy coś w ten deseń). W każdym razie było hasło to i odzew się znalazł.

Trzymajcie się ciepło
A.
Ciasto jogurtowe

3 jajka
1 kubeczek owocowego jogurtu (dałam odrobinę więcej)
180 g drobnego cukru
300 g mąki pszennej
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia
60 g roztopionego i ostudzonego masła

Jajka wbić do miski i utrzeć z cukrem na puszystą masę. Ucierając powoli dodać jogurt. Wymieszaną mąkę z proszkiem do pieczenia powoli dodawać do masy jajeczno – jogurtowej zmniejszając obroty miksera. Wlać na koniec ostudzone i roztopione masło i krótko zmiksować.
Formę posmarować masłem, oprószyć mąką lub bułką tartą lub wyłożyć papierem do pieczenia.
Piekarnik nagrzać do 170 st. C. Wstawić ciasto, piec 50-60 minut. Po upieczeniu ostudzić w formie.

Smacznego!

Muffinki na przysporzenie radości życia

2011-04-02T15:24:00.004+02:00

Witajcie moi mili,

Jakieś 2 dni temu był Światowy Dzień Muffinki. Dla mnie był to bodziec do powrócenia do tak uroczego wypieku. Przez ten czas poznałam prawdziwe muffinkowe maniaczki i bardzo się cieszę z tego faktu, że nie jestem w moim "zakręceniu" osamotniona. Wczorajsze muffinki, które stworzyłam niestety się nie ostały. Zatem dziś wydanie drugie poprawione. Wczoraj z przepisu Nigelli Lawson na muffinki z jabłkiem i cynamonem , dzisiaj z przepisu Ani D. (Czyli mojego , tak gwoli ścisłości).
Nawet nie wiecie ile radości daje panowanie nad rzeczywistością. A ile spokoju i nadziei! Jest pięknie. Mam nadzieję, że u Was także następują słoneczne chwile. A jeśli nie to czas burzy i naporu niech was szybko opuści.
Cieszę się, że poznaję ludzi. Coraz bardziej mnie zachwycają i urzekają. Jak wiele dobra i życzliwości z nich płynie. Jak nic tylko dziękować Jemu, że jest tak a nie inaczej.

Trzymajcie się ciepło i pamiętajcie : "Wszystko co najlepsze dopiero przed Wami!".

To pisałam ja -
A.

Muffinki na przysporzenie radości życia (12 sztuk)

2 jajka
ok 150 ml jogurtu naturalnego ( + odrobina mleka)
150 ml oleju
150 g mąki pszennej
100 g mąki razowej ekologicznej typ 2000
2 łyżeczki proszku do pieczenia
garść suszonej żurawiny
garść migdałów
2 jabłka
2 łyżeczki cynamonu, kardamonu, imbiru
2 łyżeczki poppingu z amarantusa

Wszystkie mokre składniki łączymy ze sobą , dodajemy do nich mąki z proszkiem do pieczenia. Dorzucamy jablka pokrojone w kostkę , żurawinę, pokrojone drobno migdały i przyprawy.
Nakładamy do papilotek. Na wierzch posypujemy cukrem cynamonowym oraz poppingiem z amarantusa. Pieczemy w piekarniku nagrzanym do 180st. C przez 20 minut.

100. Pudding chałkowy z jabłkiem i marcepanem

2011-03-31T14:00:00.003+02:00

Witajcie wiosennie,
Dziś kontynuacja żydowskich klimatów ( zasługa chałki i marcepanu) i takich retro nastrojów. Aż chciałoby się zakrzyknąć : Shalom! lub Sh'ma Isreal! . Zdecydowanie jest to przepis na zużycie tego co mamy w kuchni np: chałka nie pierwszej świeżości czy jabłka , których uroda już dawno przeminęła.
Z racji, że pudding jest tworzony na podejmowanie gościa zrobiłam połowę bez marcepanu. Akurat mój gość nie przepada za marcepanem. Dla odróżnienia połowę posypałam cukrem cynamonowym, a połowę "zwykłym".

A z obserwacji koziogrodzkich , gdy snuję się późno wieczornymi bądź wczesnonocnymi godzinami zauważam ludzi intensywnie biegających. Bywaja to osobniki zarowno osamotnione, jak i żyjące w stadzie. Przedstawiciele płci zarówno pięknej jak i silnej. ;)
Swoją drogą czy nie mają odwagi podejmować tegoż sportu w godzinach porannych , przedpołudniowych, czy braknie im czasu. A może ta pora jest zdecydowanie lepsza do wyzwolenia pokładów energii?

P.S: Tym o to przepisem dobiłam do setki.

Bywajcie zdrowi
A.

Pudding chałkowy ( przepis z moimi zmianami zaczerpnięty od brulionu z przepisami)

1 chałka
1 garść rodzynek
2 jajka
200 ml śmietanki 30 %
ok. 300 ml mleka
1 batonik marcepanowy
1 jabłko

cukier cynamonowy do posypania

Jako dodatek można podać z sosem waniliowym : śmietanka kremówka 36 % + cukier waniliowy

Naczynie żaroodporne wysmarowałam masłem. Każdą kromkę chałki również. Ułożyłam kromki chałki pod kątem, aby na siebie nachodziły. Posypałam rodzynkami i połowę drobno pokrojonym marcepanem. Obrane jabłko, pokroiłam w plasterki i powtykałam w wolne przestrzenie.
Mleko i śmietankę podgrzałam w garnuszku. Jajka rozmąciłam widelcem w misce i powoli dodawałam śmietankowo - mleczny płyn. Polałam chałkę znajdującą się w naczyniu i odstawiłam na 15 minut. Po tym czasie przycisnąć chałki do całkowitego namoczenia. Wstawić do piekarnika nagrzanego na 160 st. C. Zapiekać przez ok. 30 min.

Smacznego!

Schab w pomarańczach z żydowską nutą i melisą

2011-03-27T11:30:00.001+02:00

Witajcie ,
Przyznam się Wam do pewnego „brzydkiego” procederu. Idąc koziogrodzkimi ulicami - zwłaszcza samej - zdarza mi się słuchać (podsłuchiwać) rozmów osób idących obok mnie. Zazwyczaj są to szybkie zdania z pewnością wyrwane z kontekstu. Słyszałam jak dziewczynka 4-5 letnia zapytała się :
„Mamo, dlaczego po mnie przyszłaś?” jej mama niemal z wyrzutem : „ A co miałam nie przychodzić?” Dziewczynka:” No nie...”. Jestem ciekawa co mama mogła jej dalej powiedzieć. Ja poszłam dalej.
Ja bym po prostu odpowiedziała: „Bo cię kocham!” albo „Jesteś moją córeczką to normalne, że bym cię nie zostawiła”. Tak mnie się przynajmniej wydaje. W końcu są uczucia i słowa tak „oczywiste”, że przez brak naszej komunikacji dochodzi do niemałych sporów. A gdy tak przemierzam owe koziogrodzkie szlaki to na pewno wyglądam jak radośnie potłuczona. Jestem przepełniona moim życiowym ADHD i do mojego wyglądu przyczynia się posiadanie uśmiechu na twarzy niczym banan od ucha do ucha.
Przyznam się również, że przez dzisiejszą zmianę czasu spałabym za długo. Zawsze mam problem kiedy jest godzina do przodu, a kiedy do tyłu. Dzięki M. zostałam na szczęście oświecona.
W najbliższym czasie planuję zaznajomić się jeszcze bliżej z kuchnią żydowską. Wszelkie propozycje przyjmę z radością. A dzisiaj pewna wariacja na temat kuchni żydowskiej w połączeniu zupełnie nie koszernego schabu. Na to jednak spuszczam zasłonę milczenia. Aż wypadałoby zapalić menorę i posłuchać klezmerskiej muzyki.

Schab w pomarańczach

2 płaty schabu średniej grubości
2 laski cynamonu
1 łyżeczka imbiru w proszku
1 łyżeczka cynamonu
szczypta chili pieprzu cayenne
1 gwiazdka anyżu
sok z 1 pomarańczy (świeżo wyciśnięty, może być z miąższem)
kilka goździków
kilka ziaren pieprzu
1-2 ząbki czosnku
garść rodzynek
1 łyżka cukru
1 łyżka oleju

Do woreczka foliowego włożyłam pokrojony w kostkę schab. Dodałam sok z pomarańczy i wszystkie przyprawy. 1 laskę cynamonu połamałam na kawałki, druga mniejszą dałam w całości.
Tak marynowałam 2 dni. Po dwóch dniach rozgrzałam na patelni olej. Dodałam czosnek i zawartość z woreczka. Ja rodzynki wrzuciłam bezpośrednio na patelnię, gdyż wcześniej o nich zapomniałam.

Następnie przystąpiłam do surówki zdecydowanie bardziej żydowskiej.

Surówka z marchewką, pomarańczą i melisą

2 marchewki
1 jabłko
1 pomarańcza
1 łyżeczka cukru
kilka listków melisy

Marchewkę umytą i oskrobaną pokroiłam w plasterki. Dodałam wyfiletowaną pomarańczę pokrojoną w trójkąt wraz z jabłkiem. Posypałam cukrem i dorzuciłam melisę.

Smacznego!

P.S: Następny post będzie miał numer 100. Niesamowite!

"Przepis na życie"

2011-03-23T08:03:00.009+01:00

Dzisiaj około kulinarnie. Mianowicie o serialu emitowanym przez stację na T. Przyznam, że byłam bardzo ciekawa co zgotują i wysmażą nam twórcy tego serialu. Dodatkową zachętą była dla mnie informacja, iż serial został stworzony na podstawie oryginalnego scenariusza pani Agnieszki Pilaszewskiej. (Tak, tej aktorki, która grała między innymi w "Tygrysach Europy" czy "Miodowych Latach".) W czasach masowego przenoszenia zagranicznych serialowych scenariuszy na grunt polski to prawdziwy atut.
I aktorzy: Magda Kumorek(Świetna aktorka! Czapki z głów za jej rolę!), Borys Szyc (Jego jestem najbardziej ciekawa. Tym razem można zobaczyć go w roli kucharza.Jak na razie nie miałam okazji zobaczyć pełni jego możliwości w tej roli.), Piotr Adamczyk ( Taka serialowa niedojda sterowana przez kobiety. Rozumiem , że pan Piotr na siłę chce zerwać z dotychczasowymi wcieleniami aktorskimi. Od Chopina po JPII.)
Po tych paru odcinkach przyznam, że serial mnie się podoba , ale wciąż jest w nim za mało jedzenia. Zdaję sobie sprawę , że serial musi sie rozkręcić. Obecnie następuje wprowadzenie do akcji, jednakże jedna potrawa na odcinek to dla mnie za mało. Do gustu przypadł mi bardzo humor serwowany w każdym odcinku. Ten serial jest ciepły i domowy. Dla mnie to jakiś paradoks, gdyż sytuacja w której znalazła się główna bohaterka (nomen omen Anka) wcale do wesołych nienależy.
Bardzo polecam "Przepis na życie". Jak dla mnie serial ma potencjał i mam nadzieję, że nie zostanie zmarnowany.
Serial w niedziele ok. 21:30 na TVN.
* zdjęcie wzięłam z oficjalnej strony serialu
Pozdrawiam
Ania

Tarta szpinakowa z fetą i Dzień Św. Patryka

2011-03-17T12:50:00.004+01:00

Róża otrzymana w zeszłym tygodniu niestety mi uschła. A była taka biała i niewinna. Raczę się kawą z mlekiem (i niestety cukrem, o Wielki Poście!). Patrzę jak po kubku w szare kwiatki spływa kawa tworząc najróżniejsze zaciekowe wzory. Uzupełniam mój kalendarz. (Tak ćwiczę swoją wątpliwą systematyczność, sumienność i staranność, aby niczego nie przespać i nie przegapić).
Wzięłam udział w warsztatach fotograficznych. Mam nadzieję, że nie zapomnę tego co mnie przekazywano.
Zmieniłam zimową kurtkę na lżejszy płaszcz. Jeszcze chwila , a mój kurczakowy* płaszcz będzie miał kolejne sezonowanie. Jeszcze tylko poszukuję iście kwiecistej chusty na ten kwiecisty czas. Na nowo odziewam kwiecistości i inne groszkowe wzory.
Aktualizuję mój osobisty słownik. Wyzbywam się niektórych słów, a inne wręcz muszę wdrożyć. Nigdy więcej słów: „ale”, „oby”,”masakra”,”porażka” i moje ulubione „no, ale tak się nie da!” i „nic takiego!'.
Słucham audycji** o bratniej duszy. Niesamowite! Takie to proste, a jednocześnie tak trudne do zbudowania. Polecam do posłuchania na stronie polskiego radia. Poza tym nowa dusza Yael Naim na nowo mną zawładnęła na zmianę z Lenką i Caro Emerland. Jak nic przy takich dźwiękach aż miło się kucharzy.
Przy dźwiękach audycji pana Piotra Barona tworzyłam dzisiaj tartę szpinakową z fetą. Kruche słone ciasto, zielony szpinakowy farsz. Och zazieleńcie w dniu Świętego Patryka! Koniczynkowo aby Niepojętą Trójcę chwalić, i na zielono aby więcej nadziei w życiu gościło.

P.S: To co dzieje się obecnie na świecie ogromnie mnie zatrważa - Japonia, Libia, Egipt. Jednak modlę się o pokój i staram się, aby złe myśli nie przytłaczały.

Pozdrawiam serdecznie
Ania

Tarta ze szpinakiem i fetą
Ciasto kruche:

200 g mąki
100 g masła
1 jajko
szczypta soli

Farsz:

1 opakowanie szpinaku mrożonego w liściach (ja wymieszałam z rozdrobnionym pół na pół)
ok.150 g sera feta
2 ząbki czosnku
2 cebule
2 łyżki śmietany
1 jajko
2 łyżeczki gałki muszkatołowej

Zagniotłam kruche ciasto. Masło pokrojone w kostkę stopniowo dodawałam do pozostałych składników. Siekam i wyrabiam. Wkładam do lodówki na ok. 30 minut.
Farsz jest bardzo prosty. Na 2 łyżki oleju dodaję zamrożony szpinak.Gdy się rozmrozi dodaję pieprz, gałkę, rozdrobnioną fetę , śmietanę i jajko.

Nagrzewam piekarnik do 200 st. C. Spód tortownicy wykładam kruchym ciastem, które nakłuwam widelcem.Boki wykłądam kruchym ciastem uformowanym w trójkąty. Podpiekam ciasto 15 minut, następnie wyciągam z piekarnika, nakładam masę szpinakową, którą lekko ubijam widelcem i piekę przez kolejne 20 minut.

Smacznego!

Inne moje wariacje szpinakowe widać choćby w postaci tortilli ze szpinakiem, mozzarellą i oliwkami i penne ze szpinakiem.

*kurczakowość wzięła się od jego bardzo intensywnego żółtego koloru.
** Dobronocka w radiowej Trójce.

Najbardziej kobieca potrawa to.... i owsianka z mango

2011-03-09T14:43:00.007+01:00

Dzisiaj proszę Was o małą pomoc. Chcę upiec/ugotować/stworzyć Coś co będzie kojarzyło się z kobietą. Tak jestem natchniona po wczorajszym dniu. Ma to być coś dla mnie nowego. Czekam na propozycję. Z czym kojarzy się kobieta?
Dla osoby , której propozycja spodoba mnie się najbardziej przewiduję małą nagrodę w postaci herbaty matrymonialnej.
A dzisiaj serwuję owsiankę z mango, którą zajadałam się wczoraj. Przepis niezwykle podobny do poprzedniego i zaczerpnięty z książki "Gotuj i chudnij".
Od dziś Wielki Post.
Pozdrawiam serdecznie i słonecznie
A.

Herbata matrymonialna "coś dziwnego wisi w powietrzu mamo moja kochana" *

2011-03-06T10:00:00.002+01:00

Witajcie ,

Dzisiaj herbacianie. Kolejny raz stworzyłam mieszankę herbacianą. Tym razem o wdzięcznej nazwie " herbata matrymonialna". Chyba każdy z Was wie co mogłam mieć na myśli tworząc taką wariację. Dla pewnych osób może być niczym eliksir miłości. Zostałam zainspirowana przez przynajmniej trzy zdarzenia.
Pierwsze piosenka "Kardamon i pieprz" mojego ulubionego Mikromusic, drugie urodziny I. i forma prezentu dla niej i trzecie akcja "szukania męża/żony", którą w dość zabawnej formie rozpoczęliśmy prowadzić w Pańskiej Sforze. Akcja w zasadzie została rozpoczęta przez Sz. , ale o tym cicho sza....

Herbata matrymonialna

200 g czarnej dobrej gatunkowo herbaty ( użyłam Yunnan)
2 łyżki hibiskusa
2 łyżki kwiatów pomarańczy ( ze strefy bio)
łyżka rodzynek,
5 - 6 goździków
kilka ziaren kardamonu
kilka ziaren pieprzu

Wszystkie składniki łączymy ze sobą opakowaniu dość szczelnym, aby nie wietrzała. Wymagające roztarcia czy rozłupania przyprawy jak kardamon czy goździki tak właśnie "obrabiamy".
Odstawić do przegryzienia najlepiej na kilka dni, ale już po jednym nadaje się do spożycia.

Pozdrawiam hibiskusowo
A.

*oczywiście fragment tekstu piosenki "Kardamon i pieprz"

Racuchy z jabłkami czyli alternatywa dla Dnia Pączka

2011-03-02T13:07:00.002+01:00

Moi drodzy,
Od kilku już lat szukam przepisu na racucha niemal idealnego. Jak wzorzec z Sevre dla metra dla mnie wzorcowe są i były racuchy mojej babci. Pełne jabłek , wyrośnięte, rumiane o złotobrązowym kolorze ...poprostu pyszne. I ten zapach! Niestety nie mam w żadnych tajemnych zbiorach karteluszków z babciowymi przepisami. A szkoda! Sama była zawodową kucharką , a i zamiłowanie do tego przejawiała. Pozostało mnie szukanie na własną rękę , troszkę wariacji na temat i metoda prób i błędów. (Choć jak mnie uczono na logice metoda prób i błędów to żadna metoda.)
Dzisiaj racuchowo jako alternatywa dla jutrzejszego Dnia Pączka czyli Tłustego Czwartku.

Samych dobroci

Ania

Racuchy z jabłkami i rodzynkami

500 g mąki
1 szklanka ciepłego mleka
2 łyżki masła
2 łyżeczki cukru
1 opakowanie suszonych drożdży
2 jabłka
garść rodzynek
kilka kropek olejku migdałowego
2 jajka

olej do smażenia

Mąkę z drożdżami połączyłam z 1/2 mleka z roztopionym masłem połączyłam ze wszystkimi składnikami. Odstawiłam na 20 minut. Dodałam pozostałą część mąki i mleka. Dodałam pokrojone jabłka. Wyjęłam gniazda nasienne oraz pokroiłam w plasterki. Odstawiłam na 30 minut.
Rodzynki namoczyłam w gorącej wodzie z olejkiem migdałowym.

Olej rozgrzać na patelni. Racuchy nakładać łyżką. Smażyć z obu stron na złoty kolor. Usmażone placuszki można posypać np: cukrem pudrem.

Smacznego!